Ιδρωμένες πεταλούδες

Μια κορη-μανα σε μια Μανα-κόρη


Ιδρωμένες πεταλούδες στο στήθος
τα χέρια προσεύχονται
Άρωμα τριαντάφυλλο
το καντήλι καίει θυμιατό .

Νοσταλγικές μνήμες
καρφωμένες στα τζάμια
κλαίνε
ο,τι δεν ξοδεψε ο ουρανός στο κλάμα του .

Αγαπήμενες λακκουβίτσες
τα προσκέφαλα αυτων που πεταξαν .
Ειναι το αλλο μισό που κλεινει απ την κοιλιά της μανας .

Μια Μανα .

Μυροβόλα η γαλήνη για σε .

Σ αγκαλιάζω στους υπνους μου .
Σ αγκαλιάζω στις αφες τρυφερών υφασμάτων .
Σ αγκαλιάζω στα τραγούδια της άνοιξης που σ αρεσαν .
Στα μαντολίνα Μανταλένια θα σ έλεγαν .

Αν ειχαν άρωμα οι σιώπες σου
θα ηταν ζουμπουλια .
Αν ειχαν χρώμα οι σκεψεις σου
θα ηταν ροζ στο πρασινο
Αν ειχαν χρώμα οι αγαπες μου
για Σενα
θα ηταν γαλαζιες στα σύννεφα .



ΥΓ.Εκεινη εφυγε στο τραμοντο της 1.2.98
Ηρεμα στο λουλουδατο μαξιλαρι της .
Πηρε μαζι της τους φοβους μου γι αυτους που φευγουν .
Αφησε πανω μου την μελανγχολια μιας δευτερης ορφανιας .
Περασε στο λαιμο μου την ζεστασια της βερας της και την λιπαντικη γευση απο τα δακτυλα της .
Κυοφόρησε μέσα μου μια πατρίδα που δεν ένιωθα δική μου .
Ενα χείμαρο παροιμίες και λέξεις σπάνια φορεμένες .
Μου φόρεσε το ρούχο της λιτότητας σαν αρετή .
Μου μάθε τις μουσες μια μουσα η ιδια .
Εβλεπε την Παναγιά στα ονειρα της κι αυτην επικαλεστηκε στο ταξιδι της .
ΚΟΙΜΑΤΑΙ γαλήνια στην αγκαλια της .

Ευκολες μαργαριτες

Θα ανταποκριθώ στους σημερινους ηχους των πλοιων
τους βουτηγμενους στους υγρους φοβους
και σε κεινο το ειδος βροχης
Ενας ουρανος που στραγγιζει το σωμα του .

Θ΄απλώσω στο στεραιο το βλεμα
για να μαντεψω στο θολό
κατι περα απο τους φοβους μου τους ξενυχτηδες
θα καταπιω στα γρηγορα την μπουκια των πεινασμενων σκεψεων .

Θα λαξέψω στ΄απονερα
τα σχηματα τα πατρογονικα
και τις σιωπες ,
και μεσα σ αυτες τη ληθη και τους πονους των αιωνων

Μωρα που κλαινε στις κωχες των ματιων οι θλιψες .

Ο καιρος ξενυχτά.

Οσο θα σας μιλώ θα ζωγραφιζω
ανθρωπινες φιγουρες και ευκολες μαργαριτες
φλέβες δενδρων που καταληγουν σε σημεια .

Και οσο θα σας μιλω
τα ματια μου θα ειναι η αληθεια των χεριων μου .

Θα ξυπνήσω

Θα ξυπνήσω σ ενα πέλαγο ομίχλης
μιας πρωινής νοτισμένης γερά άχλης .

Στα δένδρα οι τελευταίοι σταυροφόροι
θα φορέσουν το χρώμα της ανακύκλωσης.

Στους τοίχους τα μαγευτικά τρωκτικά του
Θ΄απλωθούν σε μια αβυσσαλεα νάρκη .

Στα σκαλοπάτια θα φορεθούν
η μοναξιά και η μελαγχολία .

Στα παράθυρα θα φωλιάσει η θαμπάδα
κρυφών κοιταγμάτων .

Στις σέρες θ' απλωθεί το κρύο της σιωπής
και θα μονιάσει ο έρωτας της ξεχασιάς .
Θα στριμωχτούν οι δίψες άλλων εποχών .

Στο μακρυνό του ορίζοντα
θα πλαταγιάσει ξερά ο ήχος των γλάρων
και στα βράχια θα ξερνά τον θυμό του ο αέρας.
Ο Ηλιος θα κρυώνει ντυμένος το πένθος της χάρας .

Στις τέφρες των χρωμάτων θα μαζευτούν
κι οι τελευταιοι αναλογητές
για να θεριέψουν ενα αύριο χρώμα-ζωή .

Οι βουτηχτάδες θα σταματούν
για ν αφουγκράσουν τις σιγές απο το πέλαγος
κι οι βάρκες θα μοιάζουν
σαν κλάματα ξεχασμένα στο λίγο φως .

Στ΄απλωμένα χέρια θα κατεδαφιστούν
οι ανησυχίες μιας ακόμα νύχτας
και στην πανδαισία των λεπτών θα ξεχαστούν οι θρήνοι .

Στο βαθος της νύχτας το φως θα τρεμοπαίζει
και οι σιωπές θα βουλιάξουν στα πρόσωπα των βραδυνών ήχων .
Θα ξεχαστούν οι πόρνες οι ώρες
πάνω στα κοιμισμένα κορμιά μας
ζητώντας το μερτικό τους στις ρυτίδες .

Θ' απλώσω στη φωνή τη σιγή ,
μόνο το βλέμα θα μιλά στις σημερινές σκέψεις
αλλα βεβαια κι αυτο για κείνους
που ξέρουν να διαβάζουν .

.

Οι χειμώνες της σκέψης έφτασαν
κάθονται στα δένδρα των ανέμων
στ΄αυλάκια της θάλασσας
σχίζουν τον ουρανό στο βλέμμα μας
Αγκαλιάζουν το σώμα μας .

Θα ξυπνήσω στο κίτρινο
με μια νότα ανέμου στο ξεσκέπαστο
στα μάτια θα 'χω τη βροχή που πέρασε
και στα χέρια το φυλαχτό που ξεχάστηκε .

Θα ντυ8ώ ενα ρούχο που δεν ειναι κλάμα
κι ούτε φωνάζει οταν πονάει .
Θα ΄χω ενα χρώμα αρνητικού
κι άρωμα filato .
Στα χέρια μου θα κρατώ
το κομπολόι των αναστεναγμών
σαν τις ανάσες φοβισμένων εραστών .

Χερια σε σταση ειρηνης

Σε συναντω οταν σ εχω αναγκη.
Σ εναν 'εξοχο διακοσμο .
Μακρυα και τοσο κοντα στο κοσμικο μου πλαισιο .
Στα χρωματα της ψυχης μου .
Στους ηχους της καρδιας μου .
Στο αρωμα της αφης μου .

Ακουμπω σε .

Οι ηχοι γινοται η δικη μου φωνη - επικληση.
Η αφη ειναι η δικη μου σφραγιδα στο δικαιωμα της προσευχης .
Προσευχομαι σε σταση ειρηνης .
Κρατωντας τα ματια ανοιχτα στις γωνιες της υπαρξης μου .
Στα τρυφερα χρωματα που παγωνουν στις γωνιες των εκκλησιων .
Στις ιδιες γωνιες αναζητω τις ψυχες που χτυπιουνται στους ανεμους των ηχων .
Ζωγραφισμενες στα γραμμικα σχεδια των πλακοστρωτων .
Γραπωμενες στα διαφανα προσωπα αγιων και μαρτυρων .
Παραδωμενες στο δικο τους αχρονο χρονο .

Οταν η ψυχη μου εχει γιομισει δακρυα ασφιχκτικα να τα κλεισει στους πυλωνες των ματιων . Να μην μαντεψει κανεις παρα μονο εσυ ποσο πολυ πονω .

Σε συναντω οταν σ εχω αναγκη .
Οταν εκεινο το γαλαζιο γινεται αφορητα βαρυ στο μπλε της γνωσης .

Σε συναντω οταν σ εχω αναγκη .
Οταν δεν μου εχει μεινει φωνη παρα μονο μια βουβη στα ουρλιαχτα της προσευχη .
Οταν δεν μενει παρα ο δρομος της αγωνιας .

Ακουμπω σε


Cortina 2006

Ο Τοσος και ο Τοοσοδουλης χερι χερι ....

Χερι στο χερι .
Δυο μικρα στην ακρη του φοβου .
-Μην με φοβασαι μικρε μου .
-Εγω φοβαμαι πιο πολυ τα σκοταδια και τους ηχους της νυχτας.
Φοβαμαι τα αγρια βλεματα και τις ηχηρες σιωπες .
Φοβαμαι τις φωνες της απελπισιας που δεν γνωριζουν ποσο απελπισμενες ειναι .
Φοβαμαι τις αποστασεις του μακρυα ,αγαπημενων .
Φοβαμαι οταν στο απλωμα των χεριων δεν υπαρχει καμια αγκαλια να με ρουφηξει μεσα της τρυφερα .
Φοβαμαι τις ρυτιδες του χρονου που με φερνουν μακρυα απο αυτους που αγαπω .
Εγω φοβαμαι πιο πολυ Εμενα απο Εσενα .
Φοβαμαι ολα οσα δεν καταλαβα και περασαν , με περασαν .
Εσυ φοβασαι μονο το μεγεθος μου .
Ειναι κι αλλα που φοβασαι απο μενα αραγε ?
Γιατι εγω φοβαμαι κι αλλα θαρρώ .
Φοβαμαι τους φοβους μου ...που περνουν σχηματα το βραδυ ...και γινονται ποταμι να πνιξει .
- Μην φοβασαι μικρε μου διαφανε .
Ενας μικρος γιγαντας ειμαι για το βασιλειο σου ,αλλα για τον δικο μου κοσμο ,ειμαι ενας Τοσος .
Ελα λοιπον Τοσοδουλη . Θα σε βαλω καπου ησυχα για να παψεις να φοβασαι .
Παυουν αραγε οι φοβοι ?

Πλαταινουν ισως τα ορια τους μεχρι που αχνιζουν ,αλλα παντα καραδοκουν να γινουν ξανα εντονες σκιες στην ψυχη μας .
Εμενα ομως μην με φοβασαι .
Ειμαι μικρος σαν και σενα .
Εχουμε στο βασιλειο του ο καθενας την ιδια θεση .
Μικροι .

Ο Τοσος αφησε τον Τοσοδουλη στην πλευρα ενος φοινικα να κρυφτει εκει, οπου και τον βρηκε .
Εκεινος συνεχισε να παιζει με τα παιδια-φιλους εκεινο το βραδυ .
Εκεινη , τον κοιταζε .
Γλυκαινε στην σκεψη οτι ο Τοσος της , το γλυκο της παιδι , ειχε μια γλυκια καρδια -συμπαν .


ΥΓ. αποσπασμα απο ανεκδοτο παιδικο διηγημα 1995-96

ΕΓΩ ΓΥΡΙΣΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ .

Θα ΓΥΡΙΖΩ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ .....

Οι σκεψεις τραβουν τα βηματα μας στα σημεια που αφησαμε καποτε τις ψυχες μας .
Σαν τον φονια που γυριζει στον τοπο του εγκληματος για να μυρισει το χωμα και το αιμα .
Να μυρισει την αυρα που χαθηκε .
Τη αυρα που ξεραθηκε στους τοιχους ....στη γη ...στον αερα .
Λες και ξερει πως οι αυρες αποτυπωνονται σε σχηματα μεσα στις πετρες.
Κοκκοι ατερμωνοι .
Φωνες και ηχοι .
Μουσικες και χρωματα .
Να του θυμισουν το ζωντανο σχημα μιας θαλασσας που εσβυσε στα φωτα της ραμπας το τελευταιο χειροκροτημα .
Σχηματα πια , ντυμενα με σιωπες .
Απλωνω το χερι λιτα να ξεφυγω τον ηλιο .
Εκει την ειδα .
Ειναι απλα μια ταμπελα μοναξιας .
Για θλιψες που ξεθωριασαν ακομα και στα χρωματα της μνημης .

Περπατωντας στο πουθενα της Αθηνας .
Λουσμενη με την υγρη λυπη της επιστροφης .
Χαρα και λυπη αγκαλιασμενες .
Ματια και βλεμα καρφωμενο να ρουφα εικονες , ηχους και οσμες .
Για λιγο γινομαι ηδονοβλεψιας .
Χαρα και θλιψη μαζι .
Χαρα για τις ταυτοτητες που δεν χαθηκαν .
Θλιψη γι ολα αυτα που ξεθωριαζουν και χανονται στη ληθη .

ΕΓΩ ΓΥΡΙΣΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ .
Με μια κοκκινη τελεια να σφραγιζει .
Κατι σαν ρανιδες αιμα -σημειο .
θα ΓΥΡΙΖΩ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ψυχη μου .



Η ταμπελα ειναι κρεμασμενη στο θεατρο ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ .
Ημουν εκει στην τελευταια της παρασταση .
Δεν προσεξα ποτε αυτην την ταμπελα .
Δεν ξερω καν τι σημαινει και δεν μ ενδιαφερει να ψαξω .
Ηταν απλα εκει, εκεινη την στιγμη, για να δωσει μερικες απαντησεις στις φωνες-κραυγιες-θλιψη και να γλυκανει τις φυγες μου , την ανταρσια μου αλλα και να δωσει την απαντηση που δεν εβρισκα στα πολλα ερωτηματικα μου :ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ .