Τούνελ

Στο τελος του τουνελ το φεγγαρι κοιτα
τις σιωπες των φοβων μας κουβαλά


Γιωργος Π. Παπαμανωλης
ετων 12



2/2007

Αταιριαστος Αγγελος

Στον αταιριαστο αγγελο μου

Αφήνω
Ενα βαμβακερο πανακι βουτηγμενο στα ονειρα
Ενα χρωμα κίτρινο σαν τον σκεφτομαι
οπως τους ηλιους που τον ονειρευτηκαν .
Εναν ηχο γαλήνης για το ταξιδι που εκανε μεσα μου .
Ενα σχεδιο απο το ηχογραμμα της καρδιας μου .
Ενα χαδι στο στήθος μου ,που δεν θα δακρύσει ξανα
Μια αγκαλια απο τυλιγμενες ελπιδες τα χερια μου
σαν τις ξαφνιασμενες τουλιπες .

Αφήνω
Ενα βλεμα αγίνωτου πράσινου που ξέμεινε στην βροχή
Ενα λουλούδι ροζ
σαν το ασπράδι του ματιου στην θλιψη
Μια γαλαζια σχισμή στο μέτωπο της ψυχής μου
φλεβα ουρανού που δεν ξοδιάστηκε .

Αφήνω
την μαγεία αγαπης που έφεξε για λιγο στο κορμι μου
εκεινη την διαφανη ταυτοτητα της μανας
Εναν βαρυποινιτη που σέρνει τον εαυτό του
κάτω απο κλέουσες

Αφήνω
Ενα χαρτι με λέξεις
Την ανορθογραφια της φαντασιας μου
Το βλέμα να ξυπνά στη νυστα των δένδρων
τα σπαργανα μιας νιοφερτης ανοιξης .

Αφήνω
Τα σχήματα που δεν πρόλαβαν να φανούν
Τους κύκλους που δεν ωρίμασαν
Το διπλό κουστούμι που δεν φορέθηκε
Το όνειρο μιας αλλης εποχής που πήρε τέλος

Ησουν αταιριαστος αγγελος για μενα
αλλα οχι για το κοσμικο βασιλειο
που εφεξης ανήκεις

Σου αφήνω
ενα χαδι στο παραθυρο που δακρυζει την βροχη
κι ενα ενα σημαδι Αντιο για προσευχη .

Θα κλεισω τα ματια για να σφραγισω
στον υγρο υμενα του ματιου μου
την αναμνηση σου .

ΥΓ. αφιερωμενο στους αγγέλους
αφιερωμενο στους αγαπητους συνοδοιπορους που συντροφευουν με τον δικο τους τροπο το πλάνο
και του δινουν ανασες και ελπιδες για τα συμπνοα ταξιδια της ψυχης .

Στις κινηματογραφικες αιθουσες ειδα...

Να ευχαριστησω την πολυαγαπημενη Ρενατα πριν απ ολα γι αυτην την εξαισια κατα την γνωμη μου , δουλεια που εκανε στο φτωχικο μου .
Της οφειλω τα χρωματα και τους ηχους .
Της οφειλω για τον χρονο της το ελαχιστο ενα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ελπιζω με καποιο τροπο καπως , καποτε να μπορεσω να ανταποδοσω την χαρη του χρονου που μου χαρισε.

Σ ευχαριστω Ρενατα .

Υστερα να της πω οτι με χαρα δεχομαι την προσκληση .

Λοιπον λογο ηλικιας και λογο βιτσιου εχω δει πολλες ταινιες .
Τις περισσοτερες απ αυτες που επελεξα να δω τις λατρεψα .

Το να διαλεγεις μεσα απο το τσουβαλι της μνημης σου , μνημες επιλεχτικα ,ειναι σαν να προδιδεις αυτες που μενουν .

Ωστοσο μερικες απο τις αγαπημενες μου ταινιες ειναι

_ Η τριλογια του Kieslowski και με πιο αγαπημενη την ΜΠΛΕ ΤΑΙΝΙΑ

_Amelie from Montmartre , τ αγαπησα ολα σ αυτην .

_Η Πολη Των Αγγελων οσες φορες και να την βλεπω , νιωθω

_Big Fish για το νερο , για την επιστροφη , για την ταυτηση .Μου αρεσε η Τζεσικα Λανγκ

_Τζουντ η μεταφορα απο το βιβλιο του Τομας Χαρντι ΤΖΟΥΝΤ Ο ΑΦΑΝΗΣ με σκηνοθετη τον Μαικλ Γουιντερμότομ .
Ενιωσα την ευαισθησια να σκεπαζει την απογνωση και ο τρομος να πνιγεται στα βαρια ενδυματα μια ρομαντικης ταινιας εποχης .
Η καμερα ακολουθει την πληγωμενη τους διαδρομη στο αγνωστο με τον πιο μοντερνο τροπο που διαβαστηκε ποτε ενα βιβλιο .

_ Chocolat με ενθουσιασε το παιχνιδι με τις γευσεις . Μου θυμησε δικες μου διαδρομες σε αλλες γευσεις-γνωσεις .
Κρατησα ακομα την κοκκινη καπα των αεριδων και των ταξιδιων.

_ Ο Αγγλος Ασθενης , βιωσα την ιστορια και στα δυο επιπεδα .
Τη λυτρωση που βγηκε μεσα απο την αφηγηση και, την εξηγηση .

Να ευχαριστησω ξανα την Ρενατα για την τιμη να με βαλει στο παιχνιδι .
Θα διαλεγα αν μου επιτρεποταν και δεχοταν τους
Μεσοκοσμο
Θοδωρη Βορια
Γιαννη Ευθυμιαδη
Ηωλιθικο
Χαρυβδις


Την σκεψη μου

Ναυαγια

Ναυάγια απο την

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2007

«Oλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο», αποφαίνεται ο Λέων Τολστόι και μου 'ρθε στη θύμηση, μετά τις τραγωδίες στη Νέα Αγχίαλο και τη Νίκαια.

Οι όχθες της ανθρώπινης ύπαρξης είναι γεμάτες από ναυάγια και τα τραχιά μαθήματα της δυστυχίας είναι σαν το μαχαίρι. Είτε το πιάσεις από τη λαβή, είτε από τη λεπίδα...

* Στη φωτογραφία το έργο του Pablo Picasso, The Tragedy, 1903

K.T.

Προσκληση-Προκληση

Χαμογελασα απο την προσκληση των αγαπητων Τασου , Ελληνιδας και Ηωλιθικου .
Να ομολογησω πως στην αρχη ,την προσκληση της ελληνιδας δεν την καταλαβα καθ οτι μπουφος κι ας περνιεμαι για εξυπνη .
Τελος καλο ολα καλα δεν λενε
Το πηρα το μηνυμα και περνω το γαντι .
Το φοραω μαλιστα .


Χμ να σκεφτω πεντε πραγματα .
Υπαρχουν τοσα πολλα πεντε πραγματα .
Οπως τα πολλα πεντε δακτυλα στα μετρηματα του νου .
Οπως τα πολλα προβατακια για τους βραδυνους υπνους .

Ας πουμε λοιπον

1. Αν ηταν να ημουνα πουλι θα ηθελα να ειμαι κορμορανος

2. Μικρη ονειρευομουν πολυ συχνα ο,τι βρισκομαι στην αυλη του σχολειου μου και πεταω . Πλησιαζα την γη με την αισθηση φυλλου που το περνει ο ανεμος . Σαν να πεταγα με την πλατη , ετσι μου φαινονταν .
Γλυστραγα πανω στον αερα σαν να βρισκομουν πανω σε παγο .
Κι ετσι ανεβαινα ξανα και αρχιζα το ταξιδι της κατεβασιας .
Σαν φυλλο . Ετρεχα το προαυλιο του σχολειου με ταχυτητα ενος φυλλου .
Χρονια πια που δεν πεταω σαν φυλλο .

3. πριν ασχοληθω επισημα με τον κοσμο των αριθμων εκανα διαφορες δουλειες . Απο τις πιο αγαπημενες μου ηταν να φτιαχνω ευαγγελια .Για την ακριβεια να τα χρωματιζω .
Σ αυτην την δουλεια εμαθα οχι μονο να πως φτιαχνεται ενα ευαγγελιο
αλλα και πηρα και το πρωτο σπουδαιο μαθημα ζωης .
Αυτος που φωναζει δεν ειναι απαραιτητος κι αυτος που να εχει δικιο .
Ετων 18 και κατι, τοτε .

4.Ειμαι μινιμαλιστρια και αφαιρετικη .
Αγαπω την λιτοτητα και τις γραμμες .
Μου αρεσει η ταξη και η αρμονια .
Αγαπω το πρασινο και το γαλαζιο .

5. Ο γλυκος μου ο πατερας με φωναζε ντενεκε ξεγανωτο .
Δεν καταλαβα ποτε γιατι αλλα δεν με θυμωσε ποτε αυτο .
Θεωρουσα πως ηταν κι αυτος ενας τροπος να δειξει την αγαπη του και την οικειοτητα του .

Λοιπον ,αυτο το παιχνιδι των πεντε μου μοιαζει σαν πυραμιδα αναμνησεων , πυραμιδα ανασκαφων .
Χαιρετω τους αγαπητους φιλους .
Μεσα απο εδω επισημως να δηλωσω την χαρα μου γι αυτην την εκλεκτη οπως παρουσιαζεται, παρεα .



Ιωαννα

Ιδρωμένες πεταλούδες

Μια κορη-μανα σε μια Μανα-κόρη


Ιδρωμένες πεταλούδες στο στήθος
τα χέρια προσεύχονται
Άρωμα τριαντάφυλλο
το καντήλι καίει θυμιατό .

Νοσταλγικές μνήμες
καρφωμένες στα τζάμια
κλαίνε
ο,τι δεν ξοδεψε ο ουρανός στο κλάμα του .

Αγαπήμενες λακκουβίτσες
τα προσκέφαλα αυτων που πεταξαν .
Ειναι το αλλο μισό που κλεινει απ την κοιλιά της μανας .

Μια Μανα .

Μυροβόλα η γαλήνη για σε .

Σ αγκαλιάζω στους υπνους μου .
Σ αγκαλιάζω στις αφες τρυφερών υφασμάτων .
Σ αγκαλιάζω στα τραγούδια της άνοιξης που σ αρεσαν .
Στα μαντολίνα Μανταλένια θα σ έλεγαν .

Αν ειχαν άρωμα οι σιώπες σου
θα ηταν ζουμπουλια .
Αν ειχαν χρώμα οι σκεψεις σου
θα ηταν ροζ στο πρασινο
Αν ειχαν χρώμα οι αγαπες μου
για Σενα
θα ηταν γαλαζιες στα σύννεφα .



ΥΓ.Εκεινη εφυγε στο τραμοντο της 1.2.98
Ηρεμα στο λουλουδατο μαξιλαρι της .
Πηρε μαζι της τους φοβους μου γι αυτους που φευγουν .
Αφησε πανω μου την μελανγχολια μιας δευτερης ορφανιας .
Περασε στο λαιμο μου την ζεστασια της βερας της και την λιπαντικη γευση απο τα δακτυλα της .
Κυοφόρησε μέσα μου μια πατρίδα που δεν ένιωθα δική μου .
Ενα χείμαρο παροιμίες και λέξεις σπάνια φορεμένες .
Μου φόρεσε το ρούχο της λιτότητας σαν αρετή .
Μου μάθε τις μουσες μια μουσα η ιδια .
Εβλεπε την Παναγιά στα ονειρα της κι αυτην επικαλεστηκε στο ταξιδι της .
ΚΟΙΜΑΤΑΙ γαλήνια στην αγκαλια της .

Ευκολες μαργαριτες

Θα ανταποκριθώ στους σημερινους ηχους των πλοιων
τους βουτηγμενους στους υγρους φοβους
και σε κεινο το ειδος βροχης
Ενας ουρανος που στραγγιζει το σωμα του .

Θ΄απλώσω στο στεραιο το βλεμα
για να μαντεψω στο θολό
κατι περα απο τους φοβους μου τους ξενυχτηδες
θα καταπιω στα γρηγορα την μπουκια των πεινασμενων σκεψεων .

Θα λαξέψω στ΄απονερα
τα σχηματα τα πατρογονικα
και τις σιωπες ,
και μεσα σ αυτες τη ληθη και τους πονους των αιωνων

Μωρα που κλαινε στις κωχες των ματιων οι θλιψες .

Ο καιρος ξενυχτά.

Οσο θα σας μιλώ θα ζωγραφιζω
ανθρωπινες φιγουρες και ευκολες μαργαριτες
φλέβες δενδρων που καταληγουν σε σημεια .

Και οσο θα σας μιλω
τα ματια μου θα ειναι η αληθεια των χεριων μου .