tag:blogger.com,1999:blog-239758402011-07-08T04:37:17.330+02:00ΕΦΕΡΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΩΣ ΕΔΩ. ΣΤO ΣΗΜΑΔΙ ΕΤΟΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕΙ. ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΝΙΑΤΑ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ ΕΠΑΝΩ, ΣΤΗΘΟΣ ΜΕ ΣΤΗΘΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ. ΠΟΥ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΡΟΣΙΕΣ ΤΙΣ ΠΡΑΣΙΝΕΣ. ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ, ΜΕ ΝΕΡΑ ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΟΗΣ ΤΟΥ, ΜΕ ΦΤΕΡΑ ΤΙΣ ΤΥΨΕΙΣ TOY. ...[ΟΔ.ΕΛΥΤΗΣ]Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.comBlogger791100tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-27735560979759942212010-05-06T16:08:00.002+02:002010-05-06T19:44:26.498+02:00Ο Αλέξανδρος θα συναντήσει τη Μαρία της σιωπής<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-2773556097975994221?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-47818442275849342262009-04-27T09:18:00.002+02:002009-04-27T23:11:24.521+02:00Στην αρπαγή της Ελένης<br />θα κοιμηθώ<br />Σαν να τανε ο χρόνος σταματημένος στις παγίδες .<br /><br />Μια θάλασσα που θα φουσκώσει τον Ερχομο<br />θα με ξυπνήσει<br /><br />Ανήμπορη να παλέψω το τέρας τον εαυτό μου<br />στις ίδιες τις ηδονές του πόνου<br />θα χαθώ .<br /><br />Ενας ματωμένος λυκάνθρωπος που βόσκει στα πέρατα του μυαλού μου<br /><br />Θαμμένα αγριολούλουδα να ξεβράζονται στη μοναξιά τους<br />κλαίγοντας ενα λίπασμα αφές που ξεχάστηκαν .<br /><br />Ενα κομμάτι από λαβύρινθο ο ερχομός της κάθε μερας<br />και ο μινώταυρος καραδωκεί .<br /><br /><br />Ι.Κ.Γ<br /><span style="font-size:78%;"></span><br /><span style="font-size:78%;">13,9,2007</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-4781844227584934226?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-24449650153516703622009-03-09T16:19:00.002+01:002009-03-09T16:29:11.209+01:00Σιωπή είναι το αδρανές σημείο μιας απουσίας .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-2444965015351670362?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-77792303764120178302008-12-01T21:08:00.004+01:002008-12-02T00:15:58.006+01:00<div align="center"></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">Η εικόνα του σήμερα </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;"></span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">Ενα τοπίο μαδημένο </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">Μια φύση Σαλώμη </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">Ενα δένδρο κλαδιά </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">Ενα πανί ομίχλη </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">Ξεδιάντροπα γεράνια </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">να γέρνουν-γερνούν </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">γυμνά </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;"></span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;"></span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;"></span></em></div><br /><p align="justify"><em><span style="font-family:arial;">Οι γερανοί-γυρίνοι<br />με το θολό βλέμα της νοσταλγίας </span></em></p><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">βραχνοί<br />γρυλίζουν το χρόνο που περνά απο πάνω τους<br />ανήμποροι ν αφουγκραστούν γόνιμα τις εποχές .<br /><br />Πάντα στον ίδιο ρυθμό περιμένουν<br />τους έρωτες<br />στους κορμοράνους και στ αγριόπουλα .<br /><br />Σαν παλακίδες σε κοιτώνες σιωπής<br />με σηκωμένα τ άσαρκα πόδια τους<br />στέκουν σε στάση καν-καν<br /><br />Σα ξεχασμένο καμπαρέ αλλων εποχών ,τα τρόπαια .<br /><br />Κανένα άλλο χέρι δεν θα τ ακουμπά .<br /></span></em><em><span style="font-family:arial;"><strong>Δεν θα φιληθούν ξανά απο καμιά ανάγκη .<br /></strong>Μόνο απ τις ριπές των γεγονότων<br />που τα καταστρέφουν αργά<br />θα χαθούν .<br /><br />Μόνοι ,<br /><br />στο κενό βλέμα των ήλιων<br />που τα γλείφει νωχελικά<br />με 'κείνες τις βρεγμένες ερωτικές γλώσσες<br />μιας θάλασσας βροχής<br />και κείνους τους ανέμους<br />που πλάστηκαν για αχόρταγες μελαγχολίες,<br />θα συνθλιβούν στο κενό της ανυπαρξίας τους .<br /><br />Ωσπου μια μέρα<br /><br />θεριασμένη η επιθυμία της εκμηδένησης<br />θα τα σαρώσει στο πουθένα<br />μαζί με τις αίσθητες<br />και τους ήχους αλλοτινών εραστών κι ερώτων<br /><br />Στο γκρίζο βλέμα της αποστροφής τους<br />Παγιδευμένα στις αφές ενος γκριζου ουρανού<br />που τα μαγκώνει στις γωνιές αρνητικών<br />θολώνοντας την αμφιβολία της ηδονής τους<br /><strong>μαυρο</strong> σε φόντο αμνησίας<br />με μια γεύση πικραμυγδαλιάς<br />πεθαίνουν .<br /><br />Μηδενίζοντας ετσι στο κοντερ της αναφοράς τους<br />τους κώδικες της ύπαρξης τους<br />Μα ταυτόχρονα καθορίζοντας<br />το νέο πεδίο<br />Το<strong> Κενό</strong>.<br /><br />Γυρίζω το βλέμα </span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">θρυψαλιαμένο<br />στ άχρωμα κουφάρια τους<br />μπορώντας μόνο να μετρήσω στις σάρκες τους<br />τους αέριδες και τις φωνές τους </span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;"><br />Το στριγκιό ήχο της δουλείας<br />τις πολλές κραυγιές οδύνης ,<br />σα μάνες λεχώνες που σκίρτησαν στα μωρά τους ,<br />το οδοιπορικό θυέλλης ,<br />τους γνώριμους ήχους της τραγωδίας .<br /><br />κι εμείς, οι <strong>Ο</strong>λοι εμείς ,</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">το Χορικό </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">ενος εύγλωτου σκηνικού που αργοπεθαίνει<br />άχρωμοι θεατές της λύπης </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">χειροκροτάμε στα περάσματα μας </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">τους υγρους σκελετούς τους </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">τ αδελφωμένα αγγίγματα της ομίχλης τους</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:arial;">τα αγριόπουλα-μάτια που ταξιδεύουν πάνω τους.</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;"></span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;"></span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;">Ι.Γ</span></em></div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;"><span style="font-size:85%;">απόσπασμα</span> </span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">16.10.2008 μα ερχεται απο 2/2007</span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"></span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"><strong>στο γιο μου</strong> γιατι εχω μονο εμενα να σου αφησω </span></em></div><br /><br /><br /><div align="justify"><em><span style="font-family:Arial;"></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-7779230376412017830?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-5168751948198743982008-10-27T20:12:00.002+01:002008-10-27T20:18:57.000+01:00Στο έρεβος , ο σχοινοβάτης<br />τρέμει τον εαυτό του .<br />Κανένας άνεμος δεν θα παρασύρει τα χέρια του<br />απ το φοβο .<br />Θα τρίζει αρμονικά τη μοναξιά του στο κενό .<br />Εκείνος και ο εκείνος<br />θα συνομιλούν για το τέλος της αρμονίας.<br /><br /><br />Ι.Γ<br /><br />8/2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-516875194819874398?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-74797299736173240862008-10-20T21:20:00.005+02:002008-10-22T11:50:54.056+02:00Μην με περιμένεις να ξυπνήσω<br /><br />προτιμώ να περάσω στο σεργιάνι των ακίνητων ονείρων<br />με μια στάση ικεσίας στις μενάδες<br />με μια μομφή κλάματος πάνω στο πανί<br />με μια κιλίδα κίνησης που γέρασε<br />με μια ρυτίδα χρόνου που πέρασε<br />να μ αφυπνίζει στα ξέπνοα .<br /><br />Μην με περιμένεις να ξυπνήσω<br /><br />προτιμώ τη θάλασσα απ αίσθητες<br />χαμένη στ αρνητικά των σκοταδιών<br />και στις φωνές που κραυγάζουν τις σιωπές τους<br />ακίδες πόνων που θρηνούν τις πληγές τους .<br /><br />Μην με περιμένεις να ξυπνήσω<br /><br />προτιμώ το φως που αχνοφέγγει στο φεγγίτη<br />μια πιγολαμπίδα<br />αρχαίου θιάσου το σκηνικό<br />ένας εσώκλειστος καντηλανάφτης<br />ένα χέρι δείκτης<br />μια στιγμή βότσαλο<br />ενα κομμάτι βαμβάκι<br /><br />Μην με περιμένεις να ξυπνήσω<br /><br />τρέχει ακόμα μια καταιγίδα<br />σ αυτά τα όνειρα<br />φυσάνε ακόμα οι θάλασσες ανατριχίλες<br />παλεύουνε τα τέρατα οι σκίες στο δάσος των ανέμων<br />σταματημένο στις συμπλιγάδες το πλοίο<br />με τις σειρήνες γυμνές φωνές να ειρωνεύονται<br />τους υποσχόμενους ήχους στις είκονες<br />τους χαμένους χάρτες της Ιθάκης<br />της δικής μου Ιθάκης .<br /><br /><br />Μην μου ζητήσεις να σηκωθώ<br /><br />εχω ακόμα όνειρα ανοιχτά στη σφιγμένη αγκαλιά μου<br />εχω ακόμα το ζεστό φαγί της ψυχής μου να μοιράσω<br />πριν κρυώσει<br />έχω ακόμα λίγη στόφα βαμβακερές αφές<br />στη στράτα να ξοδιάσω<br />στις γειτονιές των κόσμων ,<br />της καρδιάς μου<br /><br /><br />Κι έτσι ,<br /><br />Μπορεί ν αργήσω .<br /><br /><span style="font-size:85%;"><strong>13/10/2008</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-7479729973617324086?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-59307281515530118862008-10-12T19:03:00.003+02:002008-10-12T19:35:40.638+02:00Λαχανιασμένη ρανίδα σε φύλλα γινωμένα<br />ειναι ο χρόνος<br />και πέφτει πάνω μας σα ρούχο .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-5930728151553011886?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-46340744399231397222008-06-16T18:52:00.003+02:002008-06-16T19:02:28.316+02:00Ποίηση είναι ο εσωτερικός αλγόρυθμος του πένθους και της ίασης .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-4634074439923139722?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-10996531240942743842008-06-13T10:27:00.004+02:002008-12-01T22:54:33.867+01:00Η σιωπή τρέχει τις παραξενιές της αυτές τις μέρες .<br />Με χρώματα και λέξεις αποστασιωποιημένες .<br />Με μια κίνηση αν -ύλικη<br />Με συμμετοχές αμέτοχες στο θεατρικό .<br /><br />Βιάζονται να ξοδευτούν οι αέριδες στα βαρκόπανα<br />Κι όλο κυνηγιούνται τα ιστιόπουλα καταμεσίς στο πέλαος<br />Μια ματιά ρουφήχτρα τα κυνηγά να τ αγκαλιάσει<br />Θαρρείς μαντήλια τα πουλιά ,<br />σκουπίζουν χαρές και θλίψες μαζί .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-1099653124094274384?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-10936545294076250832008-05-26T12:18:00.004+02:002008-06-13T16:30:05.781+02:00Ο Ιωαννης Ξενίδης , ο κοινός μας Μεσοκοσμος μόλις πάτησε τα <strong><span style="font-size:130%;">40.</span></strong><br /><span style="font-size:100%;"></span><br />Για την ακρίβεια στης 24/5 γιόρτασε τα γεννέθλια του .<br />Ελπίζω να τα πέρασες ευχάριστα .<br /><br />Σου στέλνω και μέσα απο εδω τις ευχες μου και την αγάπη μου<br /><br /><br /><strong>Χ</strong>ρόνια <strong>Κ</strong>αλά και <strong>Π</strong>ολλά σου εύχομαι αγαπημένε μου φίλε Ιωάννη .<br /><br /><br /><br />Η φίλη σου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-1093654529407625083?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-52174646031493438862008-01-31T18:13:00.000+01:002008-12-09T21:52:51.710+01:00<div align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_u92RPlTQhhI/R6ICzQUxRvI/AAAAAAAAACc/chGgKPzZHZY/s1600-h/gandhi2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161691202498676466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_u92RPlTQhhI/R6ICzQUxRvI/AAAAAAAAACc/chGgKPzZHZY/s320/gandhi2.jpg" border="0" /></a> Συμπληρώθηκαν <strong>60</strong> χρόνια από τη δολοφονία του απόστολου της μη βίας.<br /><br />«<strong>Οι γενιές που θα έρθουν δεν θα μπορούν να πιστέψουν ότι κάποτε ένας τέτοιος άνθρωπος περπάτησε πάνω στη γη</strong>», έλεγε ο Aλμπερτ Aϊνσταϊν για τον Μαχάτμα Γκάντι.<br />Δεν είναι μόνο ότι η άποψη του Γκάντι, είναι μια ηθική άποψη, που άλλαξε το πλαίσιο του αντιαποικιακού αγώνα, μετατρέποντας τον σε αγώνα για αξίες, δεν είναι μόνο ότι επιζητεί την αλήθεια, ως δύναμη χειραφέτησης, ως εγγενές στοιχείο της ειρήνης, δεν είναι μόνο ότι πίστευε στη δύναμη του νου κι όχι στη δύναμη του φόβου ή της βίας, που προκύπτει από την άγνοια, αλλά κυρίως και πάνω απ' όλα το μήνυμα ήταν η ίδια η ζωή του. Γι' αυτό λατρεύτηκε σαν άγιος.<br /><br /><br /><br />Το πραγματικό του όνομα ήταν Mohandas Karamchand Gandhi. Γεννήθηκε το 1869 στη Δυτική Ινδία (Πορμπαντάρ) και πέθανε το 1948 στο Νέο Δελχί.<br />Αφού σπούδασε πρώτα νομικά στο Λονδίνο, εγκαταστάθηκε ύστερα στη Νότια Αφρική, όπου αγωνίστηκε για να επιβάλλει το σεβασμό των δικαιωμάτων των Ινδών εργατών που είχαν μεταναστεύσει εκεί.<br />Όταν ξαναγύρισε στην πατρίδα του το 1914, ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα μέσα στο κόμμα του Εθνικού Ινδικού Κογκρέσου υποστηρίζοντας ότι η Ινδία ήταν ώριμη για να αυτοκυβερνηθεί.<br />Οργάνωσε ομάδες οπαδών για να αγωνιστούν εναντίον της πολιτικής και κοινωνική αδικίας. Στο μεταξύ προσπαθούσε να συμφιλιώσει τους Ινδούς με τους Μουσουλμάνους, αλλά το 1922 τον συνέλαβαν οι Άγγλοι. Δύο χρόνια μετά βγήκε από τη φυλακή. Αφού αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική ζωή, περιηγήθηκε σε ολόκληρη την Ινδία για να πείσει όλους για την κατάργηση των καστών.<br /><br />Το 1930 τον βλέπουμε επικεφαλής της περίφημης «<strong>πορείας του αλατιού</strong>», ένδειξη διαμαρτυρίας εναντίον του φόρου που είχαν επιβάλλει οι Άγγλοι στην Ινδία, πορεία που την επανέλαβαν χιλιάδες Ινδοί, ως το σημείο να γίνει ένα πανίσχυρο κίνημα που συγκλόνισε ως τα βάθη της την ατάραχη ινδική αδιαφορία και οδήγησε για πρώτη φορά μια απολιτική και αδιάφορη μάζα στους πολιτικούς αγώνες.<br />Έτσι ο Γκάντι συνελήφθη κι άλλες φορές από τους Άγγλους, έκανε απεργίες πείνας ως ένδειξη διαμαρτυρίας και όταν πια το πρόβλημα της ανεξαρτησίας της Ινδίας άρχισε να βρίσκει λύση, προσπάθησε να συμφιλιώσει Ινδούς και Μουσουλμάνους.<br />Ένας όμως Ινδός νεαρός εθνικιστής, στις 30 Ιανουαρίου του 1948, τον σκότωσε, προκαλώντας τη συγκίνηση και την αγανάκτηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης.<br />Υπήρξε μια μεγάλη πολιτική προσωπικότητα της Ινδίας, που εκδήλωνε τις βαθιές φιλοσοφικές του πεποιθήσεις στην πολιτική του δράση.<br />Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στους υψηλότερους σκοπούς: στην ανεξαρτησία της Ινδίας, στην ισότητα δικαιωμάτων των παριών, στην ειρήνη μεταξύ των ινδουιστών και των μουσουλμάνων.<br />Στην Ινδία, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τόπο, κάθε μορφή της ανθρώπινης δράσης, ιδιαίτερα σε εξαίρετες ψυχές σαν του Γκάντι, γίνεται με φόντο το άπειρο. Δρώντας ο άνθρωπος κατέχεται από την πεποίθηση ότι πρέπει να υπηρετήσει κάποια ανώτερη υπερβατική αξία. Η φιλοσοφία, λοιπόν, είναι θέμα πρακτικό, που εκφράζεται όχι μόνο με γραπτά κείμενα, αλλά με όλη την ανθρώπινη συμπεριφορά.<br />Ο Γκάντι, εκφραστής αυτής της φιλοσοφίας, πίστευε ότι όλα τα όντα, από το Θεό μέχρι το τελευταίο πλάσμα, υπάρχουν σε μια μόνο κλίμακα, της οποίας τις βαθμίδες το καθένα έχει τη δυνατότητα να ανέβει.<br />Συνηγορεί υπέρ της δράσης, με χαρακτήρα ιερότητας, αφού είναι εμπνευσμένη από βαθύτατη, υπερβατική πνευματικότητα.<br />Οι Ινδοί, που έχουν μια διαφορετική από μας αντίληψη περί αγιοσύνης, τον κατατάσσουν μεταξύ των αγίων τους, και γι αυτό τον αποκαλούσαν<strong> Mahatma</strong> ( <strong>Maha Atma = μεγάλο</strong> <strong>πνεύμα, μεγάλη ψυχή</strong>) κι όταν ακόμη ζούσε, γιατί, όπως είπαμε, στην Ινδία η αγιοσύνη δεν απονέμεται από ιερατικά συμβούλια, αλλά από την αλάθητη λαϊκή διαίσθηση.<br />Ο Γκάντι, σε όλη τη ζωή του, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία της χώρας του με μόνο του όπλο το ηθικό του ανάστημα και την πραγματική λατρεία που του είχε ολόκληρη η Ινδία, επειδή ενσάρκωνε το προαιώνιο πνεύμα της.<br /><strong>Ο θεός, για το Γκάντι, δεν είναι μια αφηρημένη έννοια</strong><em>.</em><br />Είναι μια ζωντανή παρουσία, της οποίας η φωνή είναι μέσα στον άνθρωπο.<br />Στην παρουσία αυτή έδινε την ονομασία <em>Sat,</em> ύπαρξη, απόλυτο ον, θεός, αλήθεια.<br />Η θυσία για την αλήθεια αυτή είναι ο μόνος τρόπος διάδοσής της. Κι έτσι φτάνουμε στη 2η βασική ιδέα της φιλοσοφίας του Γκάντι, στην ιδέα της <strong>ahimsa της</strong> < <strong>μη βίας</strong>>, της αποχής από τη βία, που έπαιξε τόσο τεράστιο ρόλο στην απελευθέρωση της Ινδίας.<br />Για αυτόν η <strong>ahimsa</strong> εκτείνεται σε κάθε ενέργεια που προκαλεί σωματικό ή ψυχικό πόνο και έχει 2 βασικές πηγές: την αγάπη σε κάθε πλάσμα και την ανάγκη αυτοελέγχου για την πραγμάτωσή μας στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. <strong>Μη βία δε σημαίνει υποταγή στον</strong> <strong>κακοποιό</strong>.<br />Σημαίνει αντίθεση με όλες τις δυνάμεις της ψυχής στη δύναμη του τυράννου.<br />Η αναζήτηση της αλήθειας, ως σκοπός της ζωής του, και η μη βία, ως μέσο για να φτάσει σε αυτό το σκοπό, ήταν οι δυο του πνεύμονες.<br />Χωρίς αυτές δε θα μπορούσε να ζήσει, όπως ο ίδιος έλεγε. Η αναζήτηση της αλήθειας αποκλείει τη χρήση βίας, γιατί ο άνθρωπος, καθώς δεν έχει τη ικανότητα να γνωρίζει την απόλυτη αλήθεια, δεν μπορεί να έχει το θάρρος και να τιμωρεί. Χρειάζεται η Δικαιοσύνη που ανοίγει το δρόμο της αγάπης.<br /><br />Τάχθηκε κατά της κληρονομικής κάστας και υπέρ της κάστας που ορίζεται ως θεία επιταγή καταμερισμού των έργων και συντελεί στην αρμονική συμβίωση, γιατί αποτρεπόταν χάρις αυτήν η κοινωνική διαμάχη. Ο Γκάντι πίστευε ότι κάθε εργασία έχει αξιοπρέπεια, ειδικά η χειρωνακτική, γι αυτό και ο ίδιος, κλώθοντας νήμα, έδινε το παράδειγμα.<br />Το έκανε επίσης και για πρακτικούς οικονομικούς λόγους, δηλαδή για την καταπολέμηση της ανεργίας το χειμώνα και για τον αγώνα κατά της επιβολής των αγγλικών βιομηχανικών προϊόντων, αλλά και για μια επιστροφή στον ινδικό τρόπο σε όλες τις φάσεις της ζωής.<br />Στα πλαίσια της ανάγκης μας για αυτοέλεγχο, με σκοπό τη λύτρωση, ο Γκάντι πίστευε στην αποτελεσματικότητα της σεξουαλικής εγκράτειας, την οποία ο ίδιος εφάρμοζε σε συμφωνία με τη γυναίκα του.<br /><span style="color:#990000;">Η αυτοκυριαρχία εξυψώνει το πνεύμα</span>. Έλεγε «<span style="color:#990000;">ζούμε όχι για να τρώμε, να ντύνουμε και να</span> <span style="color:#990000;">kαλοπιάνουμε το σώμα μας</span>. Φροντίζουμε το σώμα μας για να ζούμε». Η ζωή αρχίζει αφού ικανοποιηθούν οι σωματικές ανάγκες. Όταν όλες οι προσπάθειες αποσκοπούν στο σώμα, το πνεύμα μαραίνεται. Την έννοια αυτή του ελέγχου των παθών την μετέφερε και στον κοινωνικό τομέα, με την εφαρμογή της ahimsa, της αποχής από τα πολιτικά πάθη.<br />Μετέφερε την ιδέα αυτή από το πεδίο της ατομικής συμπεριφοράς στα πλαίσια της κοινωνίας και του εθνικοπολιτικού αγώνα.<br /><strong>Πίστευε</strong> ότι ο αγώνας είναι καλύτερος, όχι όταν φέρουμε πλήγματα στον εχθρό, αλλά όταν υπομένουμε, πράγμα που προϋποθέτει πίστη στο θεό και πνεύμα αυτοθυσίας.<br /><strong>Θεωρούσε</strong> ότι τα εκατομμύρια των Ινδών δεν ελέγχονται χωρίς την ψυχική ανωτερότητα των ηγετών τους. Και αυτός το πέτυχε. Και θυσιάστηκε για το ιδεώδες της συναδελφοσύνης Ινδουιστών-Μουσουλμάνων.<br />Η αγάπη του Γκάντι για την αλήθεια ήταν τέτοια, ώστε πολλές φορές έβαζε σε δύσκολη θέση τους πολιτικούς οπαδούς του. Έλεγε πάντα την αλήθεια, γιατί πίστευε βαθιά ότι μακροπρόθεσμα η αλήθεια δεν είναι δυνατόν παρά να υπηρετήσει την Ινδία στον αγώνα της εναντίον των Άγγλων, να υπηρετήσει κάθε δίκαιη υπόθεση.<br />Ο Γκάντι ήταν πολύ επηρεασμένος από τη Μπακαβάτ Γκίτα και το υπερβατικό κλίμα, μέσα στο οποίο ελάμβανε ο Αρζούνα τις συμβουλές του Κρίσνα. Το στοιχείο αυτό της υπερβατικότητας, μέσα στο οποίο τοποθετούσε τη δράση του, είναι καθαρά αδβαιιτικό. Βγαίνει έξω από τα πλαίσια του αισθηματισμού και της κοινώς εννοούμενης αγάπης. Υπερβαίνει και το σκοπό της δράσης, της απελευθέρωσης της Ινδίας. Πάντοτε η φλογερή αγάπη του Γκάντι για τη χώρα του ξεπερνιόταν, και η δράση του αποκτούσε την «αγία εκείνη αδιαφορία» που συνιστούσε ο Κρίσνα στον Αρζούνα.<br /><br />Την κοινωνική τάξη που ήθελε να εγκαθιδρύσει, την αποκαλούσε <strong>sarvodaya</strong>, που σημαίνει το κοινό καλό, το μεγαλύτερο δυνατό καλό για το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων, ενώ με τον όρο svarajya εννοούσε την πολιτική ανεξαρτησία. Αυτό συνδυασμένο με την svadeshi , τον ινδικό τρόπο ζωής, ήταν το ιδεώδες της Γκαντικής πολιτείας.Στον τομέα της μεταφυσικής, ο Γκάντι πίστευε ότι τα πάντα είναι διαπερασμένα από την υπέρτατη ουσία, το θεό. Και δίπλα στη Μπακαβάτ Γκίτα θαύμαζε περισσότερο τους πρώτους στίχους του Isa Upanishad «Έφθασα στο συμπέρασμα ότι, εάν όλα τα ουπανισάντς και οι άλλες γραφές ξαφνικά γίνονταν στάχτη και σώζονταν στις μνήμες των Ινδών μόνο ο στίχος. Όλα αυτά και ό,τι κινείται στη γη διαπερνώνται από το Μπράχμα, ο Ινδουισμός θα ζούσε αιώνια».<br /><strong>Δεν περιφρονούσε</strong> το λογισμό, δεν του απέδιδε όμως την αποκλειστική αξία σαν όργανο της γνώσης που του δίνουμε στη Δύση. Για αυτό και ήταν υπέρ μιας ολοκληρωμένης μόρφωσης του ανθρώπου που περιελάμβανε οτιδήποτε, μια φιλοσοφική και θρησκευτική θεώρηση των πραγμάτων. Επειδή πίστευε στην ενότητα που πραγματώνεται δια του θεού που διαπερνά τα πάντα, η υπηρεσία στους συνανθρώπους ήταν για αυτόν η καλύτερη μορφή λατρείας.<br />Ο Γκάντι επηρεάστηκε, εκτός από τη Μπακαβάτ Γκίτα, και από τη Ραμαγιάνα (θεία επίκληση), την «επί του όρους ομιλία» και επίσης από τον Τορώ, Τολστόι, Ράσκιν, τους οποίους θαύμαζε πολύ.Ο Γκάντι ήταν βαθιά δημοκρατικός, γιατί πίστευε στην αξία του ατόμου. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κυβερνά χωρίς τη συγκατάθεση του λαού. Αλλά η δημοκρατία για αυτόν συνδυάζεται με την πειθαρχία.<br /><strong>Ένας εκ φύσεως δημοκράτης είναι και εκ φύσεως πειθαρχημένος</strong>.<br />Η δημοκρατία έρχεται με φυσικό τρόπο σε εκείνον που είναι συνηθισμένος να υπακούει πρόθυμα σε όλους τους θεϊκούς και ανθρώπινους νόμους.<br />Οι αρετές που συνοδεύουν την πολιτική του δράση είναι η απέραντη μετριοπάθεια, η λογική συγκεκριμένων αιτημάτων και η αδαμάντινη αδιαλλαξία των ηθικών αρχών του αγώνα του.<br /><br />Αυτός ήταν ο Γκάντι.<br /><div align="left">Ένας πραγματικός επαναστάτης με διαφορετική θεώρηση για το σύμπαν και τη ζωή. </div>Ένας ρήτορας που έμοιαζε περισσότερο με Δάσκαλο.<br />Ήταν η ζωντανή συνείδηση της Ινδίας.<br />Όλη του η δράση είχε τη σφραγίδα της ιερότητας και όταν η σφαίρα του Godse ( ενός συντηρητικού Ινδού νέου που θεωρούσε ότι ο Γκάντι ήταν πολύ υποχωρητικός έναντι των μουσουλμάνων) τον έπληξε θανάσιμα, πρόλαβε να φωνάξει «Ram,Ram», το όνομα υπό το οποίο ένοιωθε το θεό. Η μορφή του Γκάντι ήταν μια από τις μεγαλύτερες της Ιστορίας.<br />Η διδασκαλία του και οι αρχές του ξεπερνούν τα ινδικά όρια, και το πανανθρώπινο περιεχόμενό τους απέχει πολύ από του να έχει εξαντληθεί.<br /><br />Αποφθέγματα που του χρεώνονται<br /><br />-Αναμφιβόλως θα ήμουν <a title="Χριστιανισμός" href="http://el.wikiquote.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82">χριστιανός</a>, αν οι χριστιανοί ήταν χριστιανοί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.<br />-Αυτό που κάνουμε στα δάση του κόσμου δεν είναι παρά μια αντανάκλαση καθρέφτη αυτού που κάνουμε στους εαυτούς μας και ο ένας στον άλλο.<br />-Η γη παράγει αρκετά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες κάθε ανθρώπου, όχι όμως την <a title="Απληστία" href="http://el.wikiquote.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B1">απληστία</a> του.<br />Earth provides enough to satisfy every man’s need, but not any man’s greed.<br />-Ο καθένας έχει δίκιο με τον τρόπο του, αλλά δεν είναι απίθανο όλοι να έχουν άδικο.<br />-Όσα λιγότερα έχεις, τόσο λιγότερα θέλεις.<br />-Πρέπει να είσαι η <a title="Αλλαγή" href="http://el.wikiquote.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%AE">αλλαγή</a> που εύχεσαι να δεις στον κόσμο.<br />-Πρέπει να σεβόμαστε τις άλλες θρησκείες εξίσου όπως σεβόμαστε τη δική μας. Η μερική/εν μέρει ανεκτικότητα επομένως δεν είναι αρκετή.<br />-Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά νικάς.<br />First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win.<br />-Τη στιγμή που ο σκλάβος αποφασίζει να μην είναι πια σκλάβος, οι αλυσίδες του σπάνε.<br />-Το αισθάνομαι πως η πνευματική πρόοδος όντως απαιτεί, σε κάποιο στάδιο, πως πρέπει να σταματήσουμε να σκοτώνουμε τα συντροφικά μας πλάσματα για την ικανοποίηση των σωματικών μας γούστων.<br />-Αν η <a title="Μόρφωση" href="http://el.wikiquote.org/wiki/%CE%9C%CF%8C%CF%81%CF%86%CF%89%CF%83%CE%B7">μόρφωση</a> δεν συνοδεύεται και από συμπόνια οχι απλά είναι άχρηστη, αλλά γίναται και καταστροφική<br /><br /><br /><br />ΥΓ. Υπήρξε μια κοσμική φωνη που πρεπει να μνημονευουμε .<br />Η Ναυτεμπορικη τον τίμησε με αρθρο της 30-1-2008 στο Ματιες στο Κοσμο απ οπου<br />και πήρα την ιδεα για να το ανεβάσω .<br /> Περισσοτερες λεπτομέρειες και φωτογραφικο υλικο <strong> <span style="font-size:85%;">el.wikipedia.org/wiki/Μαχάτμα_Γκάντι<br /><br /></span></strong><br />Ιωαννα<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-5217464603149343886?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-2810133768324163962008-01-24T18:10:00.000+01:002008-01-30T11:10:54.191+01:00<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:180%;"><em>PENSA</em></span></strong><em><span style="font-size:180%;"><br />Σκέψου<br /></span><br />Ci sono stati uomini che hanno scritto pagine </em></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"><em> Υπήρξαν άνθρωποι που έγραψαν σελίδες</em><br /></span><em>Appunti di una vita dal valore inestimabile</em> </div><div align="center"><em><span style="color:#990000;">Σημειώσεις μιας ζωής ανεκτίμητης αξίας</span><br />Insostituibili perché hanno denunciato </em></div><div align="center"><em><span style="color:#cc0000;">Ανεκτίμητες γιατί κατήγγειλαν</span><br />Il più corrotto dei sistemi troppo spesso ignorato </em></div><div align="center"><em><span style="color:#990000;">Το πιο πουλημένο από τα συστήματα πολύ συχνά αγνοημένο</span><br />Uomini o angeli mandati sulla terra per combattere una guerra </em></div><div align="center"><em><span style="color:#990000;">Άνθρωποι ή άγγελοι σταλμένοι στη γη για να παλέψουν έναν πόλεμο</span><br />Di faide e di famiglie sparse come tante biglie </em></div><div align="center"><em><span style="color:#cc0000;">Από βεντέτες και από οικογένειες σκορπισμένες σαν πολλές μπίλιες</span> <br />Su un isola di sangue che fra tante meraviglie </em></div><div align="center"><em><span style="color:#990000;">Πάνω σε ένα νησί αίματος , που μεταξύ πολλών θαυμαστών</span><br />Fra limoni e fra conchiglie... massacra figli e figlie </em></div><div align="center"><span style="color:#990000;">Ανάμεσα σε λεμονιές και κοχύλια .......σκοτώνει γιους και κόρες</span></div><div align="center"><em> Di una generazione costretta a non guardare </em></div><em><div align="center"><span style="color:#990000;">Μιας γενιάς υποχρεωμένης να μην κοιτά</span><br />A parlare a bassa voce a spegnere la luce </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Να μιλάει σιγανά και να σβήνει το φως<br /></span>A commententare in pace ogni pallottola nell'aria </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Να σχολιάζει με ειρήνη κάθε σφαίρα στον αέρα</span><br />Ogni cadavere in un fosso </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Κάθε πτώμα σε ένα λάκκο<br /></span>Ci sono stati uomini che passo dopo passo </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Υπήρξαν άνθρωποι που βήμα βήμα<br /></span>Hanno lasciato un segno con coraggio e con impegno </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Άφησαν ένα σημάδι με τόλμη και ζήλο</span> <br />Con dedizione contro un'istituzione organizzata </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Με αφοσίωση ενάντια στο κατεστημένο </span></div><div align="center">Cosa nostra... cosa vostra... cos'è vostro? </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Δικό μας πράγμα ....δικός σας πράγμα .....τι είναι δικό σας ?<br /></span><strong><span style="font-size:180%;">E' nostra... la libertà di dire </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#cc0000;"> Δικιά μας είναι ....η ελευθερία να λέμε</span><br /></span></strong>Che gli occhi sono fatti per guardare </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Ο,τι τα μάτια είναι φτιαγμένα για να κοιτάς</span><br />La bocca per parlare le orecchie ascoltano... </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"><span style="color:#990000;">Το στόμα για να μιλάς , τ αυτιά ακούν ...</span><br /></span>Non solo musica non solo musica </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Όχι μόνο μουσική ..όχι μόνο μουσική</span><br />La testa si gira e aggiusta la mira ragiona </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Το κεφάλι γυρνά και στοχεύει καλύτερα , διαλογίζεται</span><br />A volte condanna a volte perdona </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Άλλοτε κατηγορεί , άλλοτε συγχωρεί<br /></span>Semplicemente </div><div align="center"> <span style="color:#cc0000;">Απλά<br /></span><strong>Pensa prima di sparare</strong> </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Σκέψου πριν πυροβολήσεις</span><br />Pensa prima di dire e di giudicare prova a pensare </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Σκέψου πριν μιλήσεις και πριν κρίνεις δοκίμασε να σκεφτείς</span><br />Pensa che puoi decidere tu </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Σκέψου πως μπορείς να αποφασίσεις εσύ<br /></span><strong>Resta</strong> un attimo soltanto un attimo di più </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"><strong>Μείνε</strong> μια στιγμή ,μόνο μια στιγμή παραπάνω</span><br /><strong>Con la testa fra le mani </strong></div><div align="center"> <strong><span style="color:#cc0000;">Με το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια</span><br /></strong>Ci sono stati uomini che sono morti giovani </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Υπήρξαν άνθρωποι που πέθαναν νέοι<br /></span>Ma consapevoli che le loro idee </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Μα γνώστες πως οι ιδέες τους<br /></span>Sarebbero rimaste nei secoli come parole iperbole </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Θα είχαν μείνει στους αιώνες σαν υπερβολές</span><br />Intatte e reali come piccoli miracoli </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">‘Άθιχτες και πραγματικές σαν μικρά θαύματα<br /></span>Idee di uguaglianza idee di educazione </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Ιδέες ισότητας , ιδέες αγωγής</span><br />Contro ogni uomo che eserciti oppressione </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Εναντίον κάθε ανθρώπου που καταπιέζει</span><br />Contro ogni suo simile contro chi è più debole </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Εναντίον Κάθε όμοιον του και κάθε πιο αδύναμο απ αυτόν</span><br />Contro chi sotterra la coscienza nel cemento </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Ενάντια σε όποιον θάβει τη συνείδηση στο τσιμέντο<br /></span>Pensa prima di sparare </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Σκέψου πριν πυροβολήσεις<br /></span>Pensa prima di dire e di giudicare prova a pensare </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Σκέψου πριν μιλήσεις και πριν κρίνεις, δοκίμασε να σκεφτείς</span> <br />Pensa che puoi decidere tu </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Σκέψου πως μπορείς να αποφασίσεις εσύ<br /></span>Resta un attimo soltanto un attimo di più </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Μείνε μια στιγμή ,μόνο μια στιγμή παραπάνω</span><br />Con la testa fra le mani </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Με το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια</span><br />Ci sono stati uomini che hanno continuato </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Υπήρξαν άνθρωποι που συνέχισαν<br /></span>Nonostante intorno fosse tutto bruciato </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Έστω κι αν γύρω τους όλα ήταν καμένα</span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Perché in fondo questa vita non ha significato</strong> </span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"><strong>Γιατί στο βάθος αυτή η ζωή δεν έχει νόημα</strong><br /></span>Se hai paura di una bomba o di un fucile puntato </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Αν φοβάσαι μια βόμβα ή ένα τουφέκι που σε σημαδεύει</span><br />Gli uomini passano e passa una canzone </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Οι άνθρωποι περνούν και περνά ένα τραγούδι<br /></span>Ma nessuno potrà fermare mai la convinzione </div><div align="center">Αλλά κανένας δεν θα μπορεί να σταματήσει ποτέ την πεποίθηση<br />Che la giustizia no... non è solo un'illusione </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Πως η δικαιοσύνη Όχι...δεν είναι μόνο μια αυταπάτη<br /></span>Pensa prima di sparare </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Σκέψου πριν πυροβολήσεις </span><br />Pensa prima dì dire e di giudicare prova a pensare </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Σκέψου πριν μιλήσεις και πριν κρίνεις, δοκίμασε να σκεφτείς</span><br />Pensa che puoi decidere tu </div><div align="center"><span style="color:#990000;">Σκέψου πως μπορείς να αποφασίσεις εσύ</span><br /><strong>Resta</strong> un attimo soltanto un attimo di più </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Μείνε μια στιγμή ,μόνο μια στιγμή παραπάνω<br /></span>Con la testa fra le mani </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Με το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια<br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Pensa.</strong></span></div><div align="center"></em><span style="color:#cc0000;">Σκέψου </span></div><div align="center"><em><strong></strong></em></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><strong><em>...... ..........</em></strong></div><div align="center"></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><strong><em></em></strong></div><div align="center"><em>Αυτο το τραγούδι νίκησε στην κατηγορία Giovani Edizione στο Sanremo 2007. </em></div><div align="center"><em>Το τραγούδησε ο Fabrizio Moro .</em></div><div align="center"><em>Ειναι ενα τραγούδι Φωνή στο <strong>Αντισταθείτε</strong> .</em></div><em></em><div align="center"></div><div align="center"><em></em></div><div align="center"><em></em></div><div align="center"><em>Μια μελωδική κραυγή στους τυφλους και κουφους </em></div><div align="center"><em>Η μεταφραστική προσπάθεια εγινε στα ελληνικά απο Ι.Γ.</em></div><div align="center"><em></em> </div><div align="center"><em></em> </div><div align="center">ΥΓ. Η μετάφραση στα ελληνικά εγινε για την αγαπητη <strong>Φαραονα</strong> μιας και εκδήλωσε την επιθυμία να το διαβασει-καταλάβει .</div><div align="center">Επιπλεόν στην <strong>Αντουανετα</strong> που έμεινε στο σημειο ΜΙΛΑ ΣΙΓΑ ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΩΣΕ ΤΑ ΦΩΤΑ . </div><div align="center">Στην ουσια ειναι ενα τραγουδι αντίσταση στην παρωδια της εποχης μας <em>.</em> </div><div align="center"><em></em><div align="center"><em></em></div><div align="center"><em></em></div><em> *Ιωαννα </em></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-281013376832416396?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-78293246492402384922008-01-17T18:33:00.000+01:002008-01-19T20:29:37.710+01:00Ν' αντισταθούμε στο Πένθος και στην Ντροπή των καιρών με φωνές ποιητών , φωνές μαχητών .<br />Δέχομαι τη σκυτάλη απο την αγαπημένη Εαρινή , την κατα κόσμο Αγγελική και απαντώ με ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι .<br /><br /><br /><br /><strong>Το Μονόγραμμα.<br /></strong><br /><br />Θα πενθώ πάντα, -- μ' ακούς; --<br />για σένα, μόνος, στον Παράδεισο<br /><br /><br />Ι<br /><br />Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές<br />Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος<br /><br />Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός<br /><br />Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι<br />Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας<br />Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα<br />Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.<br /><br /><br />II<br /><br />Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται<br />Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν<br />Εάν είναι αλήθεια<br />Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά<br /><br />Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά<br />Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»<br />Μια στον αέρα, μια στη μουσική<br />Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας<br />Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο<br />Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες<br />Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί<br />Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες<br /><br />Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου<br />Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράχτες<br />Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ<br />Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό<br />Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά<br />Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά<br /><br />Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό<br />Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο<br /><br />Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.<br /><br /><br />III<br /><br />Έτσι μιλώ για σένα και για μένα<br />Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω<br />Να μπαίνω σαν Πανσέληνος<br />Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια<br />Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη<br />Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω<br /><br />Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές<br />Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε<br /><br />Ακουστά σ' έχουν τα κύματα<br />Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς<br />Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»<br />Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο<br /><br />Πάντα εμείς το φως κι η σκιά<br />Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο<br /><br />Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά<br />Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά<br /><br />Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες<br />Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει<br />Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει<br />Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ<br /><br />Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ<br />Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:<br />Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο<br />Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά<br />Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική<br />Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα<br /><br />Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή<br />Που πια δεν έχω τίποτε άλλο<br />Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα<br /><br />Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου<br />Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι<br />Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο<br /><br />Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς<br />Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου<br />Να μιλώ για σένα και για μένα.<br /><br />IV<br /><br />Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς<br />Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς<br /><br />Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς<br /><br />Μαχαίρι<br />Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς<br />Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς<br /><br />Είμ' εγώ, μ' ακούς<br />Σ' αγαπώ, μ'ακούς<br />Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ<br />Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς<br /><br />Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς<br />Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς<br /><br />Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες<br />Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς<br />Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι<br /><br />Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς<br /><br />Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς<br />Των ανθρώπων<br />Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει<br /><br />Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς<br />Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς<br /><br />Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς<br />Όπου κάποτε οι φιγούρες<br />Των Αγίων<br /><br />Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς<br /><br />Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς<br />Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω<br />Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς<br /><br />Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς<br />Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς<br />Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς<br />Της αγάπης<br />Μια για πάντα το κόψαμε<br /><br />Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς<br /><br />Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς<br />Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας<br />Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς<br /><br />Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς<br />Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς<br /><br />Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς<br /><br />Μες στη μέση της θάλασσας<br />Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς<br />Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς<br />Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς<br />Άκου, άκου<br />Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;<br /><br />Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;<br />Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς<br /><br />Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.<br /><br /><br />V<br /><br />Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς<br />Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους<br />Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού<br />Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου<br />Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω<br />Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο<br />Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό<br /><br />Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει<br />Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι<br />Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα<br /><br />Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι<br />Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο<br />Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά<br />Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά<br />Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού<br />Μάτια της περηφάνιας και του διάφανουβυθού,<br />μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό<br />Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο<br /><br />Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς<br />Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής<br />Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης<br />Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη<br />Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή<br /><br />Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή<br />Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει<br />Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια<br />Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο<br /><br />Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια<br />Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική<br />Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη<br /><br />Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ<br />Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο<br />Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή<br />Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση<br />Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.<br /><br /><br />VI<br /><br />Έχω δει πολλά και η γη μέσ' απ' το νου μου φαίνεται ωραιότερη<br />Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς<br />Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα<br />Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα<br />Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς<br />Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά της θάλασσας<br /><br />Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί<br />Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί<br />Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει<br />Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί<br />Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!<br /><br />Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί<br />Πριν από την αγάπη και μαζί<br />Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι<br /><br />Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί<br />Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο<br /><br />Μόνος, και ας είμ' εγώ η πατρίδα που πενθεί<br />Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο<br /><br />Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ' ολοστρόγγυλο<br />Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού<br />Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς τον Παράδεισο!<br /><br /><br />VII<br /><br />Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί<br />Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα<br />Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή<br />Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ<br /><br />Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ<br />Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό<br />Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο<br /><br /><br />Οδ. Ελύτης<br /><br /><br /><br /><br />Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους και δη στην αγαπημένη μου Αγγελική για την τιμή να με βάλει στο παιχνίδι της φωνών .<br />Δινω τη σκυτάλη για να γράψουν με τη σειρά τους αν και εφ' όοσον θέλουν και μπορούν, στους ...<br /><br />Απηλιανο<br />Μεσοκοσμο<br />Mist<br />Γ. Ρηγόπουλο<br />Poetic sin<br /><br /><br /><br /><br /><br />Ιωαννα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-7829324649240238492?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-81258339801047793032008-01-15T20:50:00.000+01:002008-01-16T23:48:06.561+01:00<span style="color:#ffffff;">.</span><br />Οταν ακουμπούν οι αέρηδες τις <em>Alba</em> ... 'συχάζονται ακόμα τα κορμιά μας ,<br />στα ζεσταμένα σεντόνια των ονείρων ...<br />Γυμνές, οι σύντροφες σκέψεις, ταλανίζονται στις προσευχές του ελέους .<br /><br />Χαραγμένα ερωτηματικά διαγράφονται στους ήχους της κίνησης σωμάτων,<br />που ξυπνούν ανυποψίαστα ...<br /><br />Με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος, ξεφυλλίζω στα μάτια μου τη πόλη .<br />Το σώμα τ' ουρανού που ερωτεύονται τα γλαρόπουλα-μάτια,<br />στη καθημερινή τους αγωνία .<br /><br />Αφήνω να τρέξει το νερό των ήχων ...να ξυπνήσει την πανδαισία των αγωνιών μου ....<br />Μπορώ ακόμα και να ντυθώ τα δάκρυα που σταμάτησαν στα δένδρα ...<br />Κι' έτσι, ... με τη μελαγχολία των ουρανών βαπτισμένη στα βλεφαρά μου ...<br />ν' απαγγείλω το χαμόγελο της Καλημέρας ...<br /><br />Ήσυχη ... στο βασίλειο των ξωτικών ... ξωτικό κι' εγώ ...<br />τραβηγμένο μέσ' απο τις .. <em>fiabe</em> .<br /><br />H μέρα αντανακλά το φως της ψυχής μου ...<br />Έχει μια αφόρητη αγνότητα να μοιραστεί, στα ψίχουλα της καθημερινότητας ....<br /><br />Θεέ μου ...<br />Τόσα <strong>γιατί </strong>με περικύκλωσαν ξαφνικά ....<br />ή θαρρείς πως, μόλις τώρα, ανακάλυψα πως δεν βλέπω στεριά ...<br />Γή, ν' ακουμπήσω το σαρκίο του εαυτού μου ...<br />το μετέωρο βλέμμα της παγίδας ......<br /><br /><strong>Πού</strong> πάμε .....<br /><strong>Πού</strong> καταλήγει η θάλασσα οταν δεν ταξιδεύει άραγε ;<br /><strong>Πού</strong> χαράζει η πλώρη το σμιλεμένο σύννεφο της αγωνιάς ....<br /><strong>Πού</strong> σταματά ο ήχος να ξυπνά τη παγίδα του εαυτού μας ...<br /><strong>Πού</strong> αρχίζει να χαράζει η ζεστασιά, την ανάγκη μιας παρήγορης αγκαλιάς ...<br /><strong>Πού</strong> πετάχθηκε στραπατσαρισμένη η λέξη ... Πιστεύω ...<br /><strong>Πού</strong> φύλαξα τα όνειρα της νεότης μου και δεν τα βρίσκω πια ...<br /><strong>Πού</strong> μαζεύτηκαν οι ανάσες μου;<br /><strong>Πού</strong> είμαι ...<br /><strong>Ποιά</strong> είμαι ...<br /><br /><strong>Κ</strong>αλημέρα σου ... <strong>Κ</strong>αληνύχτα ...<br /><br />Mη ξεχάσεις το φως της <em>Alba</em> στο παράθυρο ν' αγγίξεις ....<br /><br />Έτσι, είναι σα ν' αγγίζεις τις σκέψεις μου, τις ιδρωμένες,<br />στα βρεγμένα μου όνειρα.<br /><br /><br />Ιωάννα<br /><span style="color:#ffffff;">.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-8125833980104779303?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-51094527201005315382007-12-09T16:48:00.000+01:002007-12-10T15:20:14.148+01:00Η βροχή σα ταγκό σφίγγει τα ρούχα της<br />δυνατά στο πετσί μου .<br />Ο,τι ξεχάστηκε απο τους έρωτες του καλοκαιριού<br />αυτή , το γλείφει .<br />Με δυνατές κραυγές<br />αποσύρεται απ τα καθαρά .<br />Μαζεύει τον εαυτό της<br />στο μηδέν του ανύπαρκτου ξανά .<br /><br />Είμαι -εισαι-ειναι<br />το πλήθος<br />ανέλπιστων οδυρμών που έτυχαν .<br /><br /><strong><em>Οτι δεν κλαίει δεν καθαρίζει</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-5109452720100531538?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-29065004149111841442007-10-09T18:01:00.000+02:002007-10-09T19:04:20.131+02:00Τις φωνές τις άδραξε ο άνεμος .<br />Σε κεινο το ανέλπστο σαλεμα των φύλλων .<br />Ενας ηχος γόνιμος, στα φύλλα που λιώνουν την εγκαρτερηση των φίλων -φιλιών .<br />Κι εκείνα ,λες και πεισματικά δεμένα με του θανάτου την στροφή , γατζωνονται...στα τρυφερά των τοίχων ....να ρουφήξουν τις τελευταίες αναστολές του καιρού .<br />Άχρονα τα περιμενει η επομενη χρωματοψία .<br />Άφωνος κι ο άνεμος τα τυρανά , περα δώθε .....κι οπου βάλει η ματιά μου .....<br />Εκείνο το κόκκινο που σημαίνει την κορύφωση .....<br />Και τ υστερα ....<br />Το τέλος ...<br />Ενας αδηφάγος κορεσμος λυπης και χαρας για το πηγαινε - ελα των εποχών .<br />Η εποχή για τα ηλιοτρόπια σβήνει ...<br />Βυθίζεται στωικά στον απόπλου του βλέματος μας ...<br />για τις απέναντι στεριές των ζεστών ήλιων .<br />Στις φευγάτες ονειροπολήσεις .....<br />συναντιούνται μελαγχολικά οι απολογισμοί ...<br />Σαν οι κορμοράνοι ,<br />ντυμένοι την ντροπή της αναζήτησης τους στ άφρα των θαλασσών .<br />Ένα ακόμα σύννεφο με πέρασε ....<br />δάκρυσε τα ρούχα μου ......<br />Ένα ακομα σχήμα στ απλωτά με φυγάδευσε .....<br />Σ αυτά που δεν ανήκω ...<br />Σ αυτα που δεν μου ανήκουν ...<br />ΑΝΗΚΩ ..οικώ ....μονο στην ζεστασιά της καρδιάς μου .....<br />μα κι αυτη,<br />πολλες φορές λιποταχτεί ....στα βρεγμένα σπίρτα των χεριών μου .<br /><br />Σούρουπο ...<br />Αδυνατώ να μαζέψω τη λύπη μου .....<br />Αδυνατώ να μαζέψω τα χέρια μου σε μιας αγκαλιά , σημάδι .<br />Ξεσκαρτίζω μονο , αθελα μου , απ τις λύπες ...εκείνες του θανάτου ....<br />Και βαστάζω στο σακκουλακι της καμπούρας μου ....<br />τις λύπες των Γιατί ....των Πόσων ....<br /><br />Σούρουπο ....<br />Και φύσαει ακομα τις οδύνες του ο Ανεμος ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-2906500414911184144?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1158057064796842392007-09-20T15:18:00.001+02:002007-09-20T15:18:27.704+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Gardaland%20004.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Gardaland%20004.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Gardaland%20013.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Gardaland%20013.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p>Στην χωρα των χρωματων μπορεις να ονειρευεσαι σχεδια και ηχους .</p><br /><p>Χερια ενωμενα και καρδιες αγκαλιασμενες .</p><p> Συντροφικα βηματα και έκλπηκτες ματιες . </p><p>Φευγαλεα πουλια οι σκεψεις που βαραινουν .</p><p> Εδω εισαι παρεα με τους μυθους ,τις ιστοριες , τις αγαπες .</p><p>Το παιδι-γερος . </p><p>Το μικρο και το μεγαλο .</p><p> </p><p> </p>για κεινα που μπορουν να γινουν καλυτερα ......<br /><p></p><br /><p>Gardaland 2006</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115805706479684239?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-32769200479204894832007-08-08T23:02:00.000+02:002007-08-09T18:40:22.841+02:00Στην απλωμενη υγρασια των στεναγμών<br />ξορκιζονται οι φοβοι .<br />Φουσκωμενα κυματα ξεβραζονται αναπαντητα<br />στις ακτες των κορμιών μας .<br /><br />Στο περιγραμματα τ ουρανου<br />εχουμε τις πολλες καθημερινες ευκαιριες<br />να φτιαξουμε τα δικα μας σχεδια,<br />μορφες λυτρωτικης αγωνιας .<br /><br />Στ αδιεξοδα<br />οι τελευταιοι αυτοχειρες για σημερα<br />θα κοιταχτουν πανω στις πετρες<br />Αυτοσχέδιες φιγουρες πονεμένων ζωγράφων .<br /><br />Οι Ηχοι !<br /><br />Η πολλοστή φορά που σαν ενας αλλος Οδυσσεας<br />θα καμουφλαρει τ αυτιά<br />για να μην ακουει τις φωνές-κραυγιές της ζωής.<br />Τους ντυμενους αποηχους του κοσμικου .<br /><br />Φοβοι μου ,<br />ιαινεται ο εαυτος μου στο κοιταγμα σας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-3276920047920489483?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-4599479751471130652007-07-04T12:21:00.000+02:002007-07-04T23:48:26.357+02:00Λενε πως ολα γυριζουν , μας γυριζουν στην βαση μας , στο κοσμικο βασιλειο του εαυτου μας .<br />Πως αγαπαμε και φοβομαστε, δηλαδη αποφευγουμε ( για να ξεκαθαρισουμε την εννοια του μισους ), ο,τι στα μικρατα μας ή στα φορεμενα κυταρα μας κουβαλαμε .<br /><br />Αναμνησεις αποστροφης και πονου<br />Αναμνησεις επιστροφης και χαρας .<br /><br />Οι ιστοριες πολλες φορες αρχιζουν με μελαγχολια και καταληγουν αλλες τοσες σε μια σιγή μελαγχολική , μια γεύση γλυκοξινη γι αυτα που εγιναν , γι αυτα που εφυγαν .<br />Ετσι , ειναι σημαντικο να αξιολογησει κανεις τη διαδρομη και την αφυπνηση του εαυτου του σ αυτο το εσωτερικο ταξιδι στα χρωματα και τους ηχους του παρελθοντος και να ονομασει τις αφες που του μειναν σ αυτη τη γευση -ιστορια .<br />Δηλαδη θελω να πω , να μετρησει ο καθεις μας το χρωματολογιο του δικου του εαυτου , σαν να ηταν ο ιδιος το κεντρο της ιστοριας .<br /><br /><br />......Τους ειπαν πως πρεπει να το προσεχουν το παιδι .<br />Να τρωει καλα και να μην κρυωσει , αρρωστησει , μεχρι να δυναμωσει για να μπορεσει να αντιμετωπισει τις δυσκολιες φυσικα , οπως ολοι .<br />Εκεινοι , προσεχτικοι στις εντολες, το τηρησαν .<br />Εκεινος , ο πατερας , καθημερινα πηγαινε να βρει το παιδι στο σχολειο , κατ εντολη της μανας για να του δοσει το δεκατιανο του .<br />Εκεινο , μικρο αλλα πειθαρχημενο στα καγκελα , εβαζε τα χερια και εχωνε το κεφαλι οσο μπορουσε για να τον δει να ερχεται .<br /><br />Δεν ηταν το φαι για κεινη .<br />Ηταν εκεινος και η σκεψη .<br />Ηταν η ωρα τους που ηταν σημαντικη .<br />Ισως και οι στιγμες που ξεπληρωνόνταν οι απουσιες ......<br />Μπορει..<br /><br />Ποιος να ξερει αραγε τι κρυβεται στο μυαλο των μικρων ....<br />Ποιος ξερει αραγε τι κρυβεται στο μυαλο των μεγαλων ...<br />Βαζουμε την φαντασια μας να στησει σεναρια για να διευκολυνθουμε απ τ΄ αβολο .<br /><br />Εκεινη , γιατι στην ιστορια μας εκείνη εχει σημασια, τον περιμενε .<br />Παντα την ιδια ωρα .<br />Ενα κουρδιστο ανθρωπακι στις επαφες και τις γευσεις ν αντιδρά .<br /><br />Εκεινη η ημερα , ηταν οπως οι αλλες .<br />Το ιδιο τελετουργικο ....<br />Χωμενος ο χρονος στους ηχους παιδιων.<br />Ρυθμισμενα τα χρωματα στη συμφωνια του μπλε .<br />Ζωες γαιτανακι ....<br /><br />Εκεινη η μερα , ηταν οπως οι αλλες θαρρω...ετσι φαινονταν .<br />Τι κι αν αλλαζε ο καιρος για τους μικρους ολα ειναι ιδια ..<br />Τιποτα εκτος απο τις αλλαγες στο προγραμμα τ ανθρωπινο δεν κινά υποψιες .<br /><br />Εβαλε τα χερακια της λοιπον στα καγκελα , εχωσε το κεφαλι της και τον περιμενε να της χαμογελασει βιαστικα απ την γωνια .<br /><br />Δεν την φιλουσε .<br />Δεν το κανε ποτε .<br />Δεν δινουν φιλια στα παιδια, αλλωστε κλωθoγύριζε την καραμελα, για να ησυχασουν οι σκεψεις-τυψεις πως ολα τα κανε σωστα , πως ολα τα καναν σωστα .<br /><br />-Μητε κι εγω πηρα αγκαλιες και φιλιά ....και κοιτα μια χαρα ειμαι ελεγε .<br /><br />Ηταν ?<br /><br />-Μην φοβασαι του λεγε η μικρουλα .<br />Θα στα δοσω ολα εγω .<br />Οσα δεν πηρες και οσα ηθελες να παρεις .<br /><br />Και κεινος την κοιτουσε .<br />Κοιτουσε το μικρο σκατο που ελεγε .......ανοησιες .<br />Ελεγε ?<br /><br />Εβγαλε στα βιαστικα το κολατσιο , αυγο , τυρι , ντοματα , ψωμι και φρουτο ή διαφορετικά χυμο .<br />Ολες οι βιταμινες .<br />Να μην ξεχαστει τιποτα .<br /><br />Εκεινη τα κατεβαζε και τον κοιταζε .<br />Ειχε δυο μεγαλα ματια που αλλαζαν χρωμα στα χρωματα ....<br />Συνηθως την κοιταζε στα ματια ....<br />Ηταν απ αυτους που χορταινουν με τα ματια ,τα μάτια και ,τους ειναι αρκετο .<br /><br />Οι πολλες κουβεντες ειναι φτωχια ελεγε .<br />Κοιτα με να δω αν εκανες κατι , αν λες αληθεα , ελεγε ....<br /><br />Και κεινη τον κοιτουσε ...<br />Και κεινος ηξερε τις ζαβολιες κι ας μην την προδιδε .<br /><br />Ομως εκεινη την ημερα ...το βλεμα στραφηκε στα χερια .<br />Στα χερια καγκελα .<br />Στα χερια σημαδια .<br />Εκεινη αμαθητη στα ταξιδια της ματιας δεν τα νιωσε .<br />Εφαγε το κολατσιο της ....τον ακουμπησε στο χερι κι εφυγε να προλαβει να παιξει .<br />Να προλαβει να μασησει κι αλλες γουλιες ζωης-ζωντανιας .<br /><br />Περασε η ωρα , το κουδουνι χτυπησε , τα παιδια μαζευτηκαν στις ταξεις και ο πατερας πηρε το δρομο της επιστροφης για το σπιτι , να δοσει αναφορα στον απολογισμο.<br />Μα αφησε μαζι με τον απολογισμο κι εναν συλλογισμο για τα χερια στα καγκελα .<br />Για τα κοκκινα σημαδια στα καγκελα .<br /><br />-Βρε το σκατο <span style="color:#ff0000;">εβαψε</span> τα νυχια του της ειπε κι εφυγε .<br /><br />Πηρε το δρομο για την πλατεια να βρει τα γερόντια,να περασει η ωρα, με κουβεντα πολιτική ,μεχρι να παρει την μικρη .<br /><br />Γυρισαν μεσημερι .<br />Ιδρωμενη απ την τρεχαλα εκεινη ετρεξε να πει τα νεα του σχολειου στην μανα .<br />Εκεινη αφου την αφησε καλα -καλα να μπει μεσα την αρπαξε απο τα μαλλια .<br />Ξαφνιασμενη η μικρη την κοιταξε μεσ απ τον πονο της ,να καταλαβει τι ειχε κανει .<br />Την στροφογυριζε απ την κοτσιδα και ουρλιαζε ..<br />Οι λεξεις χανονταν στη λυσσα .<br />Ισα που μπορεσε να ξεγλιστρησει και να χωθει κατω απ το κρεβατι , ακριβως στην μεση για να μην μπορει να την πιασει .<br />Σα σκυλι , γιατι σκυλι ηταν .<br />Εκεινη , η μανα , η ταλαιπωρη , γιατι μονο ενας ταλαιπωρος μπορει να ταλαιπωρει ετσι τον εαυτο του ,ουρλιαζε .<br />Μεσα στ ακαταλαβiστικα εβγαινε το "κοκκινο" πρωτο και" χερια "και "νυχια" ....και οι πουτανες επερναν σειρα και θα "της μοιασεις ".<br />Μα τι εχουν ολα αυτα να κανουν με μενα φωναζε η μικρουλα μεσα στα δακρυα της .<br />Τι εκανα ?<br />Τι εκανα?<br />Σε ποιον θα μοιασω ?<br /><br />Εκεινος βουβος τις κοιτουσε .<br />Εκεινη την τρελη που φωναζε και κεινο το σκυλι που εκλαιγε .<br /><br />Εχωνε τα χερια της καθε τοσο να την πιασει μα εκεινη πηγαινε απ την αλλη μερια του κρεβατιου και γλιτωνε .....τα χερια ...τους πονους του κορμιου της .<br />Ποσα σηκωνει τελικα μια σαρκα ...<br />Ποση τρελα μπορουν να χωρεσουν στις ινες του κορμιου μας ....<br />Ποσα" <span style="color:#ff0000;">γιατι</span> "να χωρανε σ ενα κλαμα?<br /><br />Περνουσε η ωρα και εμενε η μουρμούρα ..<br />Και καθε τοσο και μια στριγλια για τις πουτανες .<br /><br />Λοιπον !<br />Οι πουτανες και τα κοκκινα εκαναν την ζημια ελεγε η μικρη απο μεσα της ....<br />Τι ειναι οι πουτανες και τι ειναι το κοκκινο που γινεται κακο και με μαλωνει η μαμα?<br /><br />Ησυχασε η στιγμη.<br />Ισως και να την πηρε και ο υπνος στους λυγμους και στους φοβους .<br />Ισως παλι γιατι εκεινη , η μανα , κουρδισμενη στις εντολες ειπε ,να ησυχασει .<br />Ισως παλι γιατι ο βουβος κυριος της παραστασης ειπε να βαλει ενα χερι στο περασμα της ωρας, ωρα φαγητου βλεπεις και κοινης ησυχιας ,της ζητησε να βγει .<br /><br />Την εσπρωξε στο μπανιο να πλυνει χερια και μουτρα και την περιμενε να βγει .<br />Η αλλη , η μανα , ετοιμαζε το τραπεζι το μεσημεριατικο με σφιγμενα χειλη και χαμενη στις σκεψεις της.<br />Ενα ρομποτ που σκεφτεται στην απολιθωση του .<br />Νιωθει ομως ....<br /><br /><br />Εφαγαν στην απολυτη σιωπη ...<br />Εκεινη δεν ειπε τις ιστοριες της ημερας ...<br />Δεν πηρε ουτε εκεινο το λειψο χαδι στα μαλλια ....<br />Ειχε μονο κολλημενο στο μυαλο της<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Κοκκινο</span> + πουτανες +χερια = ΠΟΝΟΣ και ΝΑ ΜΗΝ της ΜΟΙΑΣΩ</strong> να το θυμαμαι σκεφτοτανε .<br /><br />Απο τοτε στα κλεφτά θυμότανε να αποφευγει το κοκκινο .<br />Να κρυβει τα χερια της .<br />Να μην μοιαζει σε κανεναν .<br />Οσο για τις πουτανες .....δεν ηξερε αλλα θα μαθαινε .<br /><br /><br /><br />ΥΓ. <span style="font-size:85%;">αντι ιστοριας</span><br />πεθανε ακομα μια φορα στη ζωη της για 10 νυχια βαμμενα κοκκινα με κερομπογιες<br />Εκεινη , η μανα , σκοτωμενη η ιδια , σκοτωνε ενα παιδι-κορη-γυναικα .<br />Και την σκοτωσε ....<br />Εκεινη <strong>Δ</strong>εν αγαπησε τιποτα απ αυτα που ειχε πανω της .<br />Μονο τις ασυμμετρες φακιδες της<br />Πενθησε το κοκκινο και το πενθει ακομα ....<br />Απεκτησε μονο μια κεραμιδι-κοκκινη φουστα που ισως να της θυμιζει την προδοσια .<br />Ισως ,την ημερα που εκεινος εφυγε, να ηθελε να τον συγχωρεσει και γι αυτο .<br />Γιατι εκεινο το μεσημερι δεν ηταν οι λεξεις μονο που την σκοτωσαν αλλα η ΑΠΟΥΣΙΑ<br />του .<br />Ισως απο συνηθεια να κρυβεται στον εαυτος της για να μην ποναει, (αλλα ειναι ανοητος οποιος πιστευει πως κρυμμενος δεν θα ποναει) ,<br />άρχισε να τρωει τις σαρκες της .<br />Χαλασε στα μικρα της χερια την ηδονη του ωραιου .<br /><br /><br />ΥΓ. <strong>αντι επιλογου</strong><br />Γραφοντας <span style="font-size:78%;">σου</span> ....αυτο το βιβλιο-ιστορια , το βαζω στη θεση του .<br />Το καθαρισα στο λογο και στο φοβο και τ αφηνω να στραγγιξει ο,τι εχει απομεινει .<br />Και το τακτοποιω σε κεινον τον λευκό πουκαμισενιο ωμο .<br />Αν και, οταν γραφεις, δεν ξεκουραζεται η ψυχη σου οσο οταν τα διηγησαι .....<br />Ή ακομα ακομα ειναι διαφορετικα οταν κλαις στις αναμνησεις και χεις καποιον να προσεχει ποση θαλασσα θα κλαψεις .<br />Ωστοσο ας πουμε πως σημερα τουτη δα τη στιγμη, αυτοι, η παρεα των τριων της<br />ιστοριας , πηρε μια ανασα .<br />Κι αυτο ειναι κατι .<br /><br />ΥΓ. ενα χαμογελο -ανασα<br />-στον <strong>KYRIAZ</strong> , στον αγαπητο Γιαννη γιατι με την υπεροχη μουσικη του που αφηνει<br />καθε τοσο σαν αποτυπωμα της ψυχης του στο χώρο του και που εγω φυλλαξα ,<br />μπορεσα να γραψω αυτο το κομματι .<br />-στον <strong>Πανο</strong> γιατι με τον τροπο του, με εκανε να νιωσω και να εξηγησω την ΑΠΟΥΣΙΑ<br />-στην <strong>Ναταλια</strong> γιατι ετσι απλα μια μερα ξυπνησε και με σκεφτηκε<br />-στον<strong> Κλεανθη</strong><br /><br />Ιωαννα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-459947975147113065?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-44363605103357767592007-07-02T23:17:00.000+02:002007-07-02T23:47:18.685+02:00Συμμετρικοί πονοι κατεβαινουν καθημερινά στα κορμια μας<br />να μας θυμιζουν<br />στον γραμμικό ερχομό τους<br />την θνησιμότητα.<br /><br />Μια σάρκα που λυπάται το χρόνο , κλαίει .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-4436360510335776759?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-66134203625842899572007-06-08T12:42:00.000+02:002007-06-08T23:19:58.006+02:00Σπασμενες βροχες σε αδεια ποτηρια<br />ειναι οι αναμνησεις μου απο σενα .<br /><br />Ενα ταξιδι στο πατο κρασοποτηρου<br />ειναι η θολη ματια μου στη μνημη σου .<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:85%;">Στην μνημη του πατερα μου που εφυγε σαν σημερα</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-6613420362584289957?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-89928225013456168172007-06-08T00:22:00.000+02:002007-06-08T23:22:53.927+02:00Οκτω φευγια ακουστηκαν οι μερες<br />στο αντιο του βλεματος σου .<br />Γεμησε το λευκο ακινησια στην απουσια<br />παρωδoού ηχου<br />το κλαμα βουβο στον αποχαιρετισμο .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-8992822501345616817?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1161955621839468192007-05-15T18:24:00.000+02:002007-05-15T18:02:30.489+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/cancerboy2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/cancerboy2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">«<strong>Είμαστε λίγοι, είμαστε λίγο ευτυχισμένοι, ας γίνουμε αδερφοί» (Σαίξπηρ)</strong></span><span style="font-size:180%;"> </span><br /><br /><br />Ο Τσαντ είναι 12 ετών.<br />Ζει στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ.<br />Εχει υποβληθεί σε πολλές εγχειρήσεις αφαίρεσης των κακοηθών όγκων από τον εγκέφαλό του, ενώ σε μία από αυτές υπέστη ζημιά στο οπτικό του νεύρο. Εχει χάσει τα μαλλιά του από τις χημειοθεραπείες.<br />Οι περισσότεροι συμμαθητές του ξύρισαν τα κεφάλια τους, σε ένδειξη συμπαράστασης, κατόπιν πρωτοβουλίας δύο κοριτσιών που θυσίασαν τους πλούσιους βόστρυχους τους.<br />Για να είσαι ζωντανός, χρειάζεται προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής, κι αυτά τα παιδιά με την αυθόρμητη και απλή πράξη τους, μάς το υπενθυμίζουν.<br />Οπως μάς υπενθυμίζουν ότι «<strong><span style="font-size:130%;">δεν υπάρχει άνθρωπος που να' ναι σαν νησί μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι τμήμα ηπείρου, τμήμα ξηράς</span></strong>».<br /><br /><span style="font-size:180%;">.<br /><br /></span><a href="javascript:makebigger();"></a><br /><span style="font-size:85%;">Απο την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE της Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2006 </span><div><br /><br /></div><br /><a href="javascript:makesmaller();"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-116195562183946819?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-82314540367035715932007-05-15T18:01:00.000+02:002007-05-15T19:28:57.509+02:00Στο τελος του τουνελ το φεγγαρι κοιτα<br />τις σιωπες των φοβων μας κουβαλά<br /><br /><br />Γιωργος Π. Παπαμανωλης<br />ετων 12<br /><br /><br /><br />2/2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-8231454036703571593?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-75189496343716314672007-03-24T11:13:00.000+01:002007-03-24T14:19:15.826+01:00Στον αταιριαστο αγγελο μου<br /><br />Αφήνω<br />Ενα βαμβακερο πανακι βουτηγμενο στα ονειρα<br />Ενα χρωμα κίτρινο σαν τον σκεφτομαι<br />οπως τους ηλιους που τον ονειρευτηκαν .<br />Εναν ηχο γαλήνης για το ταξιδι που εκανε μεσα μου .<br />Ενα σχεδιο απο το ηχογραμμα της καρδιας μου .<br />Ενα χαδι στο στήθος μου ,που δεν θα δακρύσει ξανα<br />Μια αγκαλια απο τυλιγμενες ελπιδες τα χερια μου<br />σαν τις ξαφνιασμενες τουλιπες .<br /><br />Αφήνω<br />Ενα βλεμα αγίνωτου πράσινου που ξέμεινε στην βροχή<br />Ενα λουλούδι ροζ<br />σαν το ασπράδι του ματιου στην θλιψη<br />Μια γαλαζια σχισμή στο μέτωπο της ψυχής μου<br />φλεβα ουρανού που δεν ξοδιάστηκε .<br /><br />Αφήνω<br />την μαγεία αγαπης που έφεξε για λιγο στο κορμι μου<br />εκεινη την διαφανη ταυτοτητα της μανας<br />Εναν βαρυποινιτη που σέρνει τον εαυτό του<br />κάτω απο κλέουσες<br /><br />Αφήνω<br />Ενα χαρτι με λέξεις<br />Την ανορθογραφια της φαντασιας μου<br />Το βλέμα να ξυπνά στη νυστα των δένδρων<br />τα σπαργανα μιας νιοφερτης ανοιξης .<br /><br />Αφήνω<br />Τα σχήματα που δεν πρόλαβαν να φανούν<br />Τους κύκλους που δεν ωρίμασαν<br />Το διπλό κουστούμι που δεν φορέθηκε<br />Το όνειρο μιας αλλης εποχής που πήρε τέλος<br /><br />Ησουν αταιριαστος αγγελος για μενα<br />αλλα οχι για το κοσμικο βασιλειο<br />που εφεξης ανήκεις<br /><br />Σου αφήνω<br />ενα χαδι στο παραθυρο που δακρυζει την βροχη<br />κι ενα ενα σημαδι Αντιο για προσευχη .<br /><br />Θα κλεισω τα ματια για να σφραγισω<br />στον υγρο υμενα του ματιου μου<br />την αναμνηση σου .<br /><br /><span style="font-size:78%;">ΥΓ. αφιερωμενο στους αγγέλους </span><br /><span style="font-size:78%;"> αφιερωμενο στους αγαπητους συνοδοιπορους που συντροφευουν με τον δικο τους τροπο το πλάνο</span><br /><span style="font-size:78%;"> και του δινουν ανασες και ελπιδες για τα συμπνοα ταξιδια της ψυχης .</span><br /><span style="font-size:78%;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-7518949634371631467?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-21774299461501313312007-03-14T20:46:00.000+01:002007-03-14T21:20:02.453+01:00Να ευχαριστησω την πολυαγαπημενη Ρενατα πριν απ ολα γι αυτην την εξαισια κατα την γνωμη μου , δουλεια που εκανε στο φτωχικο μου .<br />Της οφειλω τα χρωματα και τους ηχους .<br />Της οφειλω για τον χρονο της το ελαχιστο ενα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ελπιζω με καποιο τροπο καπως , καποτε να μπορεσω να ανταποδοσω την χαρη του χρονου που μου χαρισε.<br /><br />Σ ευχαριστω Ρενατα .<br /><br />Υστερα να της πω οτι με χαρα δεχομαι την προσκληση .<br /><br />Λοιπον λογο ηλικιας και λογο βιτσιου εχω δει πολλες ταινιες .<br />Τις περισσοτερες απ αυτες που επελεξα να δω τις λατρεψα .<br /><br />Το να διαλεγεις μεσα απο το τσουβαλι της μνημης σου , μνημες επιλεχτικα ,ειναι σαν να προδιδεις αυτες που μενουν .<br /><br />Ωστοσο μερικες απο τις αγαπημενες μου ταινιες ειναι<br /><br /> _ Η τριλογια του Kieslowski και με πιο αγαπημενη την <strong>ΜΠΛΕ ΤΑΙΝΙΑ</strong><br /><br />_<strong>Amelie from Montmartre</strong> , τ αγαπησα ολα σ αυτην .<br /><br />_<strong>Η Πολη Των Αγγελων</strong> οσες φορες και να την βλεπω , νιωθω<br /><br />_<strong>Big Fish</strong> για το νερο , για την επιστροφη , για την ταυτηση .Μου αρεσε η Τζεσικα Λανγκ<br /><br />_<strong>Τζουντ </strong> η μεταφορα απο το βιβλιο του Τομας Χαρντι ΤΖΟΥΝΤ Ο ΑΦΑΝΗΣ με σκηνοθετη τον Μαικλ Γουιντερμότομ .<br />Ενιωσα την ευαισθησια να σκεπαζει την απογνωση και ο τρομος να πνιγεται στα βαρια ενδυματα μια ρομαντικης ταινιας εποχης .<br />Η καμερα ακολουθει την πληγωμενη τους διαδρομη στο αγνωστο με τον πιο μοντερνο τροπο που διαβαστηκε ποτε ενα βιβλιο .<br /><br />_ <strong>Chocolat </strong>με ενθουσιασε το παιχνιδι με τις γευσεις . Μου θυμησε δικες μου διαδρομες σε αλλες γευσεις-γνωσεις .<br />Κρατησα ακομα την κοκκινη καπα των αεριδων και των ταξιδιων.<br /><br />_ <strong>Ο Αγγλος Ασθενης</strong> , βιωσα την ιστορια και στα δυο επιπεδα .<br /> Τη λυτρωση που βγηκε μεσα απο την αφηγηση και, την εξηγηση .<br /><br />Να ευχαριστησω ξανα την Ρενατα για την τιμη να με βαλει στο παιχνιδι .<br />Θα διαλεγα αν μου επιτρεποταν και δεχοταν τους<br />Μεσοκοσμο<br />Θοδωρη Βορια<br />Γιαννη Ευθυμιαδη<br />Ηωλιθικο<br />Χαρυβδις<br /><br /><br />Την σκεψη μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-2177429946150131331?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-15504891932630214352007-02-27T10:56:00.000+01:002008-12-09T21:52:52.844+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_u92RPlTQhhI/ReQBW139lzI/AAAAAAAAAAM/85OEinlxsyc/s1600-h/misery2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036151775237609266" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_u92RPlTQhhI/ReQBW139lzI/AAAAAAAAAAM/85OEinlxsyc/s400/misery2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ναυάγια απο την </div><div></div><div>ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE</div><div></div><div>Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2007<br /><a class="menu" onclick="javascript:window.open('/news/popup_emailstory.asp?id=1306402','_blank','width=435,height=500,scrollbars=no,status=no,top=50,left=50');" href="javascript:void(0);"></a><br /><a class="menu" href="http://www.naftemporiki.gr/news/addclipping.asp?storyid=1306402"></a></div><div></div><div></div><div></div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div><br /><span style="font-size:130%;">«<strong>Oλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο</strong></span>», αποφαίνεται ο Λέων Τολστόι και μου 'ρθε στη θύμηση, μετά τις τραγωδίες στη Νέα Αγχίαλο και τη Νίκαια.<br /></div><div></div><div><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Οι όχθες της ανθρώπινης ύπαρξης είναι γεμάτες από ναυάγια και τα τραχιά μαθήματα της δυστυχίας είναι σαν το μαχαίρι. Είτε το πιάσεις από τη λαβή, είτε από τη λεπίδα</strong>...</span></div><div></div><div></div><div>* Στη φωτογραφία το έργο του Pablo Picasso, The Tragedy, 1903</div><div></div><div></div><div>K.T.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-1550489193263021435?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-54513579552406313932007-02-25T17:21:00.000+01:002007-02-26T19:36:06.317+01:00Χαμογελασα απο την προσκληση των αγαπητων Τασου , Ελληνιδας και Ηωλιθικου .<br />Να ομολογησω πως στην αρχη ,την προσκληση της ελληνιδας δεν την καταλαβα καθ οτι μπουφος κι ας περνιεμαι για εξυπνη .<br />Τελος καλο ολα καλα δεν λενε<br />Το πηρα το μηνυμα και περνω το γαντι .<br />Το φοραω μαλιστα .<br /><br /><br />Χμ να σκεφτω πεντε πραγματα .<br />Υπαρχουν τοσα πολλα πεντε πραγματα .<br />Οπως τα πολλα πεντε δακτυλα στα μετρηματα του νου .<br />Οπως τα πολλα προβατακια για τους βραδυνους υπνους .<br /><br />Ας πουμε λοιπον<br /><br />1. Αν ηταν να ημουνα πουλι θα ηθελα να ειμαι κορμορανος<br /><br />2. Μικρη ονειρευομουν πολυ συχνα ο,τι βρισκομαι στην αυλη του σχολειου μου και πεταω . Πλησιαζα την γη με την αισθηση φυλλου που το περνει ο ανεμος . Σαν να πεταγα με την πλατη , ετσι μου φαινονταν .<br />Γλυστραγα πανω στον αερα σαν να βρισκομουν πανω σε παγο .<br />Κι ετσι ανεβαινα ξανα και αρχιζα το ταξιδι της κατεβασιας .<br />Σαν φυλλο . Ετρεχα το προαυλιο του σχολειου με ταχυτητα ενος φυλλου .<br />Χρονια πια που δεν πεταω σαν φυλλο .<br /><br />3. πριν ασχοληθω επισημα με τον κοσμο των αριθμων εκανα διαφορες δουλειες . Απο τις πιο αγαπημενες μου ηταν να φτιαχνω ευαγγελια .Για την ακριβεια να τα χρωματιζω .<br />Σ αυτην την δουλεια εμαθα οχι μονο να πως φτιαχνεται ενα ευαγγελιο<br />αλλα και πηρα και το πρωτο σπουδαιο μαθημα ζωης .<br />Αυτος που φωναζει δεν ειναι απαραιτητος κι αυτος που να εχει δικιο .<br />Ετων 18 και κατι, τοτε .<br /><br />4.Ειμαι μινιμαλιστρια και αφαιρετικη .<br />Αγαπω την λιτοτητα και τις γραμμες .<br />Μου αρεσει η ταξη και η αρμονια .<br />Αγαπω το πρασινο και το γαλαζιο .<br /><br />5. Ο γλυκος μου ο πατερας με φωναζε ντενεκε ξεγανωτο .<br />Δεν καταλαβα ποτε γιατι αλλα δεν με θυμωσε ποτε αυτο .<br />Θεωρουσα πως ηταν κι αυτος ενας τροπος να δειξει την αγαπη του και την οικειοτητα του .<br /><br />Λοιπον ,αυτο το παιχνιδι των πεντε μου μοιαζει σαν πυραμιδα αναμνησεων , πυραμιδα ανασκαφων .<br />Χαιρετω τους αγαπητους φιλους .<br />Μεσα απο εδω επισημως να δηλωσω την χαρα μου γι αυτην την εκλεκτη οπως παρουσιαζεται, παρεα .<br /><br /><br /><br />Ιωαννα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-5451357955240631393?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-72151547968537268942007-02-01T17:40:00.000+01:002007-02-27T21:05:35.167+01:00Μια κορη-μανα σε μια Μανα-κόρη<br /><br /><br />Ιδρωμένες πεταλούδες στο στήθος<br />τα χέρια προσεύχονται<br />Άρωμα τριαντάφυλλο<br />το καντήλι καίει θυμιατό .<br /><br />Νοσταλγικές μνήμες<br />καρφωμένες στα τζάμια<br />κλαίνε<br />ο,τι δεν ξοδεψε ο ουρανός στο κλάμα του .<br /><br />Αγαπήμενες λακκουβίτσες<br />τα προσκέφαλα αυτων που πεταξαν .<br />Ειναι το αλλο μισό που κλεινει απ την κοιλιά της μανας .<br /><br />Μια Μανα .<br /><br />Μυροβόλα η γαλήνη για σε .<br /><br />Σ αγκαλιάζω στους υπνους μου .<br />Σ αγκαλιάζω στις αφες τρυφερών υφασμάτων .<br />Σ αγκαλιάζω στα τραγούδια της άνοιξης που σ αρεσαν .<br />Στα μαντολίνα Μανταλένια θα σ έλεγαν .<br /><br />Αν ειχαν άρωμα οι σιώπες σου<br />θα ηταν ζουμπουλια .<br />Αν ειχαν χρώμα οι σκεψεις σου<br />θα ηταν ροζ στο πρασινο<br />Αν ειχαν χρώμα οι αγαπες μου<br />για Σενα<br />θα ηταν γαλαζιες στα σύννεφα .<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">ΥΓ.Εκεινη εφυγε στο τραμοντο της 1.2.98 </span><br /><span style="font-size:85%;">Ηρεμα στο λουλουδατο μαξιλαρι της .</span><br /><span style="font-size:85%;">Πηρε μαζι της τους φοβους μου γι αυτους που φευγουν .</span><br /><span style="font-size:85%;">Αφησε πανω μου την μελανγχολια μιας δευτερης ορφανιας .</span><br /><span style="font-size:85%;">Περασε στο λαιμο μου την ζεστασια της βερας της και την λιπαντικη γευση απο τα δακτυλα της .</span><br /><span style="font-size:85%;">Κυοφόρησε μέσα μου μια πατρίδα που δεν ένιωθα δική μου .</span><br /><span style="font-size:85%;">Ενα χείμαρο παροιμίες και λέξεις σπάνια φορεμένες .</span><br /><span style="font-size:85%;">Μου φόρεσε το ρούχο της λιτότητας σαν αρετή .</span><br /><span style="font-size:85%;">Μου μάθε τις μουσες μια μουσα η ιδια .</span><br /><span style="font-size:85%;">Εβλεπε την Παναγιά στα ονειρα της κι αυτην επικαλεστηκε στο ταξιδι της .</span><br /><span style="font-size:85%;">ΚΟΙΜΑΤΑΙ γαλήνια στην αγκαλια της .</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-7215154796853726894?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-20434380409689727402007-01-12T21:30:00.000+01:002007-01-16T09:05:55.826+01:00Θα ανταποκριθώ στους σημερινους ηχους των πλοιων<br />τους βουτηγμενους στους υγρους φοβους<br />και σε κεινο το ειδος βροχης<br />Ενας ουρανος που στραγγιζει το σωμα του .<br /><br />Θ΄απλώσω στο στεραιο το βλεμα<br />για να μαντεψω στο θολό<br />κατι περα απο τους φοβους μου τους ξενυχτηδες<br />θα καταπιω στα γρηγορα την μπουκια των πεινασμενων σκεψεων .<br /><br />Θα λαξέψω στ΄απονερα<br />τα σχηματα τα πατρογονικα<br />και τις σιωπες ,<br />και μεσα σ αυτες τη ληθη και τους πονους των αιωνων<br /><br />Μωρα που κλαινε στις κωχες των ματιων οι θλιψες .<br /><br />Ο καιρος ξενυχτά.<br /><br />Οσο θα σας μιλώ θα ζωγραφιζω<br />ανθρωπινες φιγουρες και ευκολες μαργαριτες<br />φλέβες δενδρων που καταληγουν σε σημεια .<br /><br />Και οσο θα σας μιλω<br />τα ματια μου θα ειναι η αληθεια των χεριων μου .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-2043438040968972740?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-70205718256659847302006-12-04T13:32:00.002+01:002008-12-01T23:20:47.167+01:00Θα ξυπνήσω σ ενα πέλαγο ομίχλης<br />μιας πρωινής νοτισμένης γερά άχλης .<br /><br />Στα δένδρα οι τελευταίοι σταυροφόροι<br />θα φορέσουν το χρώμα της ανακύκλωσης.<br /><br />Στους τοίχους τα μαγευτικά τρωκτικά του<br />Θ΄απλωθούν σε μια αβυσσαλεα νάρκη .<br /><br />Στα σκαλοπάτια θα φορεθούν<br />η μοναξιά και η μελαγχολία .<br /><br />Στα παράθυρα θα φωλιάσει η θαμπάδα<br />κρυφών κοιταγμάτων .<br /><br />Στις σέρες θ' απλωθεί το κρύο της σιωπής<br />και θα μονιάσει ο έρωτας της ξεχασιάς .<br />Θα στριμωχτούν οι δίψες άλλων εποχών .<br /><br />Στο μακρυνό του ορίζοντα<br />θα πλαταγιάσει ξερά ο ήχος των γλάρων<br />και στα βράχια θα ξερνά τον θυμό του ο αέρας.<br />Ο Ηλιος θα κρυώνει ντυμένος το πένθος της χάρας .<br /><br />Στις τέφρες των χρωμάτων θα μαζευτούν<br />κι οι τελευταιοι αναλογητές<br />για να θεριέψουν ενα αύριο χρώμα-ζωή .<br /><br />Οι βουτηχτάδες θα σταματούν<br />για ν αφουγκράσουν τις σιγές απο το πέλαγος<br />κι οι βάρκες θα μοιάζουν<br />σαν κλάματα ξεχασμένα στο λίγο φως .<br /><br />Στ΄απλωμένα χέρια θα κατεδαφιστούν<br />οι ανησυχίες μιας ακόμα νύχτας<br />και στην πανδαισία των λεπτών θα ξεχαστούν οι θρήνοι .<br /><br />Στο βαθος της νύχτας το φως θα τρεμοπαίζει<br />και οι σιωπές θα βουλιάξουν στα πρόσωπα των βραδυνών ήχων .<br />Θα ξεχαστούν οι πόρνες οι ώρες<br />πάνω στα κοιμισμένα κορμιά μας<br />ζητώντας το μερτικό τους στις ρυτίδες .<br /><br />Θ' απλώσω στη φωνή τη σιγή ,<br />μόνο το βλέμα θα μιλά στις σημερινές σκέψεις<br />αλλα βεβαια κι αυτο για κείνους<br />που ξέρουν να διαβάζουν .<br /><br />.<br /><br />Οι χειμώνες της σκέψης έφτασαν<br />κάθονται στα δένδρα των ανέμων<br />στ΄αυλάκια της θάλασσας<br />σχίζουν τον ουρανό στο βλέμμα μας<br />Αγκαλιάζουν το σώμα μας .<br /><br /><div>Θα ξυπνήσω στο κίτρινο<br />με μια νότα ανέμου στο ξεσκέπαστο<br />στα μάτια θα 'χω τη βροχή που πέρασε<br />και στα χέρια το φυλαχτό που ξεχάστηκε .</div><div></div><br />Θα ντυ8ώ ενα ρούχο που δεν ειναι κλάμα<br />κι ούτε φωνάζει οταν πονάει .<br />Θα ΄χω ενα χρώμα αρνητικού<br />κι άρωμα filato .<br />Στα χέρια μου θα κρατώ<br />το κομπολόι των αναστεναγμών<br />σαν τις ανάσες φοβισμένων εραστών .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-7020571825665984730?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1161185803913213522006-10-23T17:05:00.000+02:002006-10-24T12:38:54.646+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC03422.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC03422.jpg" border="0" /></a><br />Σε συναντω οταν σ εχω αναγκη.<br />Σ εναν 'εξοχο διακοσμο .<br />Μακρυα και τοσο κοντα στο κοσμικο μου πλαισιο .<br />Στα χρωματα της ψυχης μου .<br />Στους ηχους της καρδιας μου .<br />Στο αρωμα της αφης μου .<br /><br />Ακουμπω σε .<br /><br />Οι ηχοι γινοται η δικη μου φωνη - επικληση.<br />Η αφη ειναι η δικη μου σφραγιδα στο δικαιωμα της προσευχης .<br />Προσευχομαι σε σταση ειρηνης .<br />Κρατωντας τα ματια ανοιχτα στις γωνιες της υπαρξης μου .<br />Στα τρυφερα χρωματα που παγωνουν στις γωνιες των εκκλησιων .<br />Στις ιδιες γωνιες αναζητω τις ψυχες που χτυπιουνται στους ανεμους των ηχων .<br />Ζωγραφισμενες στα γραμμικα σχεδια των πλακοστρωτων .<br />Γραπωμενες στα διαφανα προσωπα αγιων και μαρτυρων .<br />Παραδωμενες στο δικο τους αχρονο χρονο .<br /><br />Οταν η ψυχη μου εχει γιομισει δακρυα ασφιχκτικα να τα κλεισει στους πυλωνες των ματιων . Να μην μαντεψει κανεις παρα μονο εσυ ποσο πολυ πονω .<br /><br />Σε συναντω οταν σ εχω αναγκη .<br />Οταν εκεινο το γαλαζιο γινεται αφορητα βαρυ στο μπλε της γνωσης .<br /><br />Σε συναντω οταν σ εχω αναγκη .<br />Οταν δεν μου εχει μεινει φωνη παρα μονο μια βουβη στα ουρλιαχτα της προσευχη .<br />Οταν δεν μενει παρα ο δρομος της αγωνιας .<br /><br />Ακουμπω σε<br /><br /><br />Cortina 2006<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-116118580391321352?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1158056591372383312006-09-15T14:31:00.000+02:002006-09-15T14:55:22.870+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Senza%20nome.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/Senza%20nome.jpg" border="0" /></a><br />Χερι στο χερι .<br />Δυο μικρα στην ακρη του φοβου .<br />-Μην με φοβασαι μικρε μου .<br />-Εγω φοβαμαι πιο πολυ τα σκοταδια και τους ηχους της νυχτας.<br />Φοβαμαι τα αγρια βλεματα και τις ηχηρες σιωπες .<br />Φοβαμαι τις φωνες της απελπισιας που δεν γνωριζουν ποσο απελπισμενες ειναι .<br />Φοβαμαι τις αποστασεις του μακρυα ,αγαπημενων .<br />Φοβαμαι οταν στο απλωμα των χεριων δεν υπαρχει καμια αγκαλια να με ρουφηξει μεσα της τρυφερα .<br />Φοβαμαι τις ρυτιδες του χρονου που με φερνουν μακρυα απο αυτους που αγαπω .<br />Εγω φοβαμαι πιο πολυ Εμενα απο Εσενα .<br />Φοβαμαι ολα οσα δεν καταλαβα και περασαν , με περασαν .<br />Εσυ φοβασαι μονο το μεγεθος μου .<br />Ειναι κι αλλα που φοβασαι απο μενα αραγε ?<br />Γιατι εγω φοβαμαι κι αλλα θαρρώ .<br />Φοβαμαι τους φοβους μου ...που περνουν σχηματα το βραδυ ...και γινονται ποταμι να πνιξει .<br />- Μην φοβασαι μικρε μου διαφανε .<br />Ενας μικρος γιγαντας ειμαι για το βασιλειο σου ,αλλα για τον δικο μου κοσμο ,ειμαι ενας Τοσος .<br />Ελα λοιπον Τοσοδουλη . Θα σε βαλω καπου ησυχα για να παψεις να φοβασαι .<br />Παυουν αραγε οι φοβοι ?<br /><br />Πλαταινουν ισως τα ορια τους μεχρι που αχνιζουν ,αλλα παντα καραδοκουν να γινουν ξανα εντονες σκιες στην ψυχη μας .<br />Εμενα ομως μην με φοβασαι .<br />Ειμαι μικρος σαν και σενα .<br />Εχουμε στο βασιλειο του ο καθενας την ιδια θεση .<br />Μικροι .<br /><br />Ο Τοσος αφησε τον Τοσοδουλη στην πλευρα ενος φοινικα να κρυφτει εκει, οπου και τον βρηκε .<br />Εκεινος συνεχισε να παιζει με τα παιδια-φιλους εκεινο το βραδυ .<br />Εκεινη , τον κοιταζε .<br />Γλυκαινε στην σκεψη οτι ο Τοσος της , το γλυκο της παιδι , ειχε μια γλυκια καρδια -συμπαν .<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">ΥΓ. αποσπασμα απο ανεκδοτο παιδικο διηγημα 1995-96</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115805659137238331?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1158134394479001062006-09-12T22:47:00.000+02:002006-09-13T10:55:13.886+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Grecia2006%20014.2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Grecia2006%20014.1.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115813439447900106?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1158056736009877722006-09-12T21:23:00.000+02:002006-09-14T18:41:46.826+02:00Οι σκεψεις τραβουν τα βηματα μας στα σημεια που αφησαμε καποτε τις ψυχες μας .<br />Σαν τον φονια που γυριζει στον τοπο του εγκληματος για να μυρισει το χωμα και το αιμα .<br />Να μυρισει την αυρα που χαθηκε .<br />Τη αυρα που ξεραθηκε στους τοιχους ....στη γη ...στον αερα .<br />Λες και ξερει πως οι αυρες αποτυπωνονται σε σχηματα μεσα στις πετρες.<br />Κοκκοι ατερμωνοι .<br />Φωνες και ηχοι .<br />Μουσικες και χρωματα .<br />Να του θυμισουν το ζωντανο σχημα μιας θαλασσας που εσβυσε στα φωτα της ραμπας το τελευταιο χειροκροτημα .<br />Σχηματα πια , ντυμενα με σιωπες .<br />Απλωνω το χερι λιτα να ξεφυγω τον ηλιο .<br />Εκει την ειδα .<br />Ειναι απλα μια ταμπελα μοναξιας .<br />Για θλιψες που ξεθωριασαν ακομα και στα χρωματα της μνημης .<br /><br />Περπατωντας στο πουθενα της Αθηνας .<br />Λουσμενη με την υγρη λυπη της επιστροφης .<br />Χαρα και λυπη αγκαλιασμενες .<br />Ματια και βλεμα καρφωμενο να ρουφα εικονες , ηχους και οσμες .<br />Για λιγο γινομαι ηδονοβλεψιας .<br />Χαρα και θλιψη μαζι .<br />Χαρα για τις ταυτοτητες που δεν χαθηκαν .<br />Θλιψη γι ολα αυτα που ξεθωριαζουν και χανονται στη ληθη .<br /><br />ΕΓΩ ΓΥΡΙΣΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ .<br />Με μια κοκκινη τελεια να σφραγιζει .<br />Κατι σαν ρανιδες αιμα -σημειο .<br />θα ΓΥΡΙΖΩ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ<span style="color:#cc0000;"> </span><span style="color:#000000;">ψυχη μου </span><span style="color:#cc0000;">. </span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-size:78%;color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-size:78%;color:#000000;">Η ταμπελα ειναι κρεμασμενη στο θεατρο ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ .</span><br /><span style="font-size:78%;">Ημουν εκει στην τελευταια της παρασταση .</span><br /><span style="font-size:78%;">Δεν προσεξα ποτε αυτην την ταμπελα .</span><br /><span style="font-size:78%;">Δεν ξερω καν τι σημαινει και δεν μ ενδιαφερει να ψαξω .</span><br /><span style="font-size:78%;">Ηταν απλα εκει, εκεινη την στιγμη, για να δωσει μερικες απαντησεις στις φωνες-κραυγιες-θλιψη και να γλυκανει τις φυγες μου , την ανταρσια μου αλλα και να δωσει</span> <span style="font-size:78%;">την απαντηση που δεν εβρισκα</span> <span style="font-size:78%;">στα</span> <span style="font-size:78%;">πολλα ερωτηματικα μου</span> :<span style="font-size:85%;color:#009900;"><span style="color:#3366ff;">ΘΑ ΕΙΜΑΙ</span> <span style="color:#3366ff;">ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ</span> ΓΙΑ ΣΕΝΑ .</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115805673600987772?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1154436353608049342006-08-01T13:43:00.005+02:002011-01-11T11:58:02.921+01:00-Που είσαι?<br />Μαρία , απάντησε μου .<br />Που είσαι , μην με κάνεις να σε ψάχνω .<br />Ξέρεις , κι εγω φοβάμαι τις γωνιές .<br />Απάντησε μου .<br />Μαρίααα........<br /><br />Με το μικρό της το κορμί , το μελανά δοσμένο στον ήλιο την αναζητά .<br />Ενα ξεχειλωμένο βρακάκι την προστατεύει απο την ανυπαρξία .<br />Σαν ενα φωσφορίζον βραχιόλι .<br />Το γίηνο ρούχο που της άφησαν να ενδυθεί .<br />Μ αυτό, τα πρωινά κυνηγιέται .<br />Μ αυτό ,τα πρωινά γλιστρά στον ήλιο .<br />Κι ας καίει το κορμάκι της τους ήλιους<br />Τι πειράζει .<br />Ποιός νοιάζεται για ήλιους που σβήνουν στους ήλιους .<br /><br />Μαρίαα....Μαρίαα.... αν σε βρω ..... αν σε βρω ....<br /><br />Πάντα έτσι με αφήνεις να σε ψάχνω .<br />Γιατί ?<br />Στο ' πα πως φοβάμαι τις γωνιές .<br /><br />Μαρίαα....<br /><br />Ετσι την έψαχνε ...μέρες και μέρες , στιγμές και στιγμές .<br />Την ανακάλυπτε πάντα κρυμμένη στις γωνιές να ζωγραφίζει στη σκόνη παράξενα ανθρωπάκια .<br />Παράξενα σχηματάκια .<br />Παράξενες σιωπές .<br /><br />-Να σαι.<br />Εκείνη , η άλλη , η μικρή , με το βρακάκι της να πλέει σαν πανί στο καραβάκι της , στο κορμάκι της , με τα χέρια στη μέση , σαν μικρομέγαλη της απλώνει το χέρι .<br />Να την πιάσει .<br />Να την αγκαλιάσει .<br />Εκείνη , η Μαρία ,η Μαριώ σκυμμένη , κάνει σχέδια στη σκόνη .<br />Μα δεν ειναι μονο σκόνη .<br />Ειναι σκόνη και αίματα<br />Χώμα κι αίματα<br />Ρανίδες και κόκκοι .<br /><br />Χτύπησες ?<br />Ελα να δω . Κάτσε να κοιτάξω .<br />Που ειναι ?<br />Δεν βλέπω .<br /><br />Η Μαρία , ένα σπίρτο έξω απο το κουτί .<br />Ενα σπίρτο μακρυά κι απ ενα χέρι .<br /><br />Δεν βρήκε ποτε τις πληγιές της Μαριώς κι ας έψαξε .<br />Χιλιόμετρα στο μικρό κορμί της άλλης και δεν βρήκε τίποτα .<br />Ξεράθηκαν τα αίματα , ξεράθηκαν στην σκόνη .<br /><br />Την έπερνε απο το χέρι και περπατούσαν .<br />Θα ταν κουβέντες οι σιωπές τους, αλλά δεν τις άκουσαν ποτέ οι άλλοι .<br />Μ'οο κοιτιόντουσαν .<br />Μόνο ακουμπιόντουσαν .<br />Χέρι με χέρι .<br />Σταγόνα στη σταγόνα .<br /><br />Ετσι έφταναν στο σπίτι των αστέρων .<br />Στο προαύλιο της λήθης .<br />Στα σκαλιά της λύπης .<br /><br />Το φαγητό σκληρό αλλά είχε άρωμα .<br />Κι η φτωχεια έχει το άρωμα της .<br />Αδελφικά ματάκια που έτρεχαν ποντικίσια στους τοίχους , στα τραπέζια , στις γωνιές της μοναξιάς .<br />Εκείνες οι δυο πάντα μαζί .<br />Κουβαλούσε η μια την άλλη .<br />Ή ισως πάλι μονο η μια την άλλη .<br />Δεν ξερω .<br />Καμιά φορα νομίζω πως η Μαριώ σταμάτησε να κουβαλά την φίλη της .<br />Αυτός ο διπλόφαρδος μάρσιπος κυοφορεί φορές φορές μόνο την μια .<br />Σαν η Μαρία να ξεχάστηκε σε κείνες τις γωνιές και δεν γυρεύτηκε ποτέ .<br /><br /><br />Μετά το βραδινό φαγητό και την καθαριότητα πήγαιναν για ύπνο .<br />Τον ύπνο που κάνουν τ αστέρια .<br />Κοιμούνται άραγε ?<br />Τα χάζευαν στ ανοιχτά , στ ασκέπαστα παράθυρα .<br />Μέχρι να τα φτάσουν .<br />Κι οταν τ ακουμπούσαν χαιδευοντάς τα ,αποκοιμιώντουσαν πιπιλόντας τα .<br />Γιατί τα χερια τους ηταν τ αστέρια τους .<br /><br />Έβλεπαν τον κόσμο συμπληρωματικά .<br />Οπου τελείωνε εκείνη άρχιζε η άλλη .<br />Και οι κουβέντες ματιές τους στην ησυχία του θαλάμου ηταν τα πλεγμένα χέρια των σκιών τους .<br /><br />Βράδυα και βράδυα έπαιζαν ετσι .<br />Εκείνη , η μικρή , η Μαρία των αστέρων και η άλλη , η Άννα των ήλιων .<br />Βράδυα και βράδυα την ψηλάφιζε .<br />Να συχάσει το κορμί της κάτω απο τις αφές των σεντονιών .<br />Να ξεκουράσει την μάτια της κάτω απο τα τετράγωνα και γραμμικά σχήματα της κουβέρτας .<br />Η Μαρία και η Άννα μοιράζονταν οχι μόνο τις ψυχές τους αλλα και το μοναδικό τους κρεβάτι .<br />Η μια απο τη μια πλευρά κι αλλη ανάποδα-αντίθετα .<br />Ετσι την συνήθησε στους ύπνους της .<br />Ενα δέρμα -αγκαλιά .<br />Μια αγκαλια-οσμη .<br />Μια οσμή -λουλούδια.<br />Ενα λουλούδι -κρίνος .<br />Ενας κρίνος -κόκκινος .<br />Ενα κόκκινο -πόνος .<br />Ενας πόνος -φευγιό .<br /><br />Εκείνο το βράδυ την χτένισε και της καθάρησε την μουρίτσα της .<br />Να σαι καθαρή της είπε .<br />Η Μαρία την άφηνε γιατί της άρεσε .<br />Τα αμήχανα μαλλιά της κατω απο τα χέρια -χτένια της Άννας δεν την πονούσαν .<br />Και της άρεσε να είναι καθαρή .<br />Να γυαλίζει .<br />Κι αυτές οι ρανίδες έφευγαν όταν την σκοίπιζε .<br /><br />-Μην βήχεις αγάπη μου τόσο .<br />Να μετράς ,την έμαθε .<br />Στον επόμενο βήχα να προσθέτεις ακόμα έναν αριθμό μέχρι να σε πάρει ο ύπνος και να πάψει .<br />-Μαρία , μην φοβάσαι όταν βήχεις .<br />Σε ακούω . θα σου τρίψω τον λαιμό . θα τον ζεστάνω με την ανάσα μου .<br />Κλείσε τα ματάκια σου για να κοιμηθούμε .<br /><br />Εκείνη ,άρχιζε το μέτρημα .<br />Βασανιστικό στην αρχή και μετά, στην συνήθεια του μετρήματος χανόταν και άχνιζε στην ανάσα της ο βήχας κι εκείνη ,χανοταν στην σιγή , στο πένθος ενος ύπνου που σε τρώει .<br /><br />Μπορεί και να πέρασε πολύς καιρός που το καναν αυτό .<br />Μπορεί και τόσο λίγο.<br /><br />Η μια χανόταν στο μέτρημα κι άλλη χανόταν στη λήθη .<br />Δεν ξέρω πια έφευγε πρώτα .<br /><br />Ενα βράδυ , απο κείνα τα βράδυα που κρυώνεις , την έπλυνε και την χτένισε .<br />Της χάιδεψε τα μαύρα της μαλλιά με τα χέρια , μεχρι που έγιναν ίσια και δεν κόμπιαζε το χτένι-χέρι μέσα τους .<br />Τη φίλησε και την έβαλε στο κρεβάτι τους .<br />Κάθε βράδυ την φιλούσε πριν κοιμηθούνε .<br />Για να χουμε φιλημένα όνειρα έλεγε .<br />Την σκέπασε .<br />Την σταύρωσε όπως κάθε βράδυ .<br />Που το δε το μικρο σκατό αυτό και το κάνε , ενας θεος ξερει .<br /><br />Την κοίταζε στο μέτρημα και της έλεγε να μην φοβάται .<br />-Να μην φοβάσαι οπως κάνουμε κάθε βράδυ της είπε .<br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Γιατι εσύ έχεις εμένα να σε κοιτώ κι εγώ, έχω εσένα να ακουμπώ</strong></span> .<br />Ζεστή μου Μαρία , μην φοβάσαι .<br />Είμαστε τυχερές που έχουμε η μια την άλλη, σαν ρούχο χειμωνιάτικης θαλπωρής .<br />Εκείνο το βραδυ η μικρή Μαρία , γιατι μικρούλα ήταν , μια παιδούλα -ορφανούλα , τα μέτρησε τ αστέρια στη γαλήνη .<br />Η ανάσα της , ήσυχη δεν πάλευε να βγάλει ήχους .<br />Και η άλλη ,αφού μέτρησε τ αστέρια τους , την σκέπασε κι αποκοιμήθηκε .<br />Ακίνητη στο ζεστό της ύπνο .<br />Ακίνητη με την φίλη της .<br />Μοιράζονταν τις ψυχές τους , τις ζωές τους , τις νύχτες τους , το κρεβάτι τους στ αστέρια τους.<br /><br />Ακόμα ακούει την ανάσα της τα βράδυα .<br /><br />Στο πρωινό ξύπνημα του θαλάμου η Μαρία κοιμόταν .<br />Και η Άννα την άφησε να κοιμηθεί .<br />Δεν την σήκωσε .<br />Άλλωστε ολα εκείνη τα έκανε στα πρωινά τους ξυπνήματα .<br />Ας την άφηνε λίγο παραπάνω , να μετρήσει τα τελευταία αστέρια της νύχτας .<br /><br />Η θαλαμοφύλακας βρήκε τον θάλαμο έτοιμο για επιθεώρηση και την Μαρία βυθισμένη στους ύπνους της .<br />Η Άννα όρθια , ευθυτενής και έτοιμη στο πρωινό εγερτήριο.<br /><br />-Αυτή γιατί είναι ακόμα στο κρεβάτι ?<br />Σ'ηω Μαρία αμέσως γιατί θα σε τιμωρήσω .<br /><br />Εκείνη , η Άννα μπήκε στην μέση .<br /><br />-Ας την ...μετράει τ αστέρια .<br />Πες πως δεν είναι εδω .<br />Πες πως έφυγε .<br /><br />Η Μαρια έεεφυγε .<br /><br />Η αρχηγός του θαλάμου τις κοίταζε .<br />Πότε την μια και πότε την άλλη .<br />Την Μαρία ριγμένη σιωπηλά στο μαξιλάρι, με το απαλό χρώμα του πουθενά στο δέρμα και μια ρανίδα -ρυτίδα κόκκινη στα χείλη .<br />Την άλλη να ισιώνει την κουβέρτα , να την κάνει γυαλί .<br />Ενα γυαλί που δεν σπάει στο βλέμα τις ευθείες .<br /><br />Η Μαρία κάπου μέσα στο μέτρημα ξεχάστηκε και έφυγε .<br />Η Άννα κάπου μέσα στην ακινησία, ένιωσε .<br />Το πρωί δεν της γύρεψε απαλά να σηκωθεί .<br />Βάλθηκε μόνο στα κλεφτά να ράβει στο μυαλό της το κόκκινο στα χείλη της Μαρίας .<br />Σαν να βάλθηκε να βάψει ολον τον κόσμο κόκκινο μέσα στα μάτια της φίλης της .<br /><br />H Μαρία ξεχασμενη στο μέτρημα έφυγε για το κοσμικό βασίλειο των αστεριών .<br />Με μια ανάσα κόκκινη αλλά απαλή για να μην φοβήσει το μέτρημα της φίλης της .<br />Εκείνο το πρωί ο θάλαμος δεν τιτίβιζε τους θορύβους του, αλλα σιωπούσε στα χρώματα .<br />Μεσα απο τα ασκέπαστα παράθυρα η βροχή χόρευε την ψυχης της .<br />Να την καθαρήσει γύρευε θαρρώ .<br />Είχε έναν καιρό πόνο, αλλά τότε δεν είχε όνομα το χρώμα της ημέρας που πενθεί για τα λουλούδια του .<br />Η Άννα δεν έκλαψε .<br />Η Μαρια εδειχνε να μετρά στο γλυκό της στόμα τ αστέρια της .<br />Νομιζω πως ακόμα και η θαλαμοφύλακας δεν γρύλισε όπως έκανε πάντα .<br />Ησύχασε στους ήχους και στα χρώματα .<br />Ίσως και να τα δε .<br /><br /><br /><br /><br />ΥΓ<br />Η χρωματιστή μου Μαρία έφυγε .<br />Κάποιο πρωινό των παιδικών μου χρόνων .<br />Έφυγε απο φυματίωση όπως έμαθα χρόνια αργότερα .<br /><br />Ήμουν η γριούλα του θαλάμου κι εκείνη η μικρούλα .<br />Τότε ήμουν μια Άννα κι εκείνη μια Μαρία .<br />Μας έβαλαν μαζί απο έλλειψη κρεβατιών .<br />Μοιραστήκαμε τα βλεματά μας και τους φόβους μας .<br />Μοιραστήκαμε κι άλλα , κι άλλα .<br />Οταν της χτυπούσαν το κορμάκι της έτρεχα να την προστατεύσω .<br />Λες και ήξερα ποσο εύθραυστη ήταν .<br />Λες και ένιωθα ποσο απαλά μετρούσε τ αστέρια , μέχρις ότου την σ'ηωσαν ψηλά .<br />Νόμιζα πως οταν την αγκάλιαζα σταματούσε ο φόβος .<br />Μα νομιζω , τώρα που μεγάλωσα πως , οταν εκείνη με αγκάλιαζε δεν φοβόμουν πια .<br />Γιατι εκεινη ήξερε ποσο εύθραυστη και απαλή ήμουν στις αγκαλιές .<br /><br />Τα μνημόσυνα γίνονται στις αναφορές της μνήμης μας και στις εκκλησίες της αγάπης .<br />Ετσι οι ψυχές πέρνουν τις ανάσες τους .<br /><br />Στην αγαπημένη μου Μαρία που δεν είχε κανέναν να την κλάψει , κανέναν ν αγκαλιάσει το διάφανο κορμάκι της .<br />Μια μέρα θα κοιμηθούμε ξανά δίπλα δίπλα στο κρεβατάκι μας .<br />Ελαφριά η ψυχή σου και ελαφριές οι ψυχούλες όλων των παιδιών που π'εαξαν μακρυά μας .<br /><span style="font-size:78%;">Δημοτικο Βρεφοκομειο Αθηνων</span><br /><br />Απο μια <span style="color:#3333ff;">Αννα</span> που την εκαναν <span style="color:#006600;">Ιωαννα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115443635360804934?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152711214675414492006-07-17T15:31:00.000+02:002006-07-17T18:12:13.896+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/doppioblu.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/doppioblu.0.jpg" border="0" /></a><br />Τοτε θ ανοιξεις μεσα σου τα ριπιδια των συναισθηματων .<br />Δακρυα συνειδησεων , πολυτιμες πετρες, επιστροφες κι απουσιες.<br />Κι ενω θα τρεχει ο ουρανος κατω απο τις γεφυρες των πλεγμενων χεριων μας , ενω οι πολυτιμοι καλυκες θα ταιριαζουνε στα μαγουλα μας θα δωσουμε το σχημα του ερωτα που λειπει απο τις ορασεις αυτες<br /><br />Τοτε θα δωσουμε<br /><br />Στη λειτουργια των δυσκολώτερων ονειρων μια σιγουρη Παλινορθωση !<br /><br /><br />ΥΓ. <span style="color:#000099;">Απο τα Επτα Νυχτερινα Επταστιχα στο βιβλιο Προσανατολισμοι του Οδυσσεα Ελυτη .</span><br /><span style="color:#000099;">Ο πινακας ειναι του ζωγραφου Fulvio Dot με τιτλο στα ελληνικα Διπλο Μπλε .</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115271121467541449?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152946900045668342006-07-15T09:00:00.000+02:002006-07-15T09:08:22.366+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/antontsehov2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/antontsehov2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />«Προτιμώ να είμαι θύμα παρά θύτης», έγραφε στον αδερφό του Αλέξανδρο ο «Αγιος Αντον», ο κορυφαίος ρώσος διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας Αντον Παύλοβιτς Τσέχωφ, που στις 14 Ιουλίου συμπληρώνονται 102 χρόνια από το θάνατό του. «Κατάλαβα τώρα με τον νου μου, με την ψυχή μου που τόσο έχει υποφέρει, πως ο άνθρωπος ή δεν έχει κανένα προορισμό, ή έχει έναν και μόνο: τη γεμάτη αυταπάρνηση αγάπη για τους άλλους».<br /><br />Ποιος όμως ακούει ηδυσμένους λόγους;<br /><br />K.T<br /><br />Απο την Ναυτεμπορικη ON LINE το θεμα της Παρασκευης .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115294690004566834?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152562409161817992006-07-10T22:11:00.000+02:002006-07-11T15:05:38.106+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/zidane.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/zidane.jpg" border="0" /></a><br />Σαν σφάλλουν, σφάλλουν διπλά<br /><br /><br />Επειδή το τραγικό ταιριάζει στους μεγάλους, αλλά όχι και ο οίκτος, επειδή οι μεγάλοι σαν σφάλλουν, σφάλλουν διπλά, όπως έλεγε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αντί άλλου σχολίου για τους τίτλους τέλους της «ποδοσφαιρικής ιδιοφυϊας», Ζινεντίν Ζιντάν, ένα απόσπασμα από τις Βάκχες του Ευριπίδη, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά.<br /> <span style="font-size:130%;">«Μορφές πολλές παίρνει το θεϊκό. Αγνωστο τέλος δίνουν στα πράγματα οι θεοί. Εκείνα που είναι να γίνουν δεν έγιναν ποτέ. Κι αυτά που γίνονται, δεν ήταν για να γίνουν».<br /></span><br /><br />Κ.Τ.<br /><br />αρθρο της Ναυτεμπορικης ON LINE της 10/7/2006 το οποιο με καλυψε απολυτα και δινει τις ευλογες δικες μου απαντησεις στο ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΩΝ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115256240916181799?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152277922226771992006-07-07T14:31:00.000+02:002006-07-07T18:25:28.863+02:00Αυτα που ξεκινουν και μπορουν να συνεχισουν με την ιδια κοσμικη αρμονια .<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02500.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC02500.jpg" border="0" /></a> Μια τοιχογραφια που ξεκινησε με πολυ κεφι απο μια σχολικη ομαδα σ ενα χωριουδακι των Αλπεων .<br />Αφιερωνω το ποστ στον Ιωαννη σαν μια απαντηση για την γλυκα που με χορτασε το κειμενο του περι ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΕΙΑΣ.<br />Μα περα απ αυτο θελω να σου πω πως τα ασαφη μακρυνα σχηματα -μηνυματα εχουν απο κοντα την σαφη εικονα της προσφορας .<br />Και πως τα ταξιδια ολοκληρωνουν τα σχηματα σε αεναους κυκλους .<br />Η προσφορα σου ειναι σαν αυτη την τοιχογραφια .<br />Ξεκινα με την οπτικη ενος βομβαρδισμενου πινακα για να καταληξη στην σαφη εικονα Υγειων και Δυναμικων ατομων .<br />Αν προσεξεις την τοιχογραφια απο το τοσο μικρο κατεληξαν σε ενα αρρηκτα δεμενο θεμα.<br />Το μικρο που εγινε μεγαλο .<br />Το αχρωμο που πηρε χρωμα .<br />Τα ανωνυμα που εγιναν επωνυμα .<br />Με ταυτοτητα .<br />Οταν σε διαβαζω μαθητευω και χαιρομαι γι αυτο .<br />Γιατι σημαινει πως η διαδρομη μου δεν εφτασε στο τελος της .<br />Πως μεσα απο τις γωνιες του δρομου ξεπηδουν αλλοι δρομοι .<br /><br />Σ ευχαριστω για τις γραφες σου οπου κι οταν τις κανεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115227792222677199?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152270185878704442006-07-07T12:49:00.000+02:002006-07-07T16:55:19.450+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02463.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02463.jpg" border="0" /></a> ..παρα μονο στα ματια μας και στην ψυχη μας .<br />Ειναι μια "<span style="color:#ff99ff;"><span style="color:#ffcc00;">π</span><span style="color:#996633;">ο</span><span style="color:#cc33cc;">λ</span><span style="color:#993399;">υ</span><span style="color:#33ff33;">χ</span><span style="color:#ffcc99;">ρ</span><span style="color:#ff0000;">ω</span><span style="color:#006600;">μ</span></span><span style="color:#3366ff;">η</span>" απαντηση σε σενα <span style="color:#33cc00;"> Σωκρατη</span> ο,τι ευτυχως δεν μπορουμε να φυλακισουμε σε σχηματα την αγαπη και τις στιγμες της .<br />Η μαγεια ισος να βρισκεται στην δυναμικη της προσπαθειας να "πιασουμε " οσα θαυμαζουμε.<br />Ισος παλι ,σε οσα μπορουμε να παρουμε,καταλαβουμε,νιωσουμε,γευτουμε .<br />Το σιγουρο ειναι ,πως Oταν η φυση αγαπιεται, γεννιεται μια μαγεια σε χρωματα-γευσεις και ηχους .<br /><br /><span style="font-size:78%;">Επιπλεον πριν ηταν 2 μετα εγινα τρεις πεταλουδες . Ενα εκπληκτικο θεαμα που δυστυχως δεν μπορεσα να αποτυπωσω .</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Ιωαννα </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115227018587870444?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152269111405725542006-07-07T12:28:00.000+02:002006-07-07T17:18:12.876+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02495.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02495.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />Ερχεται απο τα παραμυθια και μπαινει στο παραμυθι της πραγματικοτητας .<br />Βουτηγμενος σε ενα χρωμα που δεν ειναι χρωμα .<br />Μαυρο .<br />Τελείες σημειων συνθλιμμενες .<br />Αρπαγμενες η μια απο την αλλη σαν αλυσιδα .<br />Μαζεμενες ασφυχτικα στα στενα περιθωρια ενος μόνου-μονού .<br />Πνιγμενες στο χρονο που τις κρατα στατικα δεμενες .<br />Εκει.<br />Εχει την κινηση ενος ανδρα που γυριζει .<br />Απο που ?<br />Ποτε ?<br />Στο καθημερινο μας κοιταγμα κλεβουμε στιγμες απο την προσωπικη του επιστροφη .<br />Ο συνανθρωπος της διπλανης πορτας ?<br />Ο αγνωστος μας ?<br />Ο φοβος μας ?<br /><br /><br />Forni di Sopra<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115226911140572554?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152191929103224242006-07-06T15:13:00.000+02:002006-07-06T15:18:49.103+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02476.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02476.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02472.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02472.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p>Οταν δεν πανε για σκι πανε για ποδηλατο .Η διασκεδαση εχει χρωμα ειτε ασπρο και κρυο ειτε πρασινο και ζεστο .Σ ενα πολυχρωμο χωριο στους προποδες των Αλπεων </p><p> </p><p> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115219192910322424?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152191427715760602006-07-06T15:02:00.000+02:002006-07-06T15:12:48.916+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02461.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02461.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p>....πανω σε χρωματα κι αρωματα . </p><p> </p><p>Forni di Sopra </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115219142771576060?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1152111782945074262006-07-05T17:00:00.000+02:002006-07-05T17:13:24.313+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/bikini2.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/bikini2.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/bikini2.jpg"></a><br />Και ο Λουι επλασε το μπικίνι<br /><br /><a class="menu" href="http://www.naftemporiki.gr/news/addclipping.asp?storyid=1210468"></a>5 Ιουλίου 2006.<br />Κλείνει τα εξήντα, αλλά εξακολουθεί να έλκει τα βλέμματα και να εξάπτει τη φαντασία των λουομένων. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά για το βασιλιά της παραλίας, το αξεσουάρ δύο τεμαχίων, που δεν είναι προϊόν έμπνευσης ενός σχεδιαστή μόδας, αλλά ενός Γάλλου μηχανικού αυτοκινήτων, του Λουί Ρεάρ.<br />O Λουί κληρονόμησε από τη μητέρα του, μια επιχείρηση γυναικείων ενδυμάτων και δεν περιορίστηκε στη διαχείρησή της, αλλά προχώρησε σε μία καινοτομία, σε μία ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία, σε μία μουδιασμένη μεταπολεμική Ευρώπη.Το μαγιό με τα δύο κομμάτια ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, σε σημείο που ο Λουί δεν εύρισκε μοντέλο για να το παρουσιάσει. Τελικά, σε μία υπαίθρια επίδειξη μόδας στο Παρίσι στις 5 Ιουλίου 1946 η χορεύτρια από το μπαλέτο του «Καζινό ντε Παρί», Μισλίν Μπερναντίνι ποζάρει, χωρίς ενδοιασμούς, με το μπικίνι και το αποτέλεσμα τη δικαιώνει. Δέχτηκε 50.000 προτάσεις γάμου. Ο πρωτοπόρος Λουί δανείστηκε για το δημιούργημά του το όνομα του νησιού του Ειρηνικού Μπικίνι, όπου την εποχή εκείνη οι ΗΠΑ είχαν πραγματοποιήσει την πρώτη πυρηνική δοκιμή. Και δεν είχε άδικο το μαγιό ήταν εξίσου εκρηκτικό και αποκαλυπτικό γυμνού τοπίου. Κάτι σαν το ολοκλήρωμα στα Μαθηματικά. Καλύπτει τα ουσιώδη, τα οποία αφήνει να υπονοηθούν μέσω των επουσιωδών.Ο Λουί ήταν εξαιρετικός και στην επικοινωνιακή στρατηγική. Το τολμηρό κομμάτι ήταν φτιαγμένο από ύφασμα με τυπωμένα πρωτοσέλιδα εφημερίδων.<br />Το αξεσουάρ των διακοπών ήταν είδηση.<br /><a href="http://www.naftemporiki.gr/news/maties.asp?id=1210468"></a><a href="http://www.naftemporiki.gr/news/maties.asp?id=1208166"></a><br />K.T<br /><br /><br />YΓ. <span style="font-size:78%;"><span style="color:#cc0000;">αυτο ειναι το ηλεκτρονικο αρθρο της Ναυτεμπορικης . Ενα απο τα πολυ ουσιωδη σε σχολιασμο και πληροφοριας της Ναυτεμπορικης που μου κρατα συντροφια στην μακρυνη-κοντινη πολη του βορα</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115211178294507426?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1151935188668250402006-07-03T15:06:00.000+02:002006-07-03T16:28:05.666+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02503.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02503.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115193518866825040?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1151931978178628322006-07-03T15:00:00.000+02:002006-07-05T17:30:04.246+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02459.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02459.jpg" border="0" /></a> <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02484.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02484.jpg" border="0" /></a><br />Ονειρα απο τσιμεντο .........................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115193197817862832?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1151931565459724882006-07-03T14:54:00.000+02:002006-07-03T14:59:25.473+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC02460.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/DSC02460.0.jpg" border="0" /></a><br /><strong>Τεχνη με ξυλο και υπομονη</strong> .<br /><br />Σ ενα χωριουδακι στους προποδες των Αυστριακων Αλπεων .<br /><br />Ελπιζω το θεμα να ειναι" καθαρο "<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-115193156545972488?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1149888965365514062006-06-09T23:33:00.000+02:002006-06-09T23:49:25.453+02:00Η ζωή, μια διαδρομή»<br />Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINEΠαρασκευή, 9 Ιουνίου 2006 17:50<br /><br /><a class="menu" href="http://www.naftemporiki.gr/news/printstory.asp?stories=1201491&id1201491=on" target="_blank"></a><a class="menu" href="http://www.naftemporiki.gr/news/addclipping.asp?storyid=1201491"></a>«<strong>Πιστεύω πως για να είσαι ευτυχισμένος, πρέπει να δέχεσαι την κατάστασή σου, αλλά να μην σταματάς τον αγώνα. Για να πλησιάσεις την ευτυχία μην περιμένεις τις καλύτερες στιγμές. Μην ξεχνάτε όμως ποτέ, το αύριο δεν σημαίνει υπόσχεση». Οι περισσότεροι από εμάς δεν ψάχνουν την ευτυχία στον άνθρωπο, την ψάχνουν αλλού.<br /></strong><br />«Αναγκάστηκα να διακόψω το σχολείο στην τετάρτη Δημοτικού. Τότε ένιωσα ένα τεράστιο κενό. Για να βρω διέξοδο ασχολήθηκα με πολιτιστικές δραστηριότητες, και ύστερα με το θέατρο. Αν δεν είχα γνωρίσει το θέατρο, τώρα θα ήμουν ανάμεσα στους νέους, αυτούς που ονομάζουμε "παιδιά του δρόμου". Η ζωή για μένα είναι αγώνας. Η αποθάρρυνση διαφυγή. Εγώ δεν διέφυγα, αντίθετα έμαθα να σηκώνομαι όταν πέφτω. Εμαθα να περιμένω. Εμαθα τα πάντα, εκτός από το να ξεχνώ. Εμαθα πως το να πολεμάς δεν είναι πάντα τόσο δύσκολο. Αλλά δεν ξέχασα ποτέ τη δύναμη της φιλίας, της παρέας, της απασχόλησης. Μη φοβάσαι την αγάπη, μην τραβάς τα χέρια σου. Θυμήσου, έλεγα πάντα, θα αγαπούσαμε τόσο πολύ τα τριαντάφυλλα χωρίς τ' αγκάθια τους; Τώρα πλέον είμαι σαν τον ήλιο στον ουρανό. Στέκομαι πάντα με την ίδια λάμψη. Το θέατρο είναι η ζωή μου. Το αγαπώ σαν το δάκρυ του χελιδονιού».«Τώρα είμαι καλά κι ευτυχισμένη. Αν και μου λείπει κάτι που δεν το ένιωσα, ούτε θα το νιώσω ποτέ. Αυτό είναι να πω τη λέξη "μαμά" και "μπαμπάς"».<br />«Μην αφήνετε τους ανάπηρους μόνους. Μην μας περιφρονείτε. Μην μας κοιτάτε σαν εχθρούς ή σαν εξωγήινους, όταν περπατάμε στους δρόμους. Μην μας υποτιμάτε. Μην μας ενοχλείτε, σας παρακαλώ».<br />Μερικές από τις μαρτυρίες παιδιών από την Ελλάδα και την Τουρκία-των οποίων διατηρείται η ανωνυμία- που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Η ζωή, μια διαδρομή», το οποίο επιμελήθηκε η σύζυγος του πρέσβη της Ελλάδας στην Αγκυρα Αθηνά Κρητικού-Γεννηματά και εικονογράφησε η Λήδα Βαρβαρούση.<br />«Η ζωή, μια διαδρομή» συντάχθηκε για να δώσει φωνή και ελπίδα σε παιδιά που ζουν ανάμεσά μας με ειδικές ανάγκες, παιδιά που οι συνθήκες τα ανάγκασαν να δουλεύουν στους δρόμους, παιδιά εγκαταλειμμένα από την οικογένειά τους, παιδιά που δεν έπαψαν να ελπίζουν και να διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο. Το βιβλίο εκδόθηκε σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά). Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουνίου στο Πολυτεχνείο Μέσης Ανατολής.<br />«Είναι πράγματι, αυτά τα παιδιά απομονωμένα ή είμαστε εμείς αποκλεισμένοι στη δική μας καθημερινότητα;, αναφέρει ο πρέσβης της Ελλάδας στην Αγκυρα Γιώργος Γεννηματάς.<br />Το βιβλίο δεν θα διατεθεί στο εμπόριο, αλλά θα διανεμηθεί σε διάφορα ιδρύματα, εκκλησίες και στις αντιπροσωπείες της χώρας μας στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα ενδέχεται να παρουσιαστεί το φθινόπωρο του 2006<br /><br />H φωτογραφία είναι αρχείου.ΑΠΕ-ΜΠΕ την οποια δεν μπορεσα προς τ παρον να ανεβασω αλλα θα προσπαθησω .<br />Ειναι ενα απο τα πολλα αρθρα που γραφονται στην Ναυτεμπορικη και ειναι επισης μια απο τις γεφυρες μου με την Μητερα Ελλαδα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114988896536551406?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1149679987460272592006-06-07T09:53:00.001+02:002008-10-14T23:21:18.287+02:00Γεννημένη απο τις Ισημερίες<br />Παιδί ενος αχρονου χρονου<br />Παιδί ενός ηλιοστασίου<br /><br />....Μιας αργής νύχτας , χειμωνιάτικης .<br />Χείμαιρα θα μπορούσε να ήταν το όνομα της .<br /><br /><br />Σε περιμένω να σε φιλήσω .<br />Σε περιμένω να σ αγκαλιάσω και να χαιδέψω την μυτούλα σου.<br />Να σε σφίξω στην αγκαλιά μου , μωρό μου .<br />Οταν θα έρθεις , ολα θα ειναι εδώ .<br />Ντυμένα στα λευκά οπως το δέρμα σου και τ άσπρο χνούδι των μαλλιών σου .<br />Στις λεπτές γραμμές του κορμιού σου θ ανιχνεύσω των αγάπη μου , μωρό μου ......μονολογούσε η Κατερίνα , χαιδεύοντας την κοιλιά της , στο παιδί της .<br />Χαρούμενη ή απορημένη ?<br />Ζεστή και παγωμένη στο ρόλο της μάνας .<br />Για λιγο σφίχτηκε στο σάλι της .<br />Τελικά ήταν σωστό που σε φέρνω - που σε άφησα να έρθεις ερωτικό μου παιδί ?<br />.....<br />Το Κατερινιώ σταματησε να μονολογεί .<br />Εκείνη ήρθε λίγο νωρίτερα απο τα Χριστούγεννα , στο χειμερινό ηλιοστάσιο .<br />Άσπρο μωρό .<br />Δεν ήξερε τόσα πολλά , αλλά της εδωσε το ονομα εκείνου , Λεα αλλα, οταν την παρέδωσε,δεν της άφησε μαζί με τα ρουχαλάκια της , το μοναδικό ρούχο εκείνης της νύχτας .<br />Το όνομα της .<br />Λέα .<br />Τεσσάρων μηνών της άνοιξε της πόρτα της ζωής και έφυγε .<br />Τεσσάρων χρονών την αρνήθηκε .<br />Εκείνη , άσπρη , σε μια χαίτη ήλιο και πράσινες ανταύγιες στο βλέμα ,ταξίδεψε .<br />Ενα παιδί που απο μωρό 'εγινε κορίτσι .<br />Η Λέα .<br />Καρπός μια Κατερίνας -καρδερίνας .<br />Τι ταξίδια κάνει η ζωή θεέ μου μονολογεί με κουρασμένη καρδιά ύστερα απο χρόνια .<br />Κουράστηκε η καρδιά της γιατί δεν έτρεξε κοντά της ή γιατι έτρεξε μακρυά της<br />----<br />Μεγάλωσε τ άσπρο μωρό της σε κρύες αγκαλιές .<br />Τις κρύες νύχτες δεν ηταν εκει παρα οι ανάσες άλλων μωρών -παιδιών-γέρων .<br />Νυχτα με νύχτα .<br />Μέρα με μέρα .<br />Ζώντας-ζητώντας μεγάλωσε .<br />Δεν έγινε ποτέ το θέαμα μιας μεγάλης νύχτας όπως εκείνης που γεννήθηκε .<br />Έμεινε βασανιστικά ένας μικρούλης ανθρωπάκος .<br />Εγώ σε κοίταζα άσπρο μου μωρό .<br />Κοίταζα πως ντυνόσουν , πως έκλαιγες , πως γέλαγες, γελαγες ?<br />Πως έπαιζες κλέφτες κι αστυνόμους ή μάλλον ο γιατρός και οι νοσοκόμοι .<br />Γιατι εκει σε άφησα μωρό μου .<br />ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΑΕΡΙΔΩΝ να σε μεγαλώσουν .<br />Κι εμαθες να καταλαβαίνεις το κρύο στο πετσί σου .<br />Ετσι έγινε το λεπτό διάφανο δέρμα σου .<br /><br />Σε παρακολουθούσα να μεγαλώνουν οι ανάσες σου κι ακόμα και τώρα χαιδεύω την κοιλιά μου για να σε νιώσω .<br />Γιατι μόνο τότε σε είχα δικό μου , δικιά μου Λέα της καρδιάς μου .<br />Κι ας σε λένε τωρα Νεφέλη -μούσα των ποιητών .<br /><br />Μια μέρα ζήτησα απο την Παναγιά να παλέψει για μένα και να σε σώσει .<br />Σε χάρισε σαν δώρο σε μια γυναίκα κι έναν ανδρα .<br />Για να φτιαξουν μαζι σου<span style="color:#33cc00;"><span style="color:#000000;"> ενα σπιτι με ονειρα</span> .</span><br />Απο μακρυα που σε εβλεπα , νομιζα πως δεν το εφτιαξαν ποτε .<br />Εφτιαξαν μια νοσταλγια.<br />Ενα οδοιπορικο .<br />Ισος κι ενα ταξιδι αλλα, δεν επλασαν τ ασπρο μωρο μου .<br />Τ αφησαν στην δινη των τεσσαρων μηνων .<br />Στην δινη της Ισημεριας .<br />Σου μαθαν ομως τ ασπρα τραμεζομαντηλα στα ορθογωνια τραπεζια με τις γευσεις απο φαγητα .<br />Σου μαθαν να κλεινεις ερμητικα τις πορτες των ματιων σου οταν θελεις να κλαψεις .<br />Σου μαθαν να σφιγγεις τα χειλη οταν θελεις να φωναξεις .<br />Αλλα , εμαθες καλα τις κραυγιες και τ αναφιλητα καταμεσις του πελαγου .<br />Εκει , μονο τα δελφινια και οι γλαροι μπορουσαν να κλεψουν απο το θορυβο του πονου σου .<br /><br />Σου μαθαν ακομα , και ειναι καλο αυτο ασπρο μου μωρο , να μην σταματας ποτε να πολεμας .<br />Και μ ενα χερι ακομα και , μ ενα ποδι , κι υστερα οταν το αλυκο κορμι σου χυνεται στο εδαφος ακομα και τοτε να αγωνιζεσαι .<br />Μαχη στην μαχη .<br /><br />Αλλα, αγαπη μου δεν σε εμαθαν γιατι να αγωνιζεσαι<br />Ποιο ηταν το λαφυρο του αγωνα σου .<br />Ποιος ηταν ο σκοπος της αγωνίας σου .<br />Νομιζες πως ηταν η αγαπη τους , αλλα ηταν μονο ο ζωτικος κοσμος εξω απο την πορτα τους .Οχι Εκεινοι .<br />Εκεινη η γυναικα -μανα κι εκεινος ο ανδρας-πατερας .<br /><br />--------<br />Κι εγινες ακομα πιο αλυκη .....δεν κοκκινιζες παρα μονο οταν κρυμμενη κατω απο τις κουβερτες σιγα-σιγα σ έπερνε ο υπνος απο το κλαμα .<br />-------<br />Κι εκει μπορω να σε δω ασπρο μου παιδι .<br /><br />Ξερεις ?<br />Μπορουσα να δω μεσα απο τους τοιχους σου , εμενα .<br />Φυλακισμενη στους δικους μου φοβους στους γεννησα αγαπη μου .<br />Στο καθε αγγιγμα της κοιλιας μου αφνα τις ινες των φοβων να γινουν ριζες .<br /><span style="font-size:130%;">ΤΩΡΑ εισαι το βουνο των φοβων σου .</span><br />Καλλιεργημενους απο μια μανα κι εναν πατερα που δεν σε ενιωσαν ποτε .<br />Δεν ενιωσαν ποσο ασπρη γεννηθηκες .<br />Ποσα χρωματα μπορει να γινει αυτο το ασπρο .<br />Ποσο καλοι ζωγραφοι μπορουσα να γινουν .<br />-------<br />Κι εμαθες κρυμμενη στις γωνιες να χτιζεις μικρους πυργους , τοσο μικρους οσο οι γωνιες των αμφιβολιων σου .<br />Οσες οι ρυτιδες που κουβανουσαν η γυναικα και ο ανδρας .<br />Ρητορικοι ηρωες στη ζωη σου ή θεατρικες καρικατουρες ?<br />-------<br /><br />Παντα χαιδευω την κοιλια μου για να σε νιωσω να σκιρτας μεσα μου .<br />Φυλλο στον ανεμο , δεν σε πηρε ομως .<br />Μια ΜΑΝΑ πιο τραγικη απο μενα σε προστατευει .<br /><br />Το Κατερινιώ , η Κατερινα συνεχισε να ψυθιριζει χαιδευοντας τη κοιλια της .<br />Σε περιμενω να με φιλησεις μωρο μου .<br />Σε περιμενω να μ αγκαλιασεις και να τριψω την μυτουλα σου .<br />Να με σφιξεις στην αγκαλια σου , μωρο μου .<br /><br />Οταν θα ερθεις θα ειμαι εδω , ντυμενη στα λευκα οπως το δερμα σου .<br />Στις λεπτες γραμμες του κορμιου σου θα ξαναδω την αγαπη μου , μωρο μου .<br />Εκεινον που εχασα εσενα που αφησα να χαθεις και μενα που φευγω .<br />Νεφελη μου , Λεα μου , σε χαιδευω στην κοιλια μου γιατι παντα εκει εμεινες .<br />Δεν σ εβγαλα στη ζωη για μενα ουτε για κεινους .<br />Βγηκες μωρο μου , σε κεινη την νυχτα τοσο βιαστηκα για να δηλωσεις πως οι νυχτες εγιναν για να υπαρχουν ξημερωματα .<br />Εισαι το ξημερωμά μου μωρο μου .<br />Εισαι η παρακαταθηκη μου .<br />---------<br /><br />Εγυρε πιο καλα στην καρεκλα της την κουνιστη .<br />Λυκνιζοντας μαζι της το βλεμα της στη θαλασσα , αλλαζε τα επιπεδα του οριζοντα .<br />Ετσι την βρηκε .<br />Της επιασε το χερι και το ακουμπησε στην κοιλια της .<br /><br />Σε περιμενουμε αγαπη μου να ερθεις .<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">ΥΓ. Ειναι ενα ακατεργαστο κειμενο που γραφτηκε και ολοκληρωθηκε μεσα στο σταματημενο αυτοκινητο μου στην Ποσειδωνος στο Π. Φαλληρο καθ οδον για το σπιτι μου ακουγοντας το μουσικο θεμα της ταινιας Αμελιε </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114967998746027259?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1148644235928970732006-05-26T12:35:00.000+02:002006-05-26T13:53:36.786+02:00Brussel<br /><br />Σε χρωματα Miro περιμενουμε το χρονο να εκπνευσει .<br />Μονες στ αβολο .<br />Τι θα ηθελε να κανει η Μαριώ κλεισμενη στο σπιτι της ?<br />Ποσο πολυ μπορει να βυθυστει καποιος στον εαυτο του ?<br />Και τοτε , κανει ανιχνευση ή απλα φυλακιζει τα βλεματά της πισω απο τα χρωματα του τοιχου ?<br />Βρυξελες<br />Ενα τοπιο μουντο , με βοηθαει να το γεμισω χρωματα .<br />Μια πολη αρχιτεκτονικης εκτροπης -ανατροπης-προτροπης .<br /><br />Βραδυ .<br />Σε χρωμα πολης γιορτινης και, σχηματα χιονιου .<br />Παντου , οσο για να σου δινουν την αισθηση γενικης ακαταστασιας .<br />Σαν ξεχασμενες ασπρες σακκουλες , που δεν βρηκαν θεση στο φυσικο τους χωρο κι εμειναν .<br />Ζωγραφος που αφεθηκε σε πινελιες .<br />Λοιπον .<br />Ώχρα , παλιες φωτογραφιες , κερια, γυαλακια , ωσμες και ηχοι .<br />Μου θυμιζουν παιδικες αισθητες γιορτης που εφτασε , βιωνεται .<br />Σαν γευση φαγητου που αγαπηθηκε και παντα , ακομα κι ενας ηχος την επαναφερει .<br />Ηρεμα , γλυκα ,μελανχολικα .<br />Γιατι ο,τι εφυγε ' Εζησε δεν ζει πια .<br />Ειναι η αναμνηση ενος αρνητικου .<br />Μπορεις να το αναπαραγεις ιδιο , μπορεις να το αλλιωσεις μεσα στις εικαστικες σου αναζητησεις .<br />Μα παντα θα ειναι ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ , ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ .<br />ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ?<br />.......<br />Ειναι σε καινουργιο ταξιδι-σταση το κορμι μας .<br />Με κεινο το φως των κεριων βυθυστηκα .<br />Ειδα το ΕΣΩ .<br />Το προσωπειο του .<br />Στις γωνιες του εγω , προσωπα ......και χρωμα μπλε .<br /><span style="color:#6633ff;">Οι σιωπες τελικα εχουν παντα χρωμα</span><br />Κι οταν ακομα νομιζεις πως δεν βλεπεις τιποτα , <span style="color:#006600;">εχει η σιωπη σου το χρωμα των ματιων σου.</span><br />Αυτο που λειπει απο εδω ειναι η φωτια .<br />Υπαρχει αλλα ειναι μονο μεσα μου .<br />Δεν φτανει για να στεγνωσει τις υγρασιες .<br />.....<br />Σε τοπιο ξεχασμενης εποχης ξυπνησα .<br />Μουντο , αχρωμο ή απλα διχρωμο μεσα στη νεφελη του χρονου χαριζεται στα ματια μου .<br />Τραβω την κουρτινα .<br />Λεπτη , διακριτικη .<br />Οσο διακριτικο μπορει να ειναι το εντονο χρωμα .<br />Δεν ειναι καφε , δεν ειναι πορτοκαλι , δεν εχει σχεση με το κιτρινο ......<br />Ισως ομως καφε,πρασινο, κιτρινο , κοκκινο φτιαχνουν μια αποχρωση σοκκολά .<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">απογευμα 31/12/2001 πρωινο 1/1/2002</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114864423592897073?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1148639193615430332006-05-26T12:05:00.000+02:002006-05-26T12:29:51.596+02:00Σκεφτηκα !<br /><br />Δυο ματια γλαρους να ζωγραφισω τα ματια σου .<br />Ετσι οπως τραβουν, οριζοντες να σαγινεψουν .<br />Ξεροντας πως μπορουν να ακουμπισουν τις γραμμες σε ορια πουλιων .<br />Δυαδικο σχημα .<br />Σκιες σε τονους ξυλινους .<br />Ξυλινος ο χρονος ή αυτο το κομματι παγιδας σε περιορισμους χρωματων ?<br />Οταν σταματας να φανταζεσαι χρωματα και λασπη γλειφα να φταξεις ειδωλα .<br />Ειδωλο ή δολος αυτη η σταγονα απο τιποτα πανηγυριζει απεναντι να σε χαιρετισει ?<br />Ριγος χρονου που αποκοιμηθηκε να ξεχαστει .<br />Τιποτα<br />Δεν βασανιζεται αλλο ο πονος να καλπασει .<br /><br />Ζητιανευοντας χωρους και χρονους.<br /><br /><br />2.11.98<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:78%;">ΥΓ. γυριζω πισω για να με βρω . Ακομα δεν ειμαι ετοιμη για το σημερα που εφτιαξα</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114863919361543033?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147778566091996602006-05-16T13:17:00.000+02:002006-05-17T08:55:55.460+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa_14maggio%20018.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Casa_14maggio%20018.jpg" border="0" /></a> να μην γινουν ποτε Φτερα στον ανεμο αλλα ονειρα στις ελπιδες .<br /><br /><br />ΥΓ . con la speranza =με την ελπιδα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114777856609199660?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147778160018589862006-05-16T13:03:00.000+02:002006-05-16T13:16:00.030+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa_14maggio%20014.jpg"> </a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa_14maggio%20027.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Casa_14maggio%20027.jpg" border="0" /></a><br />Ενα δενδρακι που απο τοτε που το φυτεψα δεν εβγαλε ποτε λουλουδι . Πιστευα πως απλα ζει για να ζει . Φετος ειναι η πρωτη φορα που ανθιζει μετα απο τρια χρονια . και εχει γεμισει με πολλα ζεστα χρωματιστα λουλουδια .<br />Σας την αφιερωνω Μαζι με τις σκεψεις μου που δεν φτανουν για να γινουν ολα καλυτερα , αλλα μεταφερουν ολη την θετικη ενεργεια .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114777816001858986?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147776693900405812006-05-16T12:48:00.000+02:002006-05-16T13:02:33.693+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa_14maggio%20051.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Casa_14maggio%20051.jpg" border="0" /></a> οι γνωστες αγριο-φραουλες . <br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa_14maggio%20050.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Casa_14maggio%20050.jpg" border="0" /></a> Χαριτωμενες μεσα στον ανοιξιατικο οργασμο .<br />Δεν θυμιζει τιποτα απο την ταινια ΑΓΡΙΕΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ .<br />Λοιπον , εγω δοκιμασα ηδη .... μια ιδεα γλυκιες .....αλλα πολυ μυρωδατες .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114777669390040581?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147776374536517832006-05-16T12:34:00.000+02:002006-05-16T12:46:14.576+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa_14maggio%20021.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Casa_14maggio%20021.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa_14maggio%20020.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Casa_14maggio%20020.jpg" border="0" /></a><br />Προσπαθησα να το πιασω οταν σχοινοβατουσε . Δυσκολο ...ποιο γρηγορος .<br />Τον τσακωσα ομως εστω κι ετσι .<br />Εγινα κι εγω ενας παπαρατσι σκιουρων .<br />Λοιπον στην μια προσπαθει να χαθει μεσα στο δενδρο για να προφυλλαχθει απο ενα μεγαλο πουλι που τον κυνηγα για να τον φαει .<br />Στην αλλη μολις ειχε βουτηξει ενα καρυδι και το ροκανιζει .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114777637453651783?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147175728663169962006-05-09T13:42:00.000+02:002006-05-09T13:55:28.676+02:00Στις γραμμες των ονειρων<br />Χρωματιζω τις σκιες<br />Στα καλουπια τους<br />σχεδιαζω τις φωνες μας .<br /><br />Στις σχεδιες των φιλιών<br />ζωγραφιζω τις αφες μας .<br />Στα βλεματα<br />χαιδευω τις ανασες μας .<br /><br />Στο περιγραμμα των σπιτιων<br />ψαχνω την καρδια μου<br />Στους οριζοντες των δρομων<br />αγναντευω τα ταξιδια μας .<br /><br />ετσι...<br /><br /><span style="color:#000000;">Σε</span> περιμενω στα σχηματα τ΄ουρανου<br />Στα χρώματα του θα ντυσω τους ερχομους σου.<br /><br /><span style="color:#999999;"><span style="color:#333333;">Σε</span> </span>περιμενω στις λεπτες γραμμες του φεγγαριου<br />Στα χρωματα του θα ντυσω τις κινησεις σου<br /><br /><span style="color:#000000;">Σε</span> περιμενω στις αφες του ηλιου<br />Στα χρωματα του θα ντυσω τις ζωες μας<br /><br />Σε περιμενω στις γωνιες<br />Στα σχηματα τους βλεπω τα παιδια μας .<br /><br />- 8.2000<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114717572866316996?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147170149664842382006-05-09T12:18:00.000+02:002006-05-09T12:22:29.676+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/joannas%20clouds.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/joannas%20clouds.jpg" border="0" /></a> μου ειπες. Εκει μεσα στα σχηματα θα βρησκεις τη μορφη μου .<br />Εκει μεσα στα σχηματα θα βρησκεις την ψυχη σου .<br />Ακομα σε κοιτω ουρανε μου με το ιδιο πλανο βλεμα .<br />Με την ιδια αναζητηση<br /><br /><br />2001<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114717014966484238?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147160260505766032006-05-09T09:14:00.000+02:002006-05-09T09:37:40.516+02:00<span style="color:#333333;">"</span><br />Που εισαιιιι ?<br />Ελα , ελα στη ζωη μου .<br />Διψω τις πεινες και πεινω τις διψες των φυλακισμενων.<br />Πιο φυλακισμενη και αδυσωπητη απο τα καγκελα .<br />Πιο ματωμενη στο λεπτο απο τις ωρες που σταλαξαν βροχες .<br />Πιο παγωμενη απο την ζεστη της φωτιας και πιο ζεστη απο τη φλογα του χιονιου , που τσουζει στα χερια τις ανοιχτες επιθανατιες συνθηκες .<br />Ιεροτελεστια , κατι σαν καθαγιασμος ο πονος .<br /><br />Κουτσαινουν την πιο αγνη σοφια και ορθοπατουν στην πιο τυφλη αρρωστια .<br />Πιο τρελη απο τις εξομολογησεις ενος σε μια πετρα .<br />Φλεβα βραχου τσακισμενη .<br />Ψυχωτικη .<br />Συνδρομα ή συνδρομες ?<br />........ Παραπληγικη μαζευω το σωμα μου στα χερια του .<br />Υποθετικα ανακουφισμενα.<br />Ενα ενα κομματι .<br />Συντριμι συντριμι κι ολο προχωραω .<br />Διψα τρελας στα ματια μου .<br />Τα γραμματα παιζουν οικτρες λεξεις .<br />Σκορπιες βουβες νοσταλγιες .<br />Κι ολο σαρκες .<br />Φαγωμενες , σαρακωμενες κι αυτες στη μοναξια τους .<br />Βαριουνται τις λειψες αναπαυλες τους και, βουλιαζουν στο πλανο χωμα , οπως τα λουλουδια απλωνουν νεκροφιλα την αγαπη τους στις ριζες , ρουφωντας χωρισμο και θανατο .<br />Νεκρος χρονος .<br /><span style="color:#990000;">Και δεν ειναι οι λεξεις που μας θανατωσαν στην προδοσια , οσο ενας ουρανος που λιγοστεψε στην αποσταση .</span><br /><span style="color:#990000;">Και δεν ειναι η χαρα του Ικαρου , οσο ο πονος της διαπιστωσης</span> ."<br /><br /><br />Μιλησες για Φτερά και Σύμβολα .<br /><br /><br />Ο Ποιητης λουφαξε στη γωνια του .<br />Ντυμενος με την θλιψη του , κινησε .<br />Ειναι αργα , ψελλισε .<br />Ειναι αργα .<br />Και τουτος ο οικτρος ανθρωπος δεν προκειται να ξαναμιλησει .<br />Σωπασε οπως η πετρα που σκεπαζει την πιο πικρη μας θεληση '<br />------------ τον θανατο ----------------.<br /><br /><br />28,4,1984<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114716026050576603?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147090490376676452006-05-08T14:05:00.000+02:002006-05-08T14:14:50.386+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa%20008.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/400/Casa%20008.jpg" border="0" /></a><br />.....να μαντεψουμε την φυση . Εχει ηδη το ονομα της και το χρωμα της .<br />Οσο για το αρωμα της που το γευομαι καθημερινα ειναι ελαφρυ και γλυκο .<br />Μια αισθηση ζωης -κυκλου γι αυτα που εγιναν και εφυγαν - θα φυγουν και γι αυτα που θα γινουν αλλα κι αυτα θα φυγουν .<br />Αυτο που δεν αλλαζει στο κυκλο ειναι μονο ο θανατος .<br />Γιατι δεν εχει πια την ενδοξη δυναμικη της ζωης αλλα την στατικη θλιψη του κενου .<br /><br />Μια φωτο απο την συσταδα των τριανταφυλλων , μια ποικιλια ελληνικη με γευση και αρωμα ελληνικο αλλα ακομα περισσοτερο με ελληνικη αντοχη και αποχη στου καιρου τις κρυες αλλαγες .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114709049037667645?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147084311070103912006-05-08T12:24:00.000+02:002006-05-08T12:31:51.073+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa%20056.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/Casa%20056.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa%20058.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/Casa%20058.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />....να τραβηξω και να σας στειλω την σκιουρο-οικογενεια , σας στελνω υλικο απο τα βαρκο-μαθηματα στον κολπο της Τεργεστης .<br />Ειναι πολυ ομορφα οταν ειναι καλος ο καιρος να βλεπεις την θαλασσα γεματη απο βαρκακια με τα ασπροπανα τους να μαθητευουν στο νερο .<br /><br />Οσο για τους σκιουρους , μολις βαρεθηκα να περιμενω, ηθελα να κανω και κατι , καμια δουλεια , τσουπ και περασε πηδηχτουλης ο ενας .<br />Ατυχησαμε λοιπον , καποια αλλη μερα .<br />Προς το παρον ονειρευτητε θαλασσα και ηλιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114708431107010391?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147083292967178592006-05-08T11:58:00.000+02:002006-05-08T12:14:52.986+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa%20041.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/Casa%20041.jpg" border="0" /></a><br />Ενας Υδραιος γατος .<br />Ηρωικος οσο και τα Υδραικα παλικαρια .<br />Εκανε μεσα σε ενα καλαθι για ποτα το ηρωικο ταξιδι απο<br /><br />Υδρα - Πειραια-Ευβοια , Μαλακοντα<br />Μαλακοντα-Αθηνα-Πατρα-Τεργεστη .<br /><br />Ειναι ο αγαπημενος μας γατος .<br />Μαζι του μαθαινουμε να αγαπαμε τα ζωα .<br />Κι αυτος ακομα κι οταν <span style="font-size:130%;color:#ff0000;">τον αγαπαμε πολυ εντονα ,</span> μας αφηνει .<br />Στην αγαπη αποκτας υπομονη σε αντιθεση με τον ερωτα που αποκτας επιμονη και καμια φορα και εμμονη .<br /><br />Δεν πιστευα ο,τι θα μπορουσα να κλαψω για κανενα ζωο .<br />Στα κρυφα εκλαιγα μονο για τους ανθρωπους .<br />Οταν επρεπε να τον ευνουχισουμε και χρειαστηκε να τον αφησω στον γιατρο για να κανει την επεμβαση , καθησα εξω απο το ιατρειο , μεσα στο αυτοκινητο και εκλαιγα με λυγμους .<br />Για κεινον ?<br />Για ολους εκεινους που ευνουχιζονται καθημερινα ?<br />Για μενα που ευνουχισα τα ονειρα μου και εκρυψα λιαχτιδες για να μην φαινονται οι ρωγμες απο τα κλαματα , υδρωμενες σταλες βροχης στα ματια μου ανακατες ?<br /><br />Ο νινακος οπως τον φωναζουμε ειναι το τσιριχτο σφιξιμο της αγαπης μας .<br />Μαθαινουμε μαζι του τα σημεια για τις αγκαλιες .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114708329296717859?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147082240025230722006-05-08T11:37:00.000+02:002006-05-08T11:57:20.036+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa%20026.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/Casa%20026.jpg" border="0" /></a><br />ενα μαγαζακι στην καρδια του Torri d' Europa .<br /> Διψασμενη για χρωματα μια μερα μετα απο τις λαχταριστες λιχουδιες λογων που ανακαλυπτω καθημερινα εδω , αναμεσα σας , ετρεξα κι εγω να παρω εναν πινακα .<br />Αυτο πριν το πασχα .<br />ΜΟλις ειχαν κρεμασει εναν πινακα σε γαλαζιο με τρεις κυκλους , ενα χρωματικο παιχνιδι καθολου ασχημο.<br />Το πηρα , το κρεμασα κι αρχισα να κρεμομαι κι εγω απο κεινον .<br />Κατι δεν μου πηγαινε καλα .<br />Το κοιταζα και τον ξανακοιταζα .<br />Ερχεται μια φιλη ιταλιδα .<br />Τι λες ? Πως σου φαινεται ?<br />Χμ... <br />Αυτο το χμ με κρεμασε . γμτ .<br />Ερχεται και ο ανδρας της που ειναι αρχιτεκτονας και ζωγραφος . Πιο πολυ ζωγραφος γιατι απο αρχιτεκτονικη αστα . Πιο πολλα του ειπα εγω για το σπιτι απ οτι εκεινος .<br />Τι λες του λεω ?<br />Hai pagato per questo ? (πληρωσες γι αυτο με ρωτα )<br />ΝΑι του απαντω , φυσικα .<br />Χμ.... κανει κι αυτος .<br />Στο τελος ερχεται και ο ιταλος που ελειπε σε ταξιδι στην Ρωσια .<br />Σου αρεσει τον ρωτω ?<br />Την αληθεια ή να πω κανεναν καλο λογο για να μην σε πικρανω μου λεει και γελα .<br /><br />Κρεμασμενη ουτε μια βδομαδα απο τον πινακα περναγα και σιχτιριζα την βιασυνη μου καμια φορα .<br />Παω στο μαγαζι , το Eco , διηγουμε την ιστορια , ειχα επενδυσει και ενα καρο λεφτα για τον χρωματιστο πινακα .<br />Η πωλητρια με κοιτα , καθ΄οτι πελατισσα , και μου λεει πως μπορω να τον αλλαξω αλλα με καποιον αλλο πινακα .<br />Κοιτουσα και ξανακοιτουσα και τιποτα δεν μου πηγαινε .<br />Μου λεει λοιπον εκεινη να περιμενω λιγο γιατι ερχεται μια νεα παραλαβη και ισως υπαρχει κατι που να μου αρεσει .<br /><br />Ε λοιπον μετα απο τρεις μερες μου τηλεφωνησε πως ηρθαν νεοι πινακες .<br />Ενας απο αυτους ηταν κι αυτος .<br />Εβγαλα τον Σταθοπουλο και εβαλα αυτον .<br />Μου αρεσει να τον κοιταζω και μου λεει διαφορα κι ας μην εχει χρωματα .<br />Ο Σταθοπουλος μπηκε στην σκαλα οπως ανεβαινεις και μου αρεσει τελικα εκει που μπηκε .<br />Κοιταζοντας τον θα θυμαμαι ελπιζω παντα την αιτια της αγορας του .<br /><br />Με πλημμυρισατε τοσα πολλα χρωματα που για λιγο , πολυ λιγο , πιστεψα πως μου ελειπαν τα δικα μου χρωματα .<br />Αυτος λοιπον ειναι αφιερωμενος στους blog-συντροφους με πολυ ενδιαφερον και σκεψεις για τους προβληματισμους τους και τα συναισθηματα τους<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114708224002523072?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1147080977891525622006-05-08T11:28:00.000+02:002006-05-08T11:36:17.903+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/Casa%20013.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/Casa%20013.jpg" border="0" /></a><br />....μπορουσα να το τραβηξω και τστον αφιερωνω αγαπητη painting my soul με την ελπιδα να δεις κι ασυ μεσα σ αυτον τον πινακα οσα εγω ειδα και ενιωσα .<br />Επιπλεον στον internet μπορεις να βρεις πολλα γι αυτην την εν ζωη ακομα ζωγραφο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114708097789152562?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1146736225536001882006-05-04T11:40:00.000+02:002006-05-04T11:50:25.546+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00013.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00013.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00012.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00012.jpg" border="0" /></a><br />Αυτη ειναι η πολη-λιμανι της Τεργιεστης απο την βεραντα μου μια μουντη μερα του Οκρωβρη .<br />Το σχοινι που φενεται ειναι μια οικολογικη ιδεα που ειχαμε για να προστατευσουμε τους σκιουρους που πηγαινοερχονται απο το ενα δενδρο στο αλλο(υπηρχε πριν ενα δενδρο ενδιαμεσα που ξεραθηκε το οποιο χρησιμοποιουσαν ως γεφυρα ) ετσι ωστε να μην χρειαζεται να διασχισουν την διαδρομη απο την γη για να πανε στο απεναντι δενδρο .<br />Η θεα να βλεπεις την σκιουρο οικογενεια να περνα απο το σχοινι ειναι για μενα παντα μαγικη .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114673622553600188?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1146735395597704572006-05-04T11:15:00.000+02:002006-05-04T11:36:35.610+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00075.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00075.jpg" border="0" /></a> Τα ονειρα ταξιδευουν στους δρομους . Κι εμεις παγιδευμενοι θεατες στα γυαλινα κλουβια μας που κι αυτα ταξιδευουν χαζευουμε απο το επιπεδο της θαλασσας τις διαδρομες τους και αναμασαμε σαν μυρικαστικα τις ιστοριες για ναυμαχιες σε θαλασσες και πλατη αλλων εποχων .<br /><br />στην Ολλανδια το 2003 .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114673539559770457?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1146048068618675942006-04-26T12:18:00.000+02:002006-04-26T12:41:08.626+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC01788.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC01788.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />Εμεις κλεψαμε απο τα παραμυθια 'η τα παραμυθια εκλεψαν απο μας ?<br /><br />Ολα σε μεγεθος και με μεγεθος .<br /><br />Dubai 2/06<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114604806861867594?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1146043107000515932006-04-26T11:06:00.000+02:002006-04-26T11:18:27.010+02:00<strong></strong><br /><strong> <span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:180%;"> ΜΑΚΡΥΑ- ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥΑ ..... ?</span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /><strong></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00188.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00188.jpg" border="0" /></a><br /><strong> Κι αν φοβαμαι σε ποιον θα το πω περα απο τις σκεψεις μου . </strong><br /><strong>Πολυ πιο ψηλα απο μια πλατφορμα στο μεσον του που8ενα .</strong><br /><br /><strong>Αφιερωμενες σκεψεις .....</strong><br /><br /><strong>Καλημερα </strong><br /><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114604310700051593?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1144059984601388622006-04-03T12:19:00.000+02:002006-04-03T12:26:24.603+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00078.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00078.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p>Ας κανουμε και μια μικρη ψυχαναλυτικη ερευνα για τους χωρους που ακουμπαμε οχι μονο το κορμι μας αλλα και την ψυχη μας .</p><p> </p><p>Παντα στην Ολλανδια εκεινου του καιρου .</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114405998460138862?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1144059558635134272006-04-03T11:22:00.000+02:002006-04-03T12:19:19.023+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00093.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00093.jpg" border="0" /></a><br />Εζησα ετσι αλλα, μεσα σε μια χρωματικη αταξια .<br />Και για οσους εχουν δει το εργο Μαγνταλενα εχω περασει κι απ αυτο στα πρωτα χρονια της ζωης μου.<br /><br />Κρατησα απ ολα αυτα την μελανχολια του πονου .<br />Κρατησα στην ψυχη μου το γκρι των αρνητικων για να μπορω να βαζω τα δικα μου χρωματα και να κανω τις απειρες φωτοσκιασεις .<br />Ισως γι αυτο λατρευω τις ασπρομαυρες φωτογραφιες .<br />Λοιπον , αυτος για μενα ειναι ενας αυτοβιογραφικος πινακας .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114405955863513427?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1144056140261197462006-04-03T11:03:00.000+02:002006-04-03T11:22:20.276+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00092.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00092.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00091.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00091.jpg" border="0" /></a><br />Δεν ειναι το μονο ακινητο μοντελο .<br />Σκεφτομαι ποσα αλλα ακινητα μοντελα υπαρχουν και , καμια φορα μεσα σ αυτα συγκαταλεγεται και η ψυχη μου .<br />Ωραια , καθηλωμενη στο κενο .<br /><br /><br />Σ ενα μουσειο στην Ολλανδια . Ενα εκπληκτικο μουσειο τεχνης<br /><br />Καλημερα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114405614026119746?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142597734000682542006-03-17T13:05:00.000+01:002006-03-17T13:15:34.010+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00014.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00014.jpg" border="0" /></a> Αυτο που με μαγευει σ αυτη την εικονα ειναι η αφροντιστη εκπληξη των κινεζων στην μουσικη και η χορευτικη πανδαισια στους δρομους .<br />Χωρις κουστουμια , χωρις επιτηδευσεις .....χορευοντας με τους λυκους .<br />Λυκοι και υαινες μαζι .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114259773400068254?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142597005858403292006-03-17T12:53:00.000+01:002006-03-17T13:03:25.866+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00007.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00007.jpg" border="0" /></a><br />Απ ολα τα χρωματα που αγαπησα στην ζωη μου μεχρι τωρα , το μονο χρωμα που δεν μου εδωσε μελανχολια ηταν αυτο .<br />Πηρα λοιπον μια δανεικη χαρα για να την μοιραστω μαζι σας , γιατι αυτη την φωτο την τραβηξε ενας συναδελφος σε ενα ταξιδι του στην Κινα , με ενα ταυτοχρονο σχολιο για την Νεα Κινα που βγαινει καλως ή κακως μπροστα στα φαναρια στο σταυροδρομη των παγκοσμιων αλλαγων .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114259700585840329?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142589497919966122006-03-17T10:45:00.000+01:002006-03-17T10:58:17.926+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00228.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00228.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00215.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00215.jpg" border="0" /></a><br />Τεχνη και επιβιωση ? Ζωη και πολυτελεια ? Αναρχια πολιτισμου ? Παντα στην Νιγηρια τον προσφατο Σεπτεμβρη .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114258949791996612?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142533582135859692006-03-16T19:13:00.001+01:002007-05-15T13:56:21.893+02:00<span style="color:#000000;">Σε νοσταλγικους ηχους ημερευω τ αγριμια .<br />Και στις θυελλες των χρωματων τις αναμνησεις μου .<br />Στις κινησεις της βροχης αναγνωριζω τους πονους μου.<br />Και στις σκιες του ηλιου πιανω τις ουλες μου .<br />Στα κυματα του αερα ατενιζω τα συνορα της ψυχης μου.<br />Αμορα στ' ουρανου το φευγιο ,ανεμοι.<br />Καρτερικες υαινες στη ζουγλα των αισθησεων .<br />Σε παιανες διθυραμβικους στοχευω το βλεμα .<br />Στις κινησεις της μερας που φευγει, φευγω .<br /><br />...Σε αναζητησα στις θαλασσας τα βαθη .<br />Αισθηση κρυα να με λυτρώση .<br />Κ΄εκει ακομα ειμαι .<br />Στο δασος των φυκιων εγκλωβισμενη .<br />Πιασμενη στις ινες , τους χρονους της.<br />Εκει ειμαι ακομα ξεχασμενη .<br />Παραξενο ' αλλα δεν 8ελω να φυγω απο εκει .<br />Δροσια μου κανω τα κυματα και χρωμα την ιριδα μου.<br />Στο βαθυ γαλαζιο βρισκω τον εαυτο μου .<br />Αν με καλεσουν οι βυθοι θα μεινω κολημενη στα κοχυλια και στις αμμοπετρες.<br />Κι εκει θα λαξεψω το σπιτι μου .<br />Μια πετρα-βραχο-απαγκιο<br /><br /><br />12/7 καποιου χρονου </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114253358213585969?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142460366356695132006-03-15T22:57:00.000+01:002006-03-15T23:11:18.053+01:00θα βαλω φραγη στη θλιψη<br />Θα σταματησω σε ασκους γαληνης<br />Ξερωντας πως αδικα σταματησα το μετρημα της επιστροφης<br />Ενα...δυο...........δεκα.<br />Ανοιγω τα ματια και εισαι εδω .<br />Δω να.<br />Σιμα , σ ενος χρονου τις στασεις .<br />Σταματησαν οι αποστασεις .<br />Το κενο δεν βλεπει το κενο του .<br />Δηλωνεται μεσα απο αναφορες -γραφες.<br />Αναμβιβολα σχεδια- παγιδες σε σχηματα γεωμετρικης αφανειας /<br />Με τις φυγες δεν ταξιδευεις στην γαληνη .<br /><br />1998<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114246036635669513?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142419265187258582006-03-15T11:33:00.000+01:002006-03-15T11:41:05.193+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/1600/DSC00232.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6004/2482/320/DSC00232.jpg" border="0" /></a><br />περπατανε στο δρομο ηρεμοι χωρις φοβο .<br />Η ηρεμια της φυσης .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114241926518725858?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142413821807939532006-03-15T10:04:00.000+01:002006-09-26T13:57:10.376+02:00Ειχα παντα ενα μικρο προβλημα στο να αρχισω γιατι ζουσα τις αρχες και τις ιστοριες στο μυαλο μου .<br />Οταν επρεπε να γραψω γι αυτες ειχα ηδη τελειωσει.<br />Επρεπε λοιπον να γεννηθει ενας καινουργιος χειμαρος απο λεξεις για νεα συναισθηματα-αισθηματα .<br />Ναι μια μερα η μια νυχτα θ αρχισω ισως κατι που δεν γεννηθηκε ακομα .<br />Καλημεριζω την επισκεψη σας στο φτωχικο μου .<br /><br />Καλημερα στη γατινα , καλημερα στις γεφυρες ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114241382180793953?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23975840.post-1142252155145421852006-03-13T13:14:00.000+01:002006-03-13T13:15:55.153+01:00Μια αρχη προβα .......<br /><br /><br /><br />Καλημερα σε ολους τουσ συνοδοιπορους<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23975840-114225215514542185?l=iwannagkarosi.blogspot.com' alt='' /></div>Ιωανναhttp://www.blogger.com/profile/17873458701070268170noreply@blogger.com2