20 Οκτ 2008

Μην με περιμένεις να ξυπνήσω

Μην με περιμένεις να ξυπνήσω

προτιμώ να περάσω στο σεργιάνι των ακίνητων ονείρων
με μια στάση ικεσίας στις μενάδες
με μια μομφή κλάματος πάνω στο πανί
με μια κιλίδα κίνησης που γέρασε
με μια ρυτίδα χρόνου που πέρασε
να μ αφυπνίζει στα ξέπνοα .

Μην με περιμένεις να ξυπνήσω

προτιμώ τη θάλασσα απ αίσθητες
χαμένη στ αρνητικά των σκοταδιών
και στις φωνές που κραυγάζουν τις σιωπές τους
ακίδες πόνων που θρηνούν τις πληγές τους .

Μην με περιμένεις να ξυπνήσω

προτιμώ το φως που αχνοφέγγει στο φεγγίτη
μια πιγολαμπίδα
αρχαίου θιάσου το σκηνικό
ένας εσώκλειστος καντηλανάφτης
ένα χέρι δείκτης
μια στιγμή βότσαλο
ενα κομμάτι βαμβάκι

Μην με περιμένεις να ξυπνήσω

τρέχει ακόμα μια καταιγίδα
σ αυτά τα όνειρα
φυσάνε ακόμα οι θάλασσες ανατριχίλες
παλεύουνε τα τέρατα οι σκίες στο δάσος των ανέμων
σταματημένο στις συμπλιγάδες το πλοίο
με τις σειρήνες γυμνές φωνές να ειρωνεύονται
τους υποσχόμενους ήχους στις είκονες
τους χαμένους χάρτες της Ιθάκης
της δικής μου Ιθάκης .


Μην μου ζητήσεις να σηκωθώ

εχω ακόμα όνειρα ανοιχτά στη σφιγμένη αγκαλιά μου
εχω ακόμα το ζεστό φαγί της ψυχής μου να μοιράσω
πριν κρυώσει
έχω ακόμα λίγη στόφα βαμβακερές αφές
στη στράτα να ξοδιάσω
στις γειτονιές των κόσμων ,
της καρδιάς μου


Κι έτσι ,

Μπορεί ν αργήσω .

13/10/2008

4 σχόλια:

giannisrigopoulos είπε...

Μην αργήσεις

κ ART ά SOS (Κάρτας Τάσος) είπε...

Όπως και να ντυθείς, Ερήμωση

Πάντα τον ίδιο αριθμό
θα έχεις στο μέτωπο χαραγμένο

Εφτά είναι οι δρόμοι
της σιωπηρής πορείας

και ένα ρούχο μόνο
ταιριαστό με το χρώμα των ματιών σου


(αυτό το υπέροχο ποίημα της Μαρίας Ροδοπούλου διάλεξα για να σου πω ότι θα περιμένω να ξυπνήσεις...)

Ο ΠΑΝΟΣ & Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ... είπε...

Οι θάλασσες φυσούν πάντοτε ανατριχίλες μα,...

σα θα κοιτάς το φώς του κόκκινου του Φάρου, θέ νά 'βρείς,
ρότα στα όνειρα,
εκείνα, τα δικά σου.

Πάντα θε' να πορεύεσαι
με γνώμονα δεκατιανό,
όσα σου γράφει για Καλό,
κι' άνεμο να φυσάει σου ..
δροσιά για τη καρδιά σου,
σα τον βαφτίζαν τα παιδιά...
το φώναζαν ... Απηλιανό ...

... κι' αέρας στα πανιά σου ...

Π.

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

Υπέροχη εσύ...
Ακόμα και μες τη σιωπή σου...
Ακόμα και μες την άρνησή σου...

Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω
στα καινούρια σου...
Ελπίζω να τα λέμε συχνότερα καλή μου Ιωάννα...

Η πόλη μυρίζει ομίχλη και καυσόξυλα...
και εγώ,
μια στάλα ψίθυρος,
σ'αγγίζω...