15 Σεπ 2006

Ο Τοσος και ο Τοοσοδουλης χερι χερι ....


Χερι στο χερι .
Δυο μικρα στην ακρη του φοβου .
-Μην με φοβασαι μικρε μου .
-Εγω φοβαμαι πιο πολυ τα σκοταδια και τους ηχους της νυχτας.
Φοβαμαι τα αγρια βλεματα και τις ηχηρες σιωπες .
Φοβαμαι τις φωνες της απελπισιας που δεν γνωριζουν ποσο απελπισμενες ειναι .
Φοβαμαι τις αποστασεις του μακρυα ,αγαπημενων .
Φοβαμαι οταν στο απλωμα των χεριων δεν υπαρχει καμια αγκαλια να με ρουφηξει μεσα της τρυφερα .
Φοβαμαι τις ρυτιδες του χρονου που με φερνουν μακρυα απο αυτους που αγαπω .
Εγω φοβαμαι πιο πολυ Εμενα απο Εσενα .
Φοβαμαι ολα οσα δεν καταλαβα και περασαν , με περασαν .
Εσυ φοβασαι μονο το μεγεθος μου .
Ειναι κι αλλα που φοβασαι απο μενα αραγε ?
Γιατι εγω φοβαμαι κι αλλα θαρρώ .
Φοβαμαι τους φοβους μου ...που περνουν σχηματα το βραδυ ...και γινονται ποταμι να πνιξει .
- Μην φοβασαι μικρε μου διαφανε .
Ενας μικρος γιγαντας ειμαι για το βασιλειο σου ,αλλα για τον δικο μου κοσμο ,ειμαι ενας Τοσος .
Ελα λοιπον Τοσοδουλη . Θα σε βαλω καπου ησυχα για να παψεις να φοβασαι .
Παυουν αραγε οι φοβοι ?

Πλαταινουν ισως τα ορια τους μεχρι που αχνιζουν ,αλλα παντα καραδοκουν να γινουν ξανα εντονες σκιες στην ψυχη μας .
Εμενα ομως μην με φοβασαι .
Ειμαι μικρος σαν και σενα .
Εχουμε στο βασιλειο του ο καθενας την ιδια θεση .
Μικροι .

Ο Τοσος αφησε τον Τοσοδουλη στην πλευρα ενος φοινικα να κρυφτει εκει, οπου και τον βρηκε .
Εκεινος συνεχισε να παιζει με τα παιδια-φιλους εκεινο το βραδυ .
Εκεινη , τον κοιταζε .
Γλυκαινε στην σκεψη οτι ο Τοσος της , το γλυκο της παιδι , ειχε μια γλυκια καρδια -συμπαν .


ΥΓ. αποσπασμα απο ανεκδοτο παιδικο διηγημα 1995-96

11 σχόλια:

renata είπε...

Γλυκαινε στην σκεψη οτι ο Τοσος της , το γλυκο της παιδι , ειχε μια γλυκια καρδια -συμπαν .

Ιω-άννα μου, πολύ γλυκό και πολύ τρυφερό, όπως και η δική σου η καρδιά! Μακάρι να ΄χαν όλα τα παιδιά, αλλά κι οι μεγάλοι τέτοια συναίσθηση της θέσης του άλλου! Σε φιλώ! :)

OutosEkeinos είπε...

"Ένα βλέμμα παιδικό
μιά κραυγή έστω.
Για να μήν μέινει άσκοπος
κι απαρατήρητος αυτός ο κόσμος,
για να μη στέκουν
βουβοί και άδειοι οι ουρανοί"

Να σαι καλά

GhostDog είπε...

με κάνει να χαμογελάω. ανεκτίμητο.

ioannisxen είπε...

H φοβία ως συναίσθημα με όλες τις αποχρώσεις του.Κυρίως ο φόβος απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό!Ισομεγέθη πλάσματα είμαστε μπροστά στον υπαρξιακό τρόμο του κενού!Να'σαι καλά Ιωάννα!Φιλιά!

Alexandra είπε...

τόσο μικρά πλάσματα έχουν καρδιά γίγαντα...

έτσι είναι αυτά... όσο μεγαλώνουμε, η ψυχή μας μικραίνει.

τυχερός αυτός που κρατάει το παιδί μέσα του ελεύθερο και δεν το πνίγει.

ηω-λιθικός είπε...

πολύ γλυκό και τρυφερό ...
πέρασα ...

Να σε πάντα καλά

Sokxenos είπε...

Σου αφήνω
φλούδα ξυμένη
γλυκό πορτοκαλιού
χέρια
σπιτικό
και ζάχαρη αγορασμένη
απ` τα παζάρια του φωτός
να νικάει άσωτες πίκρες

Kαλό σου βράδυ χάδι των λέξεων

vorias είπε...

Καλημέρα Ιωάννα!

ellinida είπε...

Ciao bella !

giannisrigopoulos είπε...

Παύουν άραγε οι φόβοι, Ιωάννα;

An-Lu είπε...

You have nothing to fear but fear itself...η μεγαλύτερη αλήθεια απ όλες...