17 Ιαν 2008

"Αντισταθείτε "

Ν' αντισταθούμε στο Πένθος και στην Ντροπή των καιρών με φωνές ποιητών , φωνές μαχητών .
Δέχομαι τη σκυτάλη απο την αγαπημένη Εαρινή , την κατα κόσμο Αγγελική και απαντώ με ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι .



Το Μονόγραμμα.


Θα πενθώ πάντα, -- μ' ακούς; --
για σένα, μόνος, στον Παράδεισο


Ι

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος

Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.


II

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά

Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική
Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες

Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράχτες
Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο

Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.


III

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:
Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα

Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα

Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο

Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.

IV

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς

Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς

Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς

Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς

Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι

Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς

Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων

Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε

Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς

Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς

Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς

Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;

Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.


V

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα

Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι
Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά
Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανουβυθού,
μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο

Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης
Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή

Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο

Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια
Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη

Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.


VI

Έχω δει πολλά και η γη μέσ' απ' το νου μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά της θάλασσας

Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί
Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι

Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο

Μόνος, και ας είμ' εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο

Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ' ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς τον Παράδεισο!


VII

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ

Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο


Οδ. Ελύτης




Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους και δη στην αγαπημένη μου Αγγελική για την τιμή να με βάλει στο παιχνίδι της φωνών .
Δινω τη σκυτάλη για να γράψουν με τη σειρά τους αν και εφ' όοσον θέλουν και μπορούν, στους ...

Απηλιανο
Μεσοκοσμο
Mist
Γ. Ρηγόπουλο
Poetic sin





Ιωαννα

14 σχόλια:

Mist είπε...

"Πυροξανθο μαστιγωμα! Πουπουλα εκτυφλωτικα σα στροβιλιζονται μεσα στ'αλωνια
Κι ο ανεμος τα λυμαινεται με θημωνιες που κρυβονται απο τη μονομαχια του
ηλιου
Οταν αρχιζει στα ξανθα κεφαλια των πρωτοβγαλτων περιπετειων
Εκρηξεις-οταν οι βηματισμοι των ποθων φλεγονται τρανταζοντας τις θυμωμενες
γεφυρες
Κι ολος ο κοπος σταζει σε διαμαντια
Κι ολος ο κοπος πεφτει απο τη δοξα ημερας που εγνωρισε το αχορταγο ξεδιπλωμα
της νεοτητας'''
Αιμα στην πραξη αυτη! Αιμα στις πραξεις μας-στις καυτερες αφες του γηινου
κοσμου αιμα!
Γιατι πεταξαμε μιαν αγκαλια φλοιους με χαραγμενα ονοματα στην αμμουδια που
ελπιζει παντα
Γιατι λασκαραμε ολα μας τα χαλιναρια κατακτωντας τις νωπες κοιλαδες της
νοτιας
Γιατι τρεμισαμε τα βλεφαρα της καθε μας συγκινησης μεσα σε πανδαιμονιο βομβων
και χρωματισμων
Πιστεψαμε τα Βηματα μας-ζησαμε τα Βηματα μας-ειπαμε τα Βηματα μας αξια!"

"Διόνυσος"

σ΄ευχαριστώ από καρδιάς που με περίελαβες στις φωνές σου...
είναι λες κι οι καρδιές μαζί πορεύονται
Αγαπημένος Ελύτης.. κι έτσι η ανάρτηση στις 13/1

να είσαι καλά παράθυρο!

Εαρινή Συμφωνία είπε...

Κοίτα να δεις. Με την Alef στο γραφείο λέγαμε χθες ότι από τα πλέον «επαναστατικά» ποιήματα, από τα μεγαλύτερα ποιήματα αντίστασης, είναι, ακριβώς, το Μονόγραμμα. Δεν είναι σύμπτωση, λοιπόν, το ότι είμαστε φίλες έστω και με τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα να μας χωρίζουν.
Την καλημέρα μου. Ολα καλά.

barb michelen είπε...

Hello I just entered before I have to leave to the airport, it's been very nice to meet you, if you want here is the site I told you about where I type some stuff and make good money (I work from home): here it is

scalidi είπε...

Πολύ χάρηκα με την επιλογή σου, Ιωάννα, καθώς και με τη νεά όψη του μπλογκ, αφού τώρα η ανάγνωσή του είναι πιο εύκολη :)

kyriaz είπε...

Έξυπνη επιλογή Ιωάννα.
Κι ίσως η πιο σωστή.
Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που γράφτηκε ποτέ δεν μπορεί παρά να είναι το...πολεμικό μας χαρακωμα απέναντι σε κάθε ασχήμια που προσπαθεί να μας καταβαλει...

Ο ΠΑΝΟΣ KI' O ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είπε...

Αγαπημένη κυρά,

ανταποκρίθηκα ευχαρίστως στο κάλεσμα με μια ιδιαίτερη δημοσίευση.

Στη διάθεση όλων.


Σε καλημερίζω
Πάνος

ioeu είπε...

αχ, Ιωάννα...

Flying Libido With A Ukulele είπε...

Τα ποδήλατα (της Ε. ΒΑΚΑΛΟ)
Τα παιδιά που περνούσανε και τον κόσμο κατέβαιναν
με ποδήλατα γέμισαν τον αέρα φωνές. Και στο
δρόμο μας σύρριζα από όλους ο ένας λίγη σκόνη που
άφηνε, από κάτω του το ποδήλατο σταματώντας,
εκείνος και αποδήλατος έφευγε απ' τις κορφές των
δέντρων ψηλά, και οι άλλοι τρέχοντας προλαβαίνανε πιο
κάτω το ίδιο, στη γειτονιά του καθένας, ώσπου ο αέρας
γέμιζε από όλους τους δρόμους εκείνη την ώρα
αγόρια που ανέβαιναν αντί για πουλιά
(τυχαία επιλογή για το ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ με ποιήματα)

zero είπε...

Ναι, παρα πολυ καλο.
Τι πολυ καλο δηλαδη...
Καταπληκτικο.

ioannisxen είπε...

Ιωάννα, την είδα την πρόσκληση.Λίγο θα καθυστερήσω.Θα καταλάβεις γιατί.Φιλιά!

zero είπε...

Την καλημερα μου.

mamaloukas είπε...

Complimenti per il meraviglioso poema che hai scelto Ioanna.
spero che te la passi bene...
Auguri anche per il nuovo look!

Roadartist είπε...

αχ...όσες φορές κ αν το διαβάσω δεν αρκούν! Καλημέρα!

Πανος Βλαχος/Panos Vlachos είπε...

Γεια σου Ιωαννα.Με λενε Πανο και σου γραφω απο το Τουρινο.Συγχαρητηρια για το ιστολογιο και για το περιεχομενο.Εγω δυστυχως δεν εχω πολυ ποιητικη ταση αλλα μου αρεσει φοβερα να σκεπτομαι και να γραφω.
Ηθελα να σου πω οτι σχεδον 40 χρονια στην Ιταλια ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ και κατορθωσα να επιζησω και να σωσω τουλαχιστον την ελευθερια του σκεπτεσθαι.ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΟΜΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΩ ΣΤΗΝ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΩ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.
Χαρηκα πολυ, Πανος Βλαχος.
PS
Volevo sapere, perchè non sono molto esperto di computer, come fai ad inserire la musica che suona appena si visita il blog.
Ciao e grazie.

Κυριακή, Μάρτιος 30, 2008 4:04:00 μμ